Imam Ibnu Majah : 2320

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ خِلَاسٍ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّهُ ذَكَرَ أَنَّ رَجُلَيْنِ ادَّعَيَا دَابَّةً وَلَمْ يَكُنْ بَيْنَهُمَا بَيِّنَةٌ فَأَمَرَهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَسْتَهِمَا عَلَى الْيَمِينِ

আমাক কৈছে [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] কৈছে, আমাক কৈছে [খালিদ বিন আল হাৰিথে] কৈছে, আমাক [ছাইদ বিন আবু আৰুবা] [কাতাদাহৰ] পৰা [খিলাছৰ পৰা] [আবু ৰফী’]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে দুজন মানুহ আছিল যিয়ে এটা অশ্বাৰোহী জন্তু আছে বুলি দাবী কৰিছিল, আনহাতে তেওঁলোকৰ মাজত কোনো প্ৰমাণ নাছিল। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে দুয়োকে শপতৰ আধাৰত চৰ্চা ল’বলৈ নিৰ্দেশ দিলে।