Imam Bukhari : 2738
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ عَنْ نَافِعٍ قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَارَجَعْنَا مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَمَا اجْتَمَعَ مِنَّا اثْنَانِ عَلَى الشَّجَرَةِ الَّتِي بَايَعْنَا تَحْتَهَا كَانَتْ رَحْمَةً مِنْ اللَّهِ فَسَأَلْتُ نَافِعًا عَلَى أَيِّ شَيْءٍ بَايَعَهُمْ عَلَى الْمَوْتِ قَالَ لَا بَلْ بَايَعَهُمْ عَلَى الصَّبْرِ
Esan zigun [Musa bin Isma'ilek] esan zigun [Juwairiyahk] [Nafi'-k] esan zuela; [Ibn 'Umar, Ala pozik egon bedi berarekin] esan zuen: 'Hudaibiyah-ra itzuli ginen hurrengo urtean -Hudaibiyah-ko akordioaren urtebetera-, beraz, ez ginen bi bildu aurretik leialtasuna zin egin genuen zuhaitzaren ondoan. Zuhaitza Ala-ren bedeinkapena da'. Orduan, Nafi'ri galdetu nion: 'Zer oinarritan zin egin zien leialtasuna, heriotzarako al zen?'. Erantzun zuen: 'Ez, baina pazientzia zin egin zien'.