Ruqyah dengan Al-Fatihah merupakan ruqyah yang paling mujarab

इमाम बुखारी : 2115

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَانْطَلَقَ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا حَتَّى نَزَلُوا عَلَى حَيٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ فَلُدِغَ سَيِّدُ ذَلِكَ الْحَيِّ فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ شَيْءٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ نَزَلُوا لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَيْءٌ فَأَتَوْهُمْ فَقَالُوا يَا أَيُّهَا الرَّهْطُ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ وَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرْقِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدْ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَلَمْ تُضَيِّفُونَا فَمَا أَنَا بِرَاقٍ لَكُمْ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلًا فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنْ الْغَنَمِ فَانْطَلَقَ يَتْفِلُ عَلَيْهِ وَيَقْرَأُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَانْطَلَقَ يَمْشِي وَمَا بِهِ قَلَبَةٌ قَالَ فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمْ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ اقْسِمُوا فَقَالَ الَّذِي رَقَى لَا تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا فَقَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ وَمَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ ثُمَّ قَالَ قَدْ أَصَبْتُمْ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ سَهْمًا فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ وَقَالَ شُعْبَةُ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ سَمِعْتُ أَبَا الْمُتَوَكِّلِ بِهَذَا

हे आम्हाला [अबू अन-नु'मान] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [अबू 'अवानाह] यांच्याकडून, [अबू बिश्र] यांच्याकडून, [अबू अल-मुतावक्किल] यांच्याकडून, [अबू सा'ईद (अल्लाहे त्यांच्यावर खुशाल असो)] यांच्याकडून सांगितले, ज्यांनी म्हटले: पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या काही सहचार्‍यांचा एक गट प्रवासावर होता. जेव्हा ते एका अरब गावात पोहोचले, तेव्हा स्थानिक रहिवाशांनी त्यांना पाहुणे म्हणून स्वीकारण्यास सांगितले, परंतु त्यांनी नकार दिला. नंतर त्या गावाच्या मुखियाला विषारी प्राण्याने चावले, आणि त्याला बरे करण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न करण्यात आले, परंतु काहीच फायदा झाला नाही. मग त्यापैकी एकाने म्हटले: "जा आणि त्या गटाशी बोल; कदाचित त्यांच्यात कोणीतरी असेल जो मदत करू शकेल." म्हणून ते गटाकडे गेले आणि म्हणाले: "अहो गटा, खरोखरच आमच्या सरदाराला एका प्राण्याने चावलं आहे आणि आम्ही त्यावर उपचार करण्याचा प्रयत्न केला, पण काहीच फायदा झाला नाही; तुमच्यात कोणी आहे का जो त्याला बरे करू शकेल?" मग त्या गटातील एकाने म्हटले: 'होय, अल्लाहच्या शपथाने मी त्यावर उपचार करीन, पण अल्लाहच्या शपथाने, काल आम्ही तुमचे पाहुणे होऊ इच्छित होतो, पण तुम्ही मान्य केले नाही, म्हणून जोपर्यंत तुम्ही मला मोबदला देत नाही तोपर्यंत मी त्यावर उपचार करणार नाही.' शेवटी, त्यांनी काही डझन बकऱ्यांच्या बक्षिसावर सहमती दर्शवली. मग तो निघाला आणि 'अलहम्दुलिल्लाह रब्बिल आलमीन' (सुरह अल-फातिह) असे पठण केले, जणू काही आजार आपल्या बंधनातून मुक्त झाला आहे, जरी त्याने कोणतेही औषध सोबत घेतलेले नव्हते. त्याने सांगितले: 'मग त्यांनी त्याला ठरवलेली फी दिली.' त्यापैकी एकाने म्हटले: 'बकरी वाटून टाका!' उपचारकाने उत्तर दिले: 'जोपर्यंत आपण पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना भेटत नाही, त्यांना या घटनेबद्दल सांगत नाही आणि ते आम्हाला काय आदेश देतात ते पाहत नाही तोपर्यंत त्या बकरी वाटू नका.' शेवटी, ते सर्व अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे गेले आणि त्यांनी त्यांना ही घटना सांगितली. त्याने विचारले: "तुम्हाला कसे कळले की अल-फतिहा (सुरूवातीचा अध्याय) रुक्यह (उपचार) म्हणून काम करू शकते?" मग त्याने पुढे म्हटले: "तुम्ही बरोबर केले आहे; त्यामुळे त्या बकऱ्यांचे फळ वाटून घ्या आणि त्या फळात मलाही सामील करा." मग अल्लाहचे प्रेषित, सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, हसले. अबू अब्दुल्ला अल-बुखारी म्हणाले, आणि [शु'बाह] म्हणाले: [अबू बिश्र] यांनी आम्हाला सांगितले की मी [अबू अल-मुतावक्किल] यांना हा हदीस सांगताना ऐकले.