Imam Ibnu Majah : 2052

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ صَخْرٍ الْبَيَاضِيِّ قَالَكُنْتُ امْرَأً أَسْتَكْثِرُ مِنْ النِّسَاءِ لَا أَرَى رَجُلًا كَانَ يُصِيبُ مِنْ ذَلِكَ مَا أُصِيبُ فَلَمَّا دَخَلَ رَمَضَانُ ظَاهَرْتُ مِنْ امْرَأَتِي حَتَّى يَنْسَلِخَ رَمَضَانُ فَبَيْنَمَا هِيَ تُحَدِّثُنِي ذَاتَ لَيْلَةٍ انْكَشَفَ لِي مِنْهَا شَيْءٌ فَوَثَبْتُ عَلَيْهَا فَوَاقَعْتُهَا فَلَمَّا أَصْبَحْتُ غَدَوْتُ عَلَى قَوْمِي فَأَخْبَرْتُهُمْ خَبَرِي وَقُلْتُ لَهُمْ سَلُوا لِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا مَا كُنَّا نَفْعَلُ إِذًا يُنْزِلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِينَا كِتَابًا أَوْ يَكُونَ فِينَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْلٌ فَيَبْقَى عَلَيْنَا عَارُهُ وَلَكِنْ سَوْفَ نُسَلِّمُكَ لِجَرِيرَتِكَ اذْهَبْ أَنْتَ فَاذْكُرْ شَأْنَكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَخَرَجْتُ حَتَّى جِئْتُهُ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْتَ بِذَاكَ فَقُلْتُ أَنَا بِذَاكَ وَهَا أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ صَابِرٌ لِحُكْمِ اللَّهِ عَلَيَّ قَالَ فَأَعْتِقْ رَقَبَةً قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَصْبَحْتُ أَمْلِكُ إِلَّا رَقَبَتِي هَذِهِ قَالَ فَصُمْ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَهَلْ دَخَلَ عَلَيَّ مَا دَخَلَ مِنْ الْبَلَاءِ إِلَّا بِالصَّوْمِ قَالَ فَتَصَدَّقْ أَوْ أَطْعِمْ سِتِّينَ مِسْكِينًا قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لَقَدْ بِتْنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ مَا لَنَا عَشَاءٌ قَالَ فَاذْهَبْ إِلَى صَاحِبِ صَدَقَةِ بَنِي زُرَيْقٍ فَقُلْ لَهُ فَلْيَدْفَعْهَا إِلَيْكَ وَأَطْعِمْ سِتِّينَ مِسْكِينًا وَانْتَفِعْ بِبَقِيَّتِهَا

আমাক কোৱা হৈছে [আবু বকৰ বিন আবু ছায়াইবা] কৈছে, আমাক কোৱা হৈছে [আব্দুল্লাহ বিন নুমাইৰে] কৈছে, আমাক [মুহাম্মাদ বিন ইছহাক] [মুহাম্মাদ বিন আমৰু বিন আথা]ৰ পৰা [চুলাইমান বিন য়াছাৰ]ৰ পৰা [ছালামাহ বিন শ্বাখৰ আল বায়াদলী]ৰ পৰা কোৱা হৈছে তেওঁ কৈছিল, ‘মই সেইজন ব্যক্তি যিয়ে মহিলাৰ প্ৰতি আটাইতকৈ বেছি আকৰ্ষিত, কোনো পুৰুষ নহয় সেই দিশত মোৰ দৰেই। ৰমদলান মাহ সোমালে ৰমদলান মাহ শেষ নোহোৱালৈকে মোৰ পত্নীক জিহাৰ দিলোঁ। এদিন ৰাতি যেতিয়া তেওঁ মোৰ লগত কথা পাতি আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ উলংগতাৰ এটা অংশ উন্মোচিত হৈছিল গতিকে মই তেওঁক সাৱটি ধৰিলোঁ আৰু তেওঁৰ লগত প্ৰেম কৰিলোঁ। ৰাতিপুৱা মই মোৰ মানুহৰ ওচৰলৈ গৈ মই কৰা কামবোৰ ক’লোঁ। মই তেওঁলোকক ক’লোঁ, ‘আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ কৰিবলৈ মোৰ লগত যাওক, তেওঁলোকে ক’লে, ‘আমি নকৰোঁ, আমি ভয় খাইছো যে আল্লাহ আজ্জা ৱাজাল্লাই আমাৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হ’ব বুলি কোনো আয়াত থাকিব। বা, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ কথা আমাৰ ওচৰলৈ ওলাই আহিব। অৱশ্যে আমি তোমালোকক তোমাৰ পাপৰ সৈতে গতাই দিম, গতিকে যোৱা আৰু তোমাৰ গোচৰটো ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত উল্লেখ কৰা। ছালামাহ বিন শ্বখৰ আল বায়াদলীয়ে ক’লে, তাৰ পিছত মই তেওঁক লগ কৰিবলৈ ওলাই আহিলোঁ আৰু মই তেওঁক এই বিষয়ে ক’লোঁ, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম তেতিয়া ক’লে: ‘আপুনি তাৰ বাবেই পাপ কৰিলে,’ মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘মই তাৰ বাবেই পাপ কৰিলোঁ! হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মই আল্লাহৰ বিধানৰ প্ৰতি ধৈৰ্য্য ধৰিম'। তেওঁ ক’লে: ‘এজন দাসক মুক্ত কৰক’। ছালামাহ বিন শ্বখৰ আল বায়াদলীয়ে ক’লে, ‘মই ক’লোঁ, ‘যিজনে তোমাক সাহসেৰে পঠিয়াইছে, তেওঁৰ দ্বাৰা ৰাতিপুৱা মোৰ হাতত কেৱল এই দাসৰ বাহিৰে একো নাই’। তেওঁ ক’লে: ‘একেৰাহে দুমাহ উপবাস কৰক’। ছালামাহ বিন শ্বখৰ আল বায়াদলীয়ে ক’লে, ‘মই ক’লোঁ, হে আল্লাহৰ ৰাছুল, ৰোজাৰ বাহিৰে মোৰ কোনো দুৰ্যোগৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া কিবা আছেনে?’ তেওঁ ক’লে: ‘দান দিয়ক, নহ’লে তেওঁ কৈছিল, ‘ষাঠিজন দুখীয়াক খুৱাওক’। ছালামাহ বিন শ্বখৰ আল বায়াদলীয়ে ক’লে, ‘মই ক’লোঁ, ‘যিজনে তোমাক সত্য লৈ পঠিয়াইছে, আজি ৰাতি আমি ৰাতিটো কটালোঁ আৰু ৰাতিৰ আহাৰ পোৱা নাই’। তেওঁ ক’লে- ‘বানি জুৰাইৰ পৰা দান-বৰঙণিৰ মালিকৰ ওচৰলৈ যাওক’, তেওঁক কওক যে সেই ধন তোমাক দিয়ক। তাৰ পিছত ষাঠিজন দুখীয়াক খুৱাই দিয়ক, আৰু বাকীবোৰৰ ব্যৱহাৰ কৰক'।