Sesungguhnya Allah telah membebaskan Makkah dari pembunuhan, atau pasukan gajah

Imam Bukhari : 109

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ خُزَاعَةَ قَتَلُوا رَجُلًا مِنْ بَنِي لَيْثٍ عَامَ فَتْحِ مَكَّةَ بِقَتِيلٍ مِنْهُمْ قَتَلُوهُ فَأُخْبِرَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَكِبَ رَاحِلَتَهُ فَخَطَبَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الْقَتْلَ أَوْ الْفِيلَ قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ كَذَا قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ وَاجْعَلُوهُ عَلَى الشَّكِّ الْفِيلَ أَوْ الْقَتْلَ وَغَيْرُهُ يَقُولُ الْفِيلَ وَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُؤْمِنِينَ أَلَا وَإِنَّهَا لَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ قَبْلِي وَلَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ بَعْدِي أَلَا وَإِنَّهَا حَلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ أَلَا وَإِنَّهَا سَاعَتِي هَذِهِ حَرَامٌ لَا يُخْتَلَى شَوْكُهَا وَلَا يُعْضَدُ شَجَرُهَا وَلَا تُلْتَقَطُ سَاقِطَتُهَا إِلَّا لِمُنْشِدٍ فَمَنْ قُتِلَ فَهُوَ بِخَيْرِ النَّظَرَيْنِ إِمَّا أَنْ يُعْقَلَ وَإِمَّا أَنْ يُقَادَ أَهْلُ الْقَتِيلِ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ اكْتُبْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ اكْتُبُوا لِأَبِي فُلَانٍ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِلَّا الْإِذْخِرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَإِنَّا نَجْعَلُهُ فِي بُيُوتِنَا وَقُبُورِنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا الْإِذْخِرَ إِلَّا الْإِذْخِرَقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ يُقَالُ يُقَادُ بِالْقَافِ فَقِيلَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ أَيُّ شَيْءٍ كَتَبَ لَهُ قَالَ كَتَبَ لَهُ هَذِهِ الْخُطْبَةَ

আমাক কোৱা হৈছে [আবু নুআইম আল ফাদল বিন ডুকাইনে] কৈছে, আমাক [চ্যাইবান] [য়াহ্যা]ৰ পৰা [আবু চালামাহ]ৰ পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা কোৱা হৈছে, যে খাজায়া জনগোষ্ঠীয়ে মক্কা মুক্ত হোৱাৰ দিনা বানু লাইটৰ এজন মানুহক হত্যা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা এজন মানুহক হত্যা কৰাৰ প্ৰতিশোধ হিচাপে -লাইত জনগোষ্ঠী-। এই কাণ্ডটো তাৰ পিছত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়, তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ বাহনত উঠি প্ৰচাৰ কৰিলে: ‘সঁচাকৈয়ে আল্লাহে মক্কাক হত্যা, বা হাতীৰ সৈন্যৰ পৰা মুক্ত কৰিছে’। আবু উবাইদুল্লাই ক’লে, ‘আবু নুআইমে কোৱাৰ দৰে তেওঁলোকে ‘হত্যা’ আৰু ‘হাতী’ৰ মাজত দ্বিধাবোধ কৰিছিল। ইফালে আনজনে ক'লে হাতী। তাৰ পিছত আল্লাহ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু মুমিনসকলক তেওঁলোকৰ ওপৰত জয়ী কৰিলে। তেওঁ ক’লে, ‘জানি থোৱা যে মক্কা ভূমি মোৰ আগত বা মোৰ পিছত কাৰো বাবে হালাল নাছিল, জানি থওক যে আচলতে এদিন মোৰ বাবে ই এক মুহূৰ্তৰ বাবে হালাল আছিল। জানি, আৰু এই সময়ত ই হাৰাম হৈ পৰিছে; কাঁইটবোৰ কাটিব নালাগে, গছবোৰ কাটিব নালাগে, পোৱা বস্তুবোৰ ঘোষণা নকৰালৈকে আৰু মালিকক বিচাৰি নোপোৱালৈকে ল’ব নালাগে। গতিকে যাক হত্যা কৰা হ’ব, তেওঁ দুটা ভাল বস্তুৰ ভিতৰত এটা পাব; মুক্তিপণ বিচাৰিব বা ভুক্তভোগীৰ পৰিয়ালৰ পৰা প্ৰতিশোধ বিচাৰিব'। তেতিয়া য়েমেনৰ এজন বাসিন্দা আহি ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মোৰ বাবে লিখা?’। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘আবু অমুক বাবে লিখক’। তেতিয়া এজন কোৰেইচ মানুহে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, ইজ্জিৰ গছৰ বাহিৰে, কাৰণ আমি সেই গছজোপা আমাৰ ঘৰত আৰু কবৰত ব্যৱহাৰ কৰো’। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘ইজ্জিৰ গছৰ বাহিৰে, ইজ্জিৰ গছৰ বাহিৰে’। তাৰ পিছত আবু আব্দুল্লাহক কোৱা হ’ল, ‘তেওঁৰ বাবে কি লিখা হ’ল? তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘আগতে ধৰ্মধ্বনি’।