Imam Abu Dawud : 3438
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِيَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ الْعَبْدُ بَيْنَ اثْنَيْنِ فَأَعْتَقَ أَحَدُهُمَا نَصِيبَهُ فَإِنْ كَانَ مُوسِرًا يُقَوَّمُ عَلَيْهِ قِيمَةً لَا وَكْسَ وَلَا شَطَطَ ثُمَّ يُعْتَقُ
Esan digute [Ahmad bin Hanbalek] [Sufyanek] ['Amru bin Dinar]-engandik [Salim]-engandik [bere aita] eta sallallaahu 'alaihi wasallam Profetarenganaino esan zigula: "Esklabo bat bi pertsonarena bada, batek berari dagokion zatia askatzen du; soberako ondasunak baditu, esklaboaren balioa ez da handitu edo murriztu behar, eta gero askatu".