Imam Abu Dawud : 1712

حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ عَنْ مَالِكٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَكَرَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيٍّ فَقِيلَ إِنَّهَا قَدْ حَاضَتْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَعَلَّهَا حَابِسَتُنَا قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا قَدْ أَفَاضَتْ فَقَالَ فَلَا إِذًا

مارا [القنبی] ءَ گْوشگ بوتگ، چہ [مالک] ءَ چہ [حسیام بن اروہ] ءَ، چہ [آئی ءِ پت] ءَ چہ [عائسہ] ءَ گْوشگ بوتگ کہ رسول اللہ صلى الله عليه وسلم بینتو سلام ءَ شفیع حیائی ءِ نام گپتگ، پدا آئی ءَ را گْوشگ بوتگ؛ اصل ءَ آ ماہواری ءَ ات۔ پدا آئی ءَ گْوشت: 'اے بوت کنت کہ آ مارا -چہ مکہ ءَ در بہ کنت-'۔ سنگتاں گشت؛ اے رسول اللہ بے شک آئی ءَ طواف افاذہ کتگ۔ پدا آئی ءَ گْوشت: اگاں چوش اِنت گڑا مارا دزگیر نہ کنت'۔