Imam Ibnu Majah : 700

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَيْرِيزٍ وَكَانَ يَتِيمًا فِي حِجْرِ أَبِي مَحْذُورَةَ بْنِ مِعْيَرٍ حِينَ جَهَّزَهُ إِلَى الشَّامِ فَقُلْتُ لِأَبِي مَحْذُورَةَ أَيْ عَمِّ إِنِّي خَارِجٌ إِلَى الشَّامِ وَإِنِّي أُسْأَلُ عَنْ تَأْذِينِكَ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ أَبَا مَحْذُورَةَ قَالَخَرَجْتُ فِي نَفَرٍ فَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالصَّلَاةِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْنَا صَوْتَ الْمُؤَذِّنِ وَنَحْنُ عَنْهُ مُتَنَكِّبُونَ فَصَرَخْنَا نَحْكِيهِ نَهْزَأُ بِهِ فَسَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْنَا قَوْمًا فَأَقْعَدُونَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ الَّذِي سَمِعْتُ صَوْتَهُ قَدْ ارْتَفَعَ فَأَشَارَ إِلَيَّ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَصَدَقُوا فَأَرْسَلَ كُلَّهُمْ وَحَبَسَنِي وَقَالَ لِي قُمْ فَأَذِّنْ فَقُمْتُ وَلَا شَيْءَ أَكْرَهُ إِلَيَّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا مِمَّا يَأْمُرُنِي بِهِ فَقُمْتُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَلْقَى عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ التَّأْذِينَ هُوَ بِنَفْسِهِ فَقَالَ قُلْ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لِي ارْفَعْ مِنْ صَوْتِكَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَيَّ عَلَى الصَّلَاةِ حَيَّ عَلَى الصَّلَاةِ حَيَّ عَلَى الْفَلَاحِ حَيَّ عَلَى الْفَلَاحِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ثُمَّ دَعَانِي حِينَ قَضَيْتُ التَّأْذِينَ فَأَعْطَانِي صُرَّةً فِيهَا شَيْءٌ مِنْ فِضَّةٍ ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى نَاصِيَةِ أَبِي مَحْذُورَةَ ثُمَّ أَمَرَّهَا عَلَى وَجْهِهِ ثُمَّ عَلَى ثَدْيَيْهِ ثُمَّ عَلَى كَبِدِهِ ثُمَّ بَلَغَتْ يَدُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُرَّةَ أَبِي مَحْذُورَةَ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ وَبَارَكَ عَلَيْكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَرْتَنِي بِالتَّأْذِينِ بِمَكَّةَ قَالَ نَعَمْ قَدْ أَمَرْتُكَ فَذَهَبَ كُلُّ شَيْءٍ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ كَرَاهِيَةٍ وَعَادَ ذَلِكَ كُلُّهُ مَحَبَّةً لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَدِمْتُ عَلَى عَتَّابِ بْنِ أَسِيدٍ عَامِلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَكَّةَ فَأَذَّنْتُ مَعَهُ بِالصَّلَاةِ عَنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ وَأَخْبَرَنِي ذَلِكَ مَنْ أَدْرَكَ أَبَا مَحْذُورَةَ عَلَى مَا أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَيْرِيزٍ

