Tidak membatalkan wudhu: beliau berbaring dan tidur hingga mendengkur. Kemudian adzan shalat telah tiba, beliau lalu pergi dan shalat tanpa berwudlu lagi

Imam Bukhari : 135

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو قَالَ أَخْبَرَنِي كُرَيْبٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَامَ حَتَّى نَفَخَ ثُمَّ صَلَّى وَرُبَّمَا قَالَ اضْطَجَعَ حَتَّى نَفَخَ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى ثُمَّ حَدَّثَنَا بِهِ سُفْيَانُ مَرَّةً بَعْدَ مَرَّةٍ عَنْ عَمْرٍو عَنْ كُرَيْبٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍقَالَ بِتُّ عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ لَيْلَةً فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ اللَّيْلِ فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ اللَّيْلِ قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَوَضَّأَ مِنْ شَنٍّ مُعَلَّقٍ وُضُوءًا خَفِيفًا يُخَفِّفُهُ عَمْرٌو وَيُقَلِّلُهُ وَقَامَ يُصَلِّي فَتَوَضَّأْتُ نَحْوًا مِمَّا تَوَضَّأَ ثُمَّ جِئْتُ فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ عَنْ شِمَالِهِ فَحَوَّلَنِي فَجَعَلَنِي عَنْ يَمِينِهِ ثُمَّ صَلَّى مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ اضْطَجَعَ فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ ثُمَّ أَتَاهُ الْمُنَادِي فَآذَنَهُ بِالصَّلَاةِ فَقَامَ مَعَهُ إِلَى الصَّلَاةِ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْقُلْنَا لِعَمْرٍو إِنَّ نَاسًا يَقُولُونَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَنَامُ عَيْنُهُ وَلَا يَنَامُ قَلْبُهُ قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يَقُولُ رُؤْيَا الْأَنْبِيَاءِ وَحْيٌ ثُمَّ قَرَأَ{ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ }

আমাক কোৱা হৈছে [আলী বিন আব্দুল্লাই] কৈছে, আমাক [ছুফিয়ানক] [আমৰু]ৰ পৰা কোৱা হৈছে, মোক [কুৰাইবক] [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে, যে নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে নাক কটালৈকে শুইছিল তাৰ পিছত উঠি নামাজ পঢ়িছিল। বা তেওঁ ক’লে, ‘নবীয়ে শুই নাক মাৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ নামাজ কৰিবলৈ থিয় হ’ল। তাৰ পিছত [ছুফিয়ানে] আমাৰ আগত একেৰাহে হাদীছ বর্ণনা কৰিলে, [আমৰু]ৰ পৰা [কুৰাইব]ৰ পৰা [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা তেওঁ ক’লে, ‘এদিন ৰাতি মই মোৰ পেহী মাইমুনাহ নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ঘৰত থাকিলোঁ আৰু তাৰ পিছত সন্ধিয়া নামাজ কৰিলোঁ। এদিন ৰাতিলৈকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উঠি এটা সৰু পাত্ৰৰ পৰা লঘু অজু কৰি অজু কৰিলে, তাৰ পিছত থিয় হৈ নামাজ দিলে। তাৰ পিছত মই তেওঁৰ লগত অজু কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পাত্ৰটোৰ পৰা অজু কৰাত যোগ দিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ বাওঁফালে নামাজত যোগ দিলোঁ - চুফিয়ানেও বাওঁফালৰ কথা উল্লেখ কৰিলে -, তাৰ পিছত তেওঁ মোক তেওঁৰ সোঁফালে লৈ গ’ল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ ইচ্ছামতে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ শুই থাকিল আৰু নাক কটালৈকে শুই থাকিল। তাৰপিছত নামাজলৈ আহবানকাৰী এজন আহি তেওঁক নামাজৰ সময় আহি পৰা বুলি জনাইছিল, তাৰ পিছত তেওঁৰ লগত গৈ পুনৰ অজু নকৰি নামাজ পঢ়িছিল। আমি তেতিয়া আমৰুক ক’লোঁ, ‘মানুহে কয় যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ চকু শুই থাকে, কিন্তু তেওঁৰ হৃদয় শুই নাথাকে।’ তাৰ পিছত আমৰুৱে ক’লে, ‘মই এবাৰ উবৈদ বিন উমাইৰে কোৱা শুনিছিলো যে, ‘নবীসকলৰ সপোন ওহী।’ তাৰ পিছত তেওঁ আবৃত্তি কৰিলে: 'সঁচাকৈয়ে মই সপোন দেখিছিলো যে মই তোমাক বধ কৰিম..' - Qs. এছ-ছাফট: ১০২-।