Larangan menjual emas dengan emas kecuali dengan timbangan sama

Imam Ibnu Majah : 18

حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنِي بُرْدُ بْنُ سِنَانٍ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ قَبِيصَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ الْأَنْصَارِيَّ النَّقِيبَ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزَا مَعَ مُعَاوِيَةَ أَرْضَ الرُّومِ فَنَظَرَ إِلَى النَّاسِ وَهُمْ يَتَبَايَعُونَ كِسَرَ الذَّهَبِ بِالدَّنَانِيرِ وَكِسَرَ الْفِضَّةِ بِالدَّرَاهِمِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَأْكُلُونَ الرِّبَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تَبْتَاعُوا الذَّهَبَ بِالذَّهَبِ إِلَّا مِثْلًا بِمِثْلٍ لَا زِيَادَةَ بَيْنَهُمَا وَلَا نَظِرَةًفَقَالَ لَهُ مُعَاوِيَةُ يَا أَبَا الْوَلِيدِ لَا أَرَى الرِّبَا فِي هَذَا إِلَّا مَا كَانَ مِنْ نَظِرَةٍ فَقَالَ عُبَادَةُ أُحَدِّثُكَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتُحَدِّثُنِي عَنْ رَأْيِكَ لَئِنْ أَخْرَجَنِي اللَّهُ لَا أُسَاكِنُكَ بِأَرْضٍ لَكَ عَلَيَّ فِيهَا إِمْرَةٌ فَلَمَّا قَفَلَ لَحِقَ بِالْمَدِينَةِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مَا أَقْدَمَكَ يَا أَبَا الْوَلِيدِ فَقَصَّ عَلَيْهِ الْقِصَّةَ وَمَا قَالَ مِنْ مُسَاكَنَتِهِ فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا الْوَلِيدِ إِلَى أَرْضِكَ فَقَبَحَ اللَّهُ أَرْضًا لَسْتَ فِيهَا وَأَمْثَالُكَ وَكَتَبَ إِلَى مُعَاوِيَةَ لَا إِمْرَةَ لَكَ عَلَيْهِ وَاحْمِلْ النَّاسَ عَلَى مَا قَالَ فَإِنَّهُ هُوَ الْأَمْرُ

আমাক কৈছে [হিছ্যাম বিন আম্মাৰে] কৈছে, আমাক কৈছে [ইয়াহ্যা বিন হামজাহে] ক’লে, মোক [বুৰদ বিন চিনান] [ইছাক বিন কাবিছাৰ] পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা কৈছে; [উবাদাহ বিন শ্বামিত আল আনছাৰী] আছিল ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ এজন সেনাপতি আৰু বন্ধু যিয়ে ৰোমান জগতত মুআৱিয়াৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিছিল। তেওঁৰ চকুত পৰিল দিনাৰত সোণৰ টুকুৰা আৰু দিৰহামত ৰূপৰ টুকুৰা কিনি বিক্ৰী কৰা মানুহবোৰ। তেতিয়া তেওঁ উচ্চাৰণ কৰিলে; ‘হে মানুহবোৰ, সঁচাকৈয়ে তোমালোকে সুদ সেৱন কৰিলা, মই আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কোৱা শুনিছো: ‘সোন সমান নহ’লে সোণৰ বিনিময়ত বিক্ৰী নকৰিবা, দুয়োটাৰ মাজত কোনো অতিৰিক্ততা নাই আৰু কোনো পলম নাই’। মুআৱিয়াই তেওঁক ক’লে; ‘হে আবুল ৱালিদ মই এই লেনদেনত সুদ দেখা নাপাওঁ, ইয়াৰ নিলম্বনৰ বাহিৰে! ' উবাদাই উত্তৰ দিলে; ‘মই তোমালোকক নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পৰা হাদীছ প্ৰেৰণ কৰিলোঁ, কিন্তু তোমালোকে নিজৰ মতামতেৰে চিন্তা কৰিছা। সঁচাকৈয়ে যদি আল্লাহে মোক উলিয়াই আনে, তেন্তে মই আপোনাৰ আদেশত থাকিও আপোনাৰ ভূখণ্ডত নাথাকিম’। মদীনালৈ উভতি আহোঁতে তেওঁ উমৰ বিন খাথথাবক লগ পালে, তাৰ পিছত উমৰে তেওঁক ক’লে, ‘হে আবুল ৱালিদ, কিহৰ বাবে আপুনি ইয়ালৈ আহিছিল? তাৰ পিছত তেওঁ উমৰক কাহিনীটো ক’লে, আৰু তেওঁ ক’ত থাকে সেই বিষয়েও কোৱা নাছিল। উমৰে ক’লে, ‘হে আবুল ৱালিদ, নিজৰ দেশলৈ উভতি যাওক। সঁচাকৈয়ে আল্লাহে তোমালোক আৰু তোমালোকৰ দৰে মানুহৰ অবিহনে এখন দেশক তুচ্ছ কৰি তুলিব’। তাৰ পাছত উমৰে মুআৱিয়ালৈ এখন চিঠি লিখিলে; 'তেওঁক আদেশ দিয়াৰ আপোনাৰ কোনো অধিকাৰ নাই, আৰু তেওঁ কোৱা কথা অনুসৰণ কৰিবলৈ মানুহক আমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ কোনো অধিকাৰ নাই, কাৰণ তেওঁ সত্যৰ ওপৰত'।