Imam Tirmidzi : 1515

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَمُرُّ بِقَوْمٍ فَلَا هُمْ يُضَيِّفُونَا وَلَا هُمْ يُؤَدُّونَ مَا لَنَا عَلَيْهِمْ مِنْ الْحَقِّ وَلَا نَحْنُ نَأْخُذُ مِنْهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ أَبَوْا إِلَّا أَنْ تَأْخُذُوا كَرْهًا فَخُذُواقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ وَقَدْ رَوَاهُ اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ أَيْضًا وَإِنَّمَا مَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّهُمْ كَانُوا يَخْرُجُونَ فِي الْغَزْوِ فَيَمُرُّونَ بِقَوْمٍ وَلَا يَجِدُونَ مِنْ الطَّعَامِ مَا يَشْتَرُونَ بِالثَّمَنِ وَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ أَبَوْا أَنْ يَبِيعُوا إِلَّا أَنْ تَأْخُذُوا كَرْهًا فَخُذُوا هَكَذَا رُوِيَ فِي بَعْضِ الْحَدِيثِ مُفَسَّرًا وَقَدْ رُوِيَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ كَانَ يَأْمُرُ بِنَحْوِ هَذَا

موږ ته [قطیبه] روایت کړی دی، موږ ته [ابن لحیة] له [یزید بن ابو حبیب] څخه [ابو خیر] له [عقبه بن عامر] څخه روایت کړی دی، هغه وویل: ما پوښتنه وکړه، ای د الله رسوله، یقینا موږ د یوې قوم له خوا تېر شو؛ خو هغوی زموږ مېلمستیا ونه کړه او زموږ حق یې پر هغوی نه راکړ او نه مو له هغوی څخه څه واخیستل؟ نو هغه وویل: که دوی له زور پرته له ورکولو څخه ډډه وکړي، نو په زور یې واخلئ. ابو عیسی وویل: دا حدیث د حسن په درجه کې دی، [اللیث بن سعید] هم له [یزید بن ابو حبیب] څخه روایت کړی دی. د دې حدیث معنی دا ده، چې صحابه کرام د جګړې لپاره په سفر روان وو، بیا دوی له یوې ډلې څخه تېر شول، او دوی ته خواړه نه وو رسیدلي حتی که دوی یې واخلي. بیا رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: 'که دوی نه غواړي چې پرته له زور څخه وپلوري، نو په زور یې واخلئ'. دا په څو احادیثو کې د وضاحت سره روایت شوی دی. دا هم ویل شوي چې عمر بن الخطاب رضی الله عنه هم ورته امر کړی و.