Allah menjamin orang yang berperang di jalannya, tidak ada yang mendorongnya keluar kecuali karena iman kepadaku dan para rasulku ,untuk mengembalikannya dengan memperoleh pahala atau ghanimah atau memasukkannya ke surga

Imam Tirmidzi : 1569

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ نَحْوَ مَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَقَالَ فَرَكِبَتْ أُمُّ حَرَامٍ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ هِيَ أُخْتُ أُمِّ سُلَيْمٍ وَهِيَ خَالَةُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ

موږ ته [اسحاق بن موسی الانصاري] ویلي دي، موږ ته [معان] ویلي دي، موږ ته [مالک] له [اسحاق بن عبدالله بن ابو طلحه] له [انس بن مالک] څخه روایت کړی دی چې هغه یو ځل له هغه څخه واورېدل چې ویل یې: 'رسول الله صلی الله علیه وسلم یو ځل د ام حرام بنت ملحان لیدو ته راغی، نو ام حرام هغې ته خواړه ورکړل. ام حرام د عباده بن الشمیت ښځه وه، یوه ورځ رسول الله صلی الله علیه وسلم ورسره ولیدل او هغه ته یې خواړه ورکړل. بیا هغه د هغه سر ونیو، رسول الله صلی الله علیه وسلم ویده شو. له هغې وروسته هغه په خندا پورته شو، ام حرام وویل: 'ما وپوښتل: 'څه شی وخندل، ای د الله رسوله؟' هغه ځواب ورکړ: 'ما ته زما د امت څخه څو کسان ښودل شوي دي چې د الله په لاره کې جنګیږي، دوی د سمندر په سر کې د پاچاهانو په څیر غوره دي'. ما وويل: "يا رسول الله! دعا وکړه چې زه له دوی څخه شم." بيا يې د ام حرام لپاره دعا وکړه او سر يې بېرته ويده کړ. بيا پورته شو او وخندل. ام حرام وويل: "ما وپوښتل: "يا رسول الله! څه شی خاندي؟" هغه ځواب ورکړ: "زما د امت څخه ځینې خلک ماته راښکاره شوي دي چې د الله په لاره کې جنګېږي ... لکه څنګه چې هغه په پیل کې یادونه وکړه. ام حرام وويل: "ما وويل:" يا رسول الله! دعا وکړه چې زه له دوی څخه شم." هغه وويل: "ته د دوی له لومړیو څخه یې." ام حرام بيا د معاويه بن ابو سفيان د واکمنۍ پر مهال سمندر ته سفر وکړ. کله چې هغه له سمندر څخه د ښکته کېدو په حال کې و، نو له خپلې سپرلۍ څخه ټوپ وواهه او مړ شو. ابو عیسی وويل: "دا حدیث حسن دی. ام حرام بنت ملحان د ام سليم خور وه، هغه د انس بن مالک ترور وه."