Turunnya ayat faraidh berkenaan dengan pertanyaan Jabir bin Abdullah tentang warisan kalalah saat ia sakit

Imam Bukhari : 187

حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا يَقُولُجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُنِي وَأَنَا مَرِيضٌ لَا أَعْقِلُ فَتَوَضَّأَ وَصَبَّ عَلَيَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَعَقَلْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَنْ الْمِيرَاثُ إِنَّمَا يَرِثُنِي كَلَالَةٌ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْفَرَائِضِ

Abú Al-Walid nám rozprával, že Šu'ba rozprávala Muhammadovi ibn Al-Munkadirovi: „Počul som Džabíra hovoriť: ‚Posol Alláha (mier a požehnanie Alaha s ním) ma prišiel navštíviť, keď som bol chorý a v bezvedomí. Posol Alláha (mier a požehnanie Alaha s ním) vykonal omývanie a lial na mňa zvyšnú vodu z omývania, kým som sa neprebral. Potom som sa spýtal: ‚Ó, Posol Alláha, komu patrí dedičstvo? Veď som nezanechal žiadne dedičstvo - nemám deti -?‘ Potom bol zjavený verš o dedičstve.“