Allah menjamin orang yang berperang di jalannya, tidak ada yang mendorongnya keluar kecuali karena iman kepadaku dan para rasulku ,untuk mengembalikannya dengan memperoleh pahala atau ghanimah atau memasukkannya ke surga

Imam Nasa'i : 3120

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ عَنْ ابْنِ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا ذَهَبَ إِلَى قُبَاءَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ شَكَّ إِسْحَقُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ نَامَ وَقَالَ الْحَارِثُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَضَحِكَ فَقُلْتُ لَهُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلُ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ كَمَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَ فَرَكِبَتْ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ

ইতিহাস পঢ়ি আমাক [মুহাম্মদ বিন চালামাহ] আৰু [আল হাৰিথ বিন মিছকিন]ক প্ৰচাৰ কৰিছে আৰু মই শুনিছো, [ইবনু আল কাছিম]ৰ পৰা, তেওঁ ক’লে; মোক [মালিক] [ইছহাক বিন আব্দুল্লাহ বিন আবি থালহা]ৰ পৰা [আনাছ বিন মালিক]ৰ পৰা কৈছে, তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম যেতিয়া কুবালৈ গৈছিল তেতিয়া তেওঁ উম্ম হাৰাম বিন্ত মিলহানক লগ পাইছিল, তাৰ পিছত তেওঁ তাইক খাদ্য দিছিল। উম্ম হাৰাম বিন্ত মিলহান আছিল উবাদাহ বিন ছামিতৰ পত্নী। এদিন তেওঁক লগ ধৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁক খুৱাই দিলে, আৰু বহি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ মূৰ পৰিষ্কাৰ কৰিলে। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম টোপনি গ’ল আৰু তাৰ পিছত হাঁহি হাঁহি সাৰ পালে। উম্ম হাৰানে ক’লে; তেতিয়া মই ক’লোঁ; হে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম, কিহৰ বাবে আপুনি হাঁহিবলৈ বাধ্য কৰালে? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘মোৰ মানুহৰ মাজৰ পৰা এনেকুৱা মানুহ আছে যিসকলক মোক আল্লাহৰ পথত যুঁজ দিয়া মানুহ হিচাপে দেখুওৱা হৈছিল, তেওঁলোকে এই সাগৰৰ মাজেৰে জাহাজ চলায়, তেওঁলোক বিচনাত ৰজা বা বিচনাত ৰজাৰ দৰে’। প্ৰথম কথা কোৱাৰ দৰেই। তেতিয়া মই ক’লোঁ; হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰা যাতে মোক তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন কৰি তোলক। তেওঁ ক’লে: ‘আপুনি তেওঁলোকৰ অংশ’। তেওঁ ক’লে: ‘আপুনি প্ৰথমসকলৰ ভিতৰত’। তাৰ পিছত মুআৱিয়াৰ সময়ত উম্মা হাৰানে সাগৰত জাহাজ চলাইছিল, তাৰ পিছত সাগৰৰ পৰা নামি বাহনৰ পৰা পৰি মৃত্যু হৈছিল।