Posisi imam dan makmum: Apabila makmum lelaki lebih dari satu

Imam Abu Dawud : 539

حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَسُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيُّ وَيَحْيَى بْنُ الْفَضْلِ السِّجِسْتَانِيُّ قَالُوا حَدَّثَنَا حَاتِمٌ يَعْنِي ابْنَ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُجَاهِدٍ أَبُو حَزْرَةَ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ قَالَأَتَيْنَا جَابِرًا يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ سِرْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ فَقَامَ يُصَلِّي وَكَانَتْ عَلَيَّ بُرْدَةٌ ذَهَبْتُ أُخَالِفُ بَيْنَ طَرَفَيْهَا فَلَمْ تَبْلُغْ لِي وَكَانَتْ لَهَا ذَبَاذِبُ فَنَكَّسْتُهَا ثُمَّ خَالَفْتُ بَيْنَ طَرَفَيْهَا ثُمَّ تَوَاقَصْتُ عَلَيْهَا لَا تَسْقُطُ ثُمَّ جِئْتُ حَتَّى قُمْتُ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي حَتَّى أَقَامَنِي عَنْ يَمِينِهِ فَجَاءَ ابْنُ صَخْرٍ حَتَّى قَامَ عَنْ يَسَارِهِ فَأَخَذَنَا بِيَدَيْهِ جَمِيعًا حَتَّى أَقَامَنَا خَلْفَهُ قَالَ وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْمُقُنِي وَأَنَا لَا أَشْعُرُ ثُمَّ فَطِنْتُ بِهِ فَأَشَارَ إِلَيَّ أَنْ أَتَّزِرَ بِهَا فَلَمَّا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَا جَابِرُ قَالَ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِذَا كَانَ وَاسِعًا فَخَالِفْ بَيْنَ طَرَفَيْهِ وَإِذَا كَانَ ضَيِّقًا فَاشْدُدْهُ عَلَى حِقْوِكَ

Беҙгә [Хисәм бин Әммәргә] һәм [Сөләймән бин Әбдүррәхмән Әд-Димасыҡиға] һәм [Яхъя бин Әл-Фадлл Әс-Сиджистанға] әйтелгәндәр; Һөйләне беҙгә [Хәтим бин Исмәғил] беҙгә [Яҡуп бин Мөжәһит, Әбү Хәҙрә] [Үбәҙә бин Әл-Вәлид бин Үбәҙә бин Әш-Шәмиттән] әйтте; Беҙ бер ваҡыт [Джәбир бин Абдулла] янында булдыҡ, тине ул; Мин бер ваҡыт Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһиссәләм менән бер яуға барҙым. Шунан ул намаҙ уҡырға торҙо, ә мин ике осонан да киҫеп үткән юрғанды ​​кейҙем, әммә миңә был етмәне. Туҡыманың төбөндә ҡойроҡ бар ине, шуға әйләндереп ебәрҙем, шунан ике осон аша үткәрҙем, шунан ҡыҫтым - муйын менән - төшмәһен өсөн. Шунан мин шулай килдем, тип, мин Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләмдең һул яғында тора инем, шуға күрә ул минең ҡулымды тотто, һәм мине шулай күсерҙе, мин уның уң яғына урынлаштырылды, ҡапыл Ибнү Сәхр тура килде, уның һул яғына баҫырға, шулай итеп, ул беҙҙе икебеҙҙе лә ҡулдары менән тотто, тик ул беҙҙе артҡа ҡуйҙы. Джәбир әйтте; Рәсүлуллаһ миңә ҡарап торҙо, ә мин һиҙмәнем, ниһайәт, аңлай алдым. Ул шунан миңә туҡыманы саронг итеп кейергә ишара итте. Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм намаҙ уҡып бөткәс: «Эй, Джәбир», — тигән. Джәбир әйтте; Мин яуап бирҙем: — Эй, Аллаһ илсеһе. Ул: «Әгәр туҡыма иркен булһа, ике осон аша үткәрегеҙ, тар булһа, билегеҙгә бәйләгеҙ», — тигән.