Abdurrahman bin 'Auf menepati janjinya melindungi keluarga Umayyah bin Khalaf sampai kakinya tersabet pedang

Imam Bukhari : 2137

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لَا أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَكَاتَبْتُهُ عَبْدَ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لِأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلَالٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ لَا نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمْ ابْنَهُ لِأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا وَكَانَ رَجُلًا ثَقِيلًا فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ فَبَرَكَ فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لِأَمْنَعَهُ فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي حَتَّى قَتَلُوهُ وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الْأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ

Бу безгә [Габдел Азиз бин Габдуллаһ] әйткән, миңа [Йосыф бин Әл-Мәҗисюн] [Салих бин Ибраһим бин Габделрахман бин Әуф] [аның әтисеннән] [аның бабасы Габделрахман бин Әуф радиаллаһу ганһу] болай дигән: "Мин Өмәйя бин Хәләфкә хат җибәрдем, ул миңа Мәккәдәге гаиләм һәм милкем турында кайгыртсын өчен, һәм мин аның гаиләсе һәм Мәдинәдәге милке турында кайгыртырмын. Мин Әр-Рахманның исемен әйткәч, ул: "Мин Әр-Рахманны белмим, син наданлык чорында үз исемеңне яз", - диде. Шуңа күрә мин үз исемемне Әбдел-Әмр дип яздым. Бәдер сугышы булгач, мин кешеләр йоклаганда тауга аны сакларга чыктым. Аннары Билал аны күрде, аннары ул чыгып китте, әнсарлар җыелышына барып җиткәнче. Шуннан соң Өмәйә бин Хәләф: «Әгәр Өмәйә исән-сау булса, мин дә исән калмаячакмын», – диде. Аннары аның белән бергә берничә ансар килеп, безгә якынлашты. Алар безне табарлар дип курыккач, мин аның улын алар янына алып чыктым, алар аның белән мәшгуль булсын өчен, ләкин алар аны үтерделәр һәм безнең белән очрашканчы кире кайтырга теләмәделәр. Ул вакытта ул симез кеше иде. Алар безнең белән очрашкач, мин аңа: «Чүгәлә», – дидем, ул чүгәләде, һәм мин аны саклау өчен аның өстенә гәүдәмне салдым. Аннары алар – мөселманнар – кылычларын минем астыма төбәп, аны үтергәнче чәнчеп карадылар, аягыма аларның берсенең кылычы тиде. Әбдеррахман бин Әуф безгә аягының артындагы кылыч ярасын күрсәтте. Әбү Габдуллаһ: «Йосыф Салихны тыңлады, әтисе Ибраһим дә шулай ук», – диде.