Menjama' Maghrib dan Isya di Muzdalifah dengan satu iqamat, Maghrib tiga rakaat lalu salam, kemudian Isya dua rakaat

Imam Nasa'i : 593

أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ شُمَيْلٍ قَالَ حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ قَارَوَنْدَا قَالَسَأَلْنَا سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ الصَّلَاة فِي السِّفْر فَقُلْنَا أَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَجْمَعُ بَيْنَ شَيْءٍ مِنْ الصَّلَوَاتِ فِي السَّفَرِ فَقَالَ لَا إِلَّا بِجَمْعٍ ثُمَّ أَتَيْتُهُ فَقَالَ كَانَتْ عِنْدَهُ صَفِيَّةُ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ أَنِّي فِي آخِرِ يَوْمٍ مِنْ الدُّنْيَا وَأَوَّلِ يَوْمٍ مِنْ الْآخِرَةِ فَرَكِبَ وَأَنَا مَعَهُ فَأَسْرَعَ السَّيْرَ حَتَّى حَانَتْ الصَّلَاةُ فَقَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلَاةَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَسَارَ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ نَزَلَ فَقَالَ لِلْمُؤَذِّنِ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ مِنْ الظُّهْرِ فَأَقِمْ مَكَانَكَ فَأَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ أَقَامَ مَكَانَهُ فَصَلَّى الْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَكِبَ فَأَسْرَعَ السَّيْرَ حَتَّى غَابَتْ الشَّمْسُ فَقَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلَاةَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ كَفِعْلِكَ الْأَوَّلِ فَسَارَ حَتَّى إِذَا اشْتَبَكَتْ النُّجُومُ نَزَلَ فَقَالَ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثَلَاثًا ثُمَّ أَقَامَ مَكَانَهُ فَصَلَّى الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ ثُمَّ سَلَّمَ وَاحِدَةً تِلْقَاءَ وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمْ أَمْرٌ يَخْشَى فَوْتَهُ فَلْيُصَلِّ هَذِهِ الصَّلَاةَ

Беҙгә [Ғәбдәх бин Әбдүррәхимгә] хәбәр итеп, ул әйтте; Беҙгә [Ибн Сөймәғилгә] әйтте, ул әйтте; Беҙгә [Ҡацир бин Ҡаравандаға] һөйләп, ул әйтте; «Мин [Сәлим бин Абдуллаһтан]: «Юлда ике намаҙ араһында атайың -[Ғабдуллаһ]- ҡушылдымы?» — Ул: «Мөздәлифәлә генә түгел», — тип яуап бирҙе. Шунан мин уның янына барҙым, ул: «Уның эргәһендә Шәфийә -ҡатыны- бар ине, шуға күрә ул -шафийә- Сәлимгә хат яҙҙы, уның был донъяла һуңғы көндәрендә, ә теге донъяла көндәренең башында булыуы тураһында», — тине. Шунан Сәлим шунда уҡ үҙенең машинаһына ултырҙы, мин дә уның менән бергә булдым. Ул -Сәлим- машинаһын тиҙләтте, тик төшкө намаҙ ваҡыты еткәс, мөәзин уға: «Намаҙ уҡ, эй Әбү Абдурахман!» әммә ул атлауын дауам итте, тик ике намаҙ араһына килеп еткәс, төшөп, мөәҙзиненә: «Иҡамат йырла, әгәр ҙә мин сәләм әйтһәм -намаҙҙан һуң- зөһр намаҙын, тимәк, мин уны тағы ла әйтәм! иҡамат'. Шунан мөәззин иҡамәт әйтте, шунан ул -Сәлим- ике рәҡәғәт жуһур намаҙы уҡыны, шунан сәләм бирҙе. Һуңынан ике рәҡәғәт Әср намаҙын уҡығыҙ. Шунан тағы ла машинаға ултырып, тиҙлекте арттырҙы, ҡояш байығас, мөәзин уға: «Доға ҡыл, эй, Абдуррахман!» Ул: «Зөһр һәм Әср ваҡытында нисек эшләһәгеҙ, шулай эшләгеҙ», — тине. Һуңынан йондоҙҙар тарала башлағас, туҡтағансы тағы йөрөнө, шунан мөәзингә: «Мин иҡәт әйтәм, сәләм биргәс – намаҙ уҡып бөткәс, тағы ла иҡәт әйтәм, шунан ул намаҙ уҡыны», – тигән. Шунан һуң: «Рәсүлуллаһ саллаллаһуғәләйһи вәссәләм әйтте; — Һеҙҙең берегеҙ юғалтыуҙан ҡурҡҡан мәсьәләгә осраһа, былай доға ҡылығыҙ.