Imam Abu Dawud : 2385
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ إِسْحَقَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِأَنَّهُمْ اصْطَلَحُوا عَلَى وَضْعِ الْحَرْبِ عَشْرَ سِنِينَ يَأْمَنُ فِيهِنَّ النَّاسُ وَعَلَى أَنَّ بَيْنَنَا عَيْبَةً مَكْفُوفَةً وَأَنَّهُ لَا إِسْلَالَ وَلَا إِغْلَالَ
[Muhammad bin Al 'Ala`-k] esan digu, [Ibn Idris-ek] esan digu, esan zuen; Entzun nion [Ibn Ishaq-i] [Az Zuhri-ri], ['Urwah bin Az Zubair-i] [Al Miswar bin Makhramah-ri] eta [Marwan bin Al Hakam-i] hamar urteko su-etena ezartzeko bakea egin zutela. Denbora horretan jendea seguru sentitu zen, eta elkarren artean borrokatzeari uko egin zioten, eta ez zen lapurretarik edo traiziorik izan.