Imam Abu Dawud : 2039

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ يَعْنِي الزُّبَيْرِيَّ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي الْعَنْبَسِ عَنْ الْأَغَرِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَجُلًا سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْمُبَاشَرَةِ لِلصَّائِمِ فَرَخَّصَ لَهُ وَأَتَاهُ آخَرُ فَسَأَلَهُ فَنَهَاهُ فَإِذَا الَّذِي رَخَّصَ لَهُ شَيْخٌ وَالَّذِي نَهَاهُ شَابٌّ

আমাক [নাশ্বৰ বিন আলী] কোৱা হৈছে, আমাক [আবু আহমদ, অৰ্থাৎ আজ জুবাইৰী] কোৱা হৈছে, আমাক [ইজৰাইল]ক [আবু আল আনবাছ]ৰ পৰা [আল আঘাৰ]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা কোৱা হৈছে যে এজন ব্যক্তিয়ে নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক ৰোজাত থকা মানুহক আদৰ কৰাৰ বিষয়ে সুধিছিল, তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁক নম্ৰতা দিছিল। আৰু আন মানুহে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি এই বিষয়ে সুধিলে, তাৰ পিছত তেওঁ মানা কৰিলে। দেখা গ’ল যে তেওঁ নম্ৰতা দিয়া মানুহবোৰ বুঢ়া মানুহ আছিল, আনহাতে তেওঁ নিষিদ্ধ কৰা মানুহবোৰ যুৱক আছিল।