Tentang Kalalah
Imam Ibnu Majah : 2716
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ عَنْ سَعِيدٍ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الْيَعْمُرِيِّأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قَامَ خَطِيبًا يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوْ خَطَبَهُمْ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ إِنِّي وَاللَّهِ مَا أَدَعُ بَعْدِي شَيْئًا هُوَ أَهَمُّ إِلَيَّ مِنْ أَمْرِ الْكَلَالَةِ وَقَدْ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَا أَغْلَظَ لِي فِي شَيْءٍ مَا أَغْلَظَ لِي فِيهَا حَتَّى طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي جَنْبِي أَوْ فِي صَدْرِي ثُمَّ قَالَ يَا عُمَرُ تَكْفِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ الَّتِي نَزَلَتْ فِي آخِرِ سُورَةِ النِّسَاءِ
A fen erenikich [Apu Bakar me Apu Syaiba]; a erenikich [Isma’il bin Ulayyah] seni [Sa’id] seni [Qatadah] seni [Salim bin Abu Ja’ad] seni [Ma’dan bin Abu Talhah Al Ya’muri]; ‘Enlet [‘Umar bin Khaththab] a uta nupwen a fori ew afanafan non ewe Raninfel ika a fori ew afanafan ngeni ekkewe aramas non ewe Raninfel. A mwareiti Allah iwe a apasa; ‘Enlet, ngang ren Allah! Ese wor och mettoch ua likitalo mi fokkun auchea, pwe upwe auseling ngeni lap seni ewe osukosuken kalalah, ua fen tingorei Rasulullah, usun chok a fis lon ei poraus, tori Rasulullah a suki poun lon pechei are lon pechei, iwe, a apasa: A naf ngonuk ewe wokisin mi shaif mi pwapwalo le sopwoloon ewe Sura An-Nisa’.’