Imam Abu Dawud : 2576
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ قَالَ عُمَرُ{ وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ }قَالَ الزُّهْرِيُّ قَالَ عُمَرُ هَذِهِ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاصَّةً قُرَى عُرَيْنَةَ فَدَكَ وَكَذَا وَكَذَا{ مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ }وَلَلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ{ وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ }{ وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ }فَاسْتَوْعَبَتْ هَذِهِ الْآيَةُ النَّاسَ فَلَمْ يَبْقَ أَحَدٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ إِلَّا لَهُ فِيهَا حَقٌّ قَالَ أَيُّوبُ أَوْ قَالَ حَظٌّ إِلَّا بَعْضَ مَنْ تَمْلِكُونَ مِنْ أَرِقَّائِكُمْ
Esan zigun [Musaddad], esan zigun [Isma'il bin Ibrahim], esan zigun [Ayyub] [Az Zuhri-tik], esan zigun; [Umarrek] esan zuen: 'Eta Ala-k bere Mezulariari eman zion edozein harrapakin -fai'- haien ondasunetatik, ez zenuten zaldi bakar bat ere mugitu hura lortzeko'. Az Zuhrik esan zuen; Umarrek esan zuen: Hau Ala-ren Mezulariarentzat da, sallallaahu 'alaihi wasallam, batez ere 'Urainah, Fadak, eta hau, eta hau' herrietarako. Ala-k bere Mezulariari eman zion edozein harrapakin -fai-i - hirietako biztanleengandik zetorrena, Ala-rentzat, Mezulariarentzat, senideentzat, umezurtzentzat, pobreentzat eta bidean zeuden pertsonentzat zen'. '-Baita ere- beren jaioterrietatik eta beren ondasunetatik kanporatuak izan ziren migratu zuten pobreentzat'. 'Eta Medinan kokatu eta sinetsi zutenentzat - Ansar - iritsi aurretik - Muhajirin-entzat -'. «Eta haien ondoren etorri zirenak - Muhajirin eta Ansar -». Beraz, bertso honek pertsona guztiak hartzen ditu barne, eta ez dago musulmanen artean inor ez duena horren gaineko eskubidea duena. Ayyub-ek esan zuen; edo esan zuen; zati bat. Zuen esklaboen moduan daukazuenaren zati bat izan ezik.