Imam Bukhari : 2370
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَتَى أَحَدَكُمْ خَادِمُهُ بِطَعَامِهِ فَإِنْ لَمْ يُجْلِسْهُ مَعَهُ فَليُنَاوِلْهُ لُقْمَةً أَوْ لُقْمَتَيْنِ أَوْ أُكْلَةً أَوْ أُكْلَتَيْنِ فَإِنَّهُ وَلِيَ عِلَاجَهُ
Na faamatala mai ia i matou [Hajjaj bin Minhal] na fai mai [Shubah]; na faamatala mai ia te a’u [Muhammad bin Ziyad] na ou faalogo ia [Abu Hurairah Radliallahu Anhu] mai le Perofeta o sallallaahu alaihi wasallam: 'Afai e asiasi atu se tasi o outou i lana auauna ma se meaai, ae le valaaulia o ia e nonofo faatasi ma ia e 'ai, e tatau ona ia avatu ia te ia se gutu tele pe lua gutu tele pe se taumafataga tele pe lua taumafataga, aua o ia lea e maua le vevela - pe a kuka - ma ona o ia e mafai ai ona tautua meaai.'