اسان کي ٻڌايو ويو آهي ته [محمد بن بشيسر] ۽ [محمد بن يحييٰ] ٻنهي چيو؛ اسان کي ٻڌايو آهي [ابو عاصم] چيو؛ اسان کي ٻڌايو آهي [ابن جريج] چيو؛ [عبدالعزيز بن عبدالمالڪ بن ابو مهدزره] مون کي [عبدالله بن مُحيرز] بابت ٻڌايو - هڪ يتيم جيڪو ابو محدزره بن معير جي سنڀال هيٺ هو - جڏهن هو ان کي شام موڪلڻ وارو هو، تڏهن مون [ابو محدزره] کي چيو؛ 'اي چاچا، مان شام آيو آهيان، ۽ مان پڇڻ چاهيان ٿو ته توهان نماز لاءِ اذان ڪيئن ٿا ڏيو؟' پوءِ هن مون کي ٻڌايو؛ ته ابو محدزره چيو؛ 'مان ڪيترن ئي ماڻهن سان گڏ ٻاهر نڪتو هوس، تنهنڪري جڏهن سفر جي وچ ۾ موذن رسول الله صلي الله عليه وسلم جي پاسي ۾ نماز لاءِ اذان ڏني، ته اسان موذن جو آواز ٻڌو، ۽ اسان رڙيون ڪندي، ڪهاڻيون ٻڌائيندي ۽ سندس مذاق اڏائيندي هليا ويا. پوءِ اهو رسول الله صلي الله عليه وسلم ٻڌو، تنهن ڪري هن ڪيترن ئي ماڻهن کي اسان ڏانهن موڪليو، پوءِ انهن اسان کي پنهنجي سامهون ويهاريو، هن چيو: 'ڇا توهان اهي ماڻهو آهيو جيڪي مون آواز بلند ڪندي ٻڌو هو؟!' پوءِ سڀني مون ڏانهن اشارو ڪيو ۽ تصديق ڪئي. پوءِ هن سڀني کي ڇڏي ڏنو ۽ مون کي روڪيو، ان کان پوءِ هن مون کي چيو: 'اٿ ۽ نماز لاءِ اذان ڏي'. پوءِ مان جاڳيس، مون کي رسول الله صلي الله عليه وسلم ۽ جيڪو مون کي حڪم ڏنو ان کان سواءِ ٻيو ڪجهه به ناپسند نه هو. پوءِ مان رسول الله صلي الله عليه وسلم جي سامهون بيٺو هوس، ۽ پاڻ مون کي اذان جو تلفظ سيکاريو. هن چيو؛ ' 'چئو؛ الله اڪبر الله اڪبر الله اڪبر الله اڪبر - الله سڀ کان وڏو آهي. الله سڀ کان وڏو آهي. الله سڀ کان وڏو آهي. الله سڀ کان وڏو آهي-. اشهد ان لا إله إلا الله. اشهد ان لا إله إلا الله - مان شاهدي ڏيان ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي. مان شاهدي ڏيان ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي-. اشهد انا محمد رسول الله. اشهد انا محمد رسول الله - مان شاهدي ڏيان ٿو ته محمد الله جو رسول آهي. مان شاهدي ڏيان ٿو ته محمد الله جو رسول آهي-. پوءِ مون کي چيائين؛ 'جڏهن تون چوين ٿو ته زور سان پنهنجي آواز سان چئو؛ اشهد ان لا إله إلا الله. اشهد ان لا إله إلا الله - مان شاهدي ڏيان ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي.' مان شاهدي ڏيان ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي-. اشهد انا محمد رسول الله. اشهد انا محمد رسول الله - مان شاهدي ڏيان ٿو ته محمد الله جو رسول آهي. مان شاهدي ڏيان ٿو ته محمد الله جو رسول آهي-. حيا على الشالة. حيا على الشالة - نماز ڏانهن اچو. نماز ڏانهن اچو-. حيا على الشالة. حيا على الشالة - فتح ڏانهن اچو. فتح ڏانهن اچو-. الله اڪبر الله اڪبر - الله وڏو آهي. الله وڏو آهي-. لا اله الا الله - الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي-. آذان ڏيڻ کان پوءِ هن مون کي سڏيو. هن مون کي چانديءَ جو هڪ پئڪيٽ ڏنو، پوءِ پنهنجو هٿ ابو مهدزره جي تاج تي رکيو، ان کي سندس چهري جي سامهون، پوءِ سندس ٻنهي سينن تي سندس دل تائين هلايو. رسول الله ﷺ جو هٿ به ابو محزره جي ناف تائين پهتو، ان کان پوءِ چيائين ته: 'الله توهان کي خوشي ۽ غم جي وقت ۾ برڪت ڏئي'. پوءِ مون چيو ته: 'يا الله جا رسول، ڇا توهان مون کي مڪي ۾ آذان ڏيڻ جو حڪم ڏنو هو؟' هن جواب ڏنو؛ 'ها، مون توهان کي حڪم ڏنو آهي'. پوءِ رسول الله ﷺ جي باري ۾ مون کي جيڪا به نفرت هئي اها غائب ٿي وئي، ۽ رسول الله ﷺ جي محبت سان تبديل ٿي وئي. پوءِ مان مڪي ۾ رسول الله ﷺ جي ملازم عتاب بن اسيد وٽ پهتس، پوءِ مون ان سان گڏ رسول الله ﷺ جي حڪم جي بنياد تي نماز لاءِ اذان پڙهي. هن چيو ته: جيڪو شخص ابو محزره سان مليو هو ان مون کي اهو ٻڌايو هو، جيئن عبدالله بن محيرز مون کي خبر ڏني هئي.