Rasulullah, Abu bakar, Umar dan Utsman, mereka memulai shalat dengan membaca: ALHAMDU LILLAHI RABBIL AALAMIIN

Imam Abu Dawud : 665

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ حُسَيْنٍ الْمُعَلِّمِ عَنْ بُدَيْلِ بْنِ مَيْسَرَةَ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْتَتِحُ الصَّلَاةَ بِالتَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ بِ{ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ }وَكَانَ إِذَا رَكَعَ لَمْ يُشَخِّصْ رَأْسَهُ وَلَمْ يُصَوِّبْهُ وَلَكِنْ بَيْنَ ذَلِكَ وَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنْ الرُّكُوعِ لَمْ يَسْجُدْ حَتَّى يَسْتَوِيَ قَائِمًا وَكَانَ يَقُولُ فِي كُلِّ رَكْعَتَيْنِ التَّحِيَّاتُ وَكَانَ إِذَا جَلَسَ يَفْرِشُ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَيَنْصِبُ رِجْلَهُ الْيُمْنَى وَكَانَ يَنْهَى عَنْ عَقِبِ الشَّيْطَانِ وَعَنْ فَرْشَةِ السَّبُعِ وَكَانَ يَخْتِمُ الصَّلَاةَ بِالتَّسْلِيمِ

আমাক কৈছে [মুছাদ্দাদে] আমাক [আব্দুল ৱাৰিটছ বিন ছাইদ] [হুছেইন আল মুআল্লিম]ৰ পৰা [বুদাইল বিন মাইছাৰা]ৰ পৰা [আবু আল জাউজা`]ৰ পৰা [আইছিয়া]ৰ পৰা তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে তকবীৰ আৰু আল হামদুলিল্লাহী ৰববিল আলামীন পাঠ কৰি নামাজ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু যেতিয়া তেওঁ প্ৰণাম কৰিব বিচাৰিছিল তেতিয়া তেওঁ ওপৰলৈ নাচালে আৰু বেছিকৈ প্ৰণাম কৰা নাছিল, কিন্তু দুয়োৰে মাজত মাজতে। যেতিয়া তেওঁ ৰুকু' -ই'তিডাল-ৰ পৰা মূৰটো ওপৰলৈ তুলিছিল, তেতিয়া তেওঁ লগে লগে চিজদা কৰা নাছিল যাতে তেওঁ পোনে পোনে থিয় হয়, আৰু প্ৰতি দুৰাক'আত তেওঁ পঢ়িছিল; 'আত তাহিয়াত'। বহি থাকোঁতে বাওঁ ভৰিত বহি সোঁ ভৰিখন পোন কৰি দিলে। তেওঁ চয়তানক বহিবলৈও নিষেধ কৰিছিল - অৰ্থাৎ গোৰোহাত বহি থকাটোও নিষেধ কৰিছিল আৰু বনৰীয়া জন্তুৰ দৰে হাতৰ তলুৱা আৰু হাত দুখন মেলি দিয়াটোও নিষেধ কৰিছিল - প্ৰণাম কৰাৰ সময়ত - তেওঁ নিজৰ প্ৰাৰ্থনা শুভেচ্ছাৰে বন্ধ কৰিছিল'।