Imam Bukhari : 188
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَكْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَحَضَرَتْ الصَّلَاةُ فَقَامَ مَنْ كَانَ قَرِيبَ الدَّارِ إِلَى أَهْلِهِ وَبَقِيَ قَوْمٌ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِخْضَبٍ مِنْ حِجَارَةٍ فِيهِ مَاءٌ فَصَغُرَ الْمِخْضَبُ أَنْ يَبْسُطَ فِيهِ كَفَّهُ فَتَوَضَّأَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ قُلْنَا كَمْ كُنْتُمْ قَالَ ثَمَانِينَ وَزِيَادَةً
[Abdullah bin Munir]-ek kontatu zigun [Abdullah bin Bakr]-ek esan zuela, [Humaid]-ek kontatu zigun [Anas]-ek esan zuela: «Otoitz egiteko ordua iritsi zen, eta gertuko etxeak zituztenak etxera joan ziren abluzioa egitera, besteak meskitan geratu ziren bitartean. Ondoren, egurrezko ontzi txiki bat eman zioten Alaren Mezulariari (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela). Baina ez zen nahikoa handia bere esku-ahurra sartzeko, beraz, jendeak abluzioa egin zuen - bere hatzetatik - denek». Orduan galdetu genuen: «Zenbat zineten han?». Anasek erantzun zuen: «Laurogei baino gehiago».