Imam Abu Dawud : 2385

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ إِسْحَقَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِأَنَّهُمْ اصْطَلَحُوا عَلَى وَضْعِ الْحَرْبِ عَشْرَ سِنِينَ يَأْمَنُ فِيهِنَّ النَّاسُ وَعَلَى أَنَّ بَيْنَنَا عَيْبَةً مَكْفُوفَةً وَأَنَّهُ لَا إِسْلَالَ وَلَا إِغْلَالَ

Sinabi sa amin [ni Muhammad bin Al 'Ala`], sinabi sa amin [ni Ibn Idris], aniya; Narinig ko [ni Ibn Ishaq] mula kay [Az Zuhri], kay [Urwah bin Az Zubair] mula kay [Al Miswar bin Makhramah], at [Marwan bin Al Hakam] na nakipagpayapaan sila upang magtatag ng kasunduan sa loob ng sampung taon. Sa panahong iyon, ang mga tao ay nakaramdam ng kaligtasan, at sila ay tumigil sa pag-aaway sa isa't isa, at walang pagnanakaw at walang pagtataksil.