Imam Abu Dawud : 1920

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَإِنَّا لَلَيْلَةُ جُمُعَةٍ فِي الْمَسْجِدِ إِذْ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا فَتَكَلَّمَ بِهِ جَلَدْتُمُوهُ أَوْ قَتَلَ قَتَلْتُمُوهُ فَإِنْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى غَيْظٍ وَاللَّهِ لَأَسْأَلَنَّ عَنْهُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ الْغَدِ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلَهُ فَقَالَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلًا فَتَكَلَّمَ بِهِ جَلَدْتُمُوهُ أَوْ قَتَلَ قَتَلْتُمُوهُ أَوْ سَكَتَ سَكَتَ عَلَى غَيْظٍ فَقَالَ اللَّهُمَّ افْتَحْ وَجَعَلَ يَدْعُو فَنَزَلَتْ آيَةُ اللِّعَانِ{ وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ }هَذِهِ الْآيَةَ فَابْتُلِيَ بِهِ ذَلِكَ الرَّجُلُ مِنْ بَيْنِ النَّاسِ فَجَاءَ هُوَ وَامْرَأَتُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَلَاعَنَا فَشَهِدَ الرَّجُلُ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ ثُمَّ لَعَنَ الْخَامِسَةَ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنْ الْكَاذِبِينَ قَالَ فَذَهَبَتْ لِتَلْتَعِنَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَهْ فَأَبَتْ فَفَعَلَتْ فَلَمَّا أَدْبَرَا قَالَ لَعَلَّهَا أَنْ تَجِيءَ بِهِ أَسْوَدَ جَعْدًا فَجَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ جَعْدًا

আমাক [উছমান বিন আবু ছায়াইবা] কৈছে, [আল আ’মাছি]ৰ পৰা [ইব্ৰাহিম]ৰ পৰা [আল কামাহ]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা [জাৰিৰ] কৈছে, তেওঁ ক’লে; এবাৰ শুকুৰবাৰে নিশা আমি মছজিদত থাকোঁতে হঠাতে এজন আনছাৰ মানুহ মছজিদত প্ৰৱেশ কৰি ক’লে; ধৰি লওক এজন পুৰুষে পত্নীৰ সৈতে আন এজন পুৰুষক বিচাৰি পায় আৰু তাৰ পিছত আপুনি চাবুকেৰে কোবালৈকে তেওঁ এই বিষয়ে কথা পাতে বা আপুনি হত্যা নকৰালৈকে তেওঁ মানুহজনক হত্যা কৰে। যদি তেওঁ নিমাত থাকে তেন্তে তেওঁ খঙৰ অৱস্থাত নিমাত হৈ থাকে। আল্লাহৰ কচম মই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰত এই বিষয়ে সুধিম। তাৰ পিছত পিছদিনা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক সুধিলে। তেওঁ ক’লে; ধৰি লওক এজন পুৰুষে পত্নীৰ সৈতে আন এজন পুৰুষক বিচাৰি পায় আৰু তাৰ পিছত আপুনি চাবুকেৰে কোবালৈকে তেওঁ এই বিষয়ে কথা পাতে বা আপুনি হত্যা নকৰালৈকে তেওঁ মানুহজনক হত্যা কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ‘হে আল্লাহ, খুলিব!’। তাৰ পাছত লিয়ান আয়াতটো নামি আহিল: ‘আৰু যিসকলে নিজৰ পত্নীক ব্যভিচাৰৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে, যদিও তেওঁলোকৰ নিজৰ বাহিৰে আন কোনো সাক্ষী নাই’। তাৰ পিছত মানুহৰ মাজত মানুহজনৰ পৰীক্ষা কৰা হয়। তাৰ পিছত তেওঁ পত্নীৰ সৈতে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে ইজনে সিজনক গালি পাৰিলে। মানুহজনে আল্লাহৰ নামত চাৰিটা শপত খালে যে তেওঁ সৎসকলৰ ভিতৰত আছে, তাৰ পিছত পঞ্চম শপতত তেওঁ মিছা কোৱাসকলৰ ভিতৰত থাকিলে নিজকে গালি পাৰিলে। তেওঁ ক’লে; তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে অভিশাপ দিবলৈ গ’ল, তাৰ পিছত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তাইক ক’লে: ‘ঠিক হৈ থাকক!’। অৱশ্যে মহিলাগৰাকীয়ে নিজকে সংযত কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে গালি পাৰিলে। তাৰ পাছত যেতিয়া তেওঁলোক গুচি গ’ল তেতিয়া তেওঁ ক’লে: ‘সম্ভৱ যে মহিলাগৰাকীয়ে ক’লা আৰু কোঁচা চুলিৰ সন্তান জন্ম দিব’। তাৰ পিছত মহিলাগৰাকীয়ে আপাত দৃষ্টিত ক’লা আৰু কোঁচা চুলিৰ এটা সন্তান জন্ম দিলে।