Imam Bukhari : 2105

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عُلَيَّةَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَغَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَيْشَ الْعُسْرَةِ فَكَانَ مِنْ أَوْثَقِ أَعْمَالِي فِي نَفْسِي فَكَانَ لِي أَجِيرٌ فَقَاتَلَ إِنْسَانًا فَعَضَّ أَحَدُهُمَا إِصْبَعَ صَاحِبِهِ فَانْتَزَعَ إِصْبَعَهُ فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ فَسَقَطَتْ فَانْطَلَقَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَهْدَرَ ثَنِيَّتَهُ وَقَالَ أَفَيَدَعُ إِصْبَعَهُ فِي فِيكَ تَقْضَمُهَا قَالَ أَحْسِبُهُ قَالَ كَمَا يَقْضَمُ الْفَحْلُقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ جَدِّهِ بِمِثْلِ هَذِهِ الصِّفَةِ أَنَّ رَجُلًا عَضَّ يَدَ رَجُلٍ فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ فَأَهْدَرَهَا أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ

আমাক কৈছে [ইয়াকুব বিন ইব্ৰাহিমে] আমাক কৈছে [ইছমাইল বিন উলাইয়াহ] আমাক কৈছে [ইবনে জুৰাইজে] কৈছে, মোক [‘আথা’] [শ্বাফৱান বিন ইয়া’লা]ৰ পৰা [ইয়া’লা বিন উমাইয়াহ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু]ৰ পৰা কৈছে; দুৰ্ভিক্ষৰ সৈন্যত - টাবুক যুদ্ধ সৈন্যত - যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিছিলো আৰু সেইটোৱেই আছিল মোৰ দান যিয়ে মোৰ আত্মাত আটাইতকৈ বেছি ছাপ পেলাইছিল। সেই সময়ত মোৰ এজন ভাড়াতীয়া মানুহ আছিল আৰু তেওঁ শত্ৰুৰ লগত যুঁজি আছিল, এজনে প্ৰতিপক্ষৰ আঙুলিটো কামুৰিছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ আঙুলিটো ভাঙি পৰি নাযায়। তাৰ পিছত তেওঁ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক লগ পালে আৰু তেওঁ কোনো এজনৰ ওপৰত দিয়াত বা মুক্তিপণ নিদিলে আৰু ক’লে: ‘তেওঁ তোমাৰ মুখত আঙুলি থৈছিল নেকি?’। মানুহজনে ক’লে: ‘মই তেনেকৈয়ে ভাবো’। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘উটে তেওঁক কামোৰৰ দৰে’। কৈছে, [ইবনে জুৰাইজে] আৰু এই হাদীছৰ সম্পাদকৰ দৰে মোক [আব্দুল্লাহ বিন আবিমুলাইকাহ] [তেওঁৰ দাদা]ৰ পৰা কৈছে যে তেওঁলোকৰ এজনে তেওঁৰ প্ৰতিপক্ষৰ আঙুলি কামুৰিলে আৰু তাৰ পিছত আবু বকৰ ৰাদিয়াল্লাহ আনহুৰ দ্বাৰা সকলো অভিযোগৰ পৰা মুক্ত হ’ল।