Sesungguhnya imam dijadikan untuk diikuti, apabila dia rukuk maka rukuklah, bila dia mengangkat kepalanya maka angkatlah kepala

Imam Abu Dawud : 511

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ وَمُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْمَعْنَى عَنْ وُهَيْبٍ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّمَا جُعِلَ الْإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَلَا تُكَبِّرُوا حَتَّى يُكَبِّرَ وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا وَلَا تَرْكَعُوا حَتَّى يَرْكَعَ وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ فَقُولُوا اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ قَالَ مُسْلِمٌ وَلَكَ الْحَمْدُ وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا وَلَا تَسْجُدُوا حَتَّى يَسْجُدَ وَإِذَا صَلَّى قَائِمًا فَصَلُّوا قِيَامًا وَإِذَا صَلَّى قَاعِدًا فَصَلُّوا قُعُودًا أَجْمَعُونَقَالَ أَبُو دَاوُد اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ أَفْهَمَنِي بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ آدَمَ الْمِصِّيصِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ عَنْ ابْنِ عَجْلَانَ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّمَا جُعِلَ الْإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ بِهَذَا الْخَبَرِ زَادَ وَإِذَا قَرَأَ فَأَنْصِتُوا قَالَ أَبُو دَاوُد وَهَذِهِ الزِّيَادَةُ وَإِذَا قَرَأَ فَأَنْصِتُوا لَيْسَتْ بِمَحْفُوظَةٍ الْوَهْمُ عِنْدَنَا مِنْ أَبِي خَالِدٍ

আমাক [চুলাইমান বিন হাৰ্ব] আৰু [মুছলমান আৰু ইব্ৰাহিম]ক অৰ্থৰ সৈতে ক’লে, [উহাইব]ৰ পৰা [মুছআব বিন মহম্মদ]ৰ পৰা [আবু ছালিহৰ] পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে কৈছে: ‘ইমামক কেৱল অনুসৰণ কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা হৈছে, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ তকবীৰ কৰে তেতিয়া আপুনি তাকবীৰ কৰে আৰু তেওঁ আপোনাৰ তাকবীৰ নকৰালৈকে আপোনাৰ তাকবীৰ নকৰে, যেতিয়া তেওঁ প্ৰণাম কৰে তেতিয়া প্ৰণাম কৰে আৰু আপুনি প্ৰণাম নকৰালৈকে প্ৰণাম নকৰে, যেতিয়া তেওঁ কয়, ‘ছামি’আল্লাহ লিমান হামিদাহ’ -আল্লাহে প্ৰশংসা কৰাসকলক শুনে তেওঁক-, তেতিয়া কওক, ‘আল্লাহুমমা ৰাব্বানা ৱালাকাল হামদু’ -হে আল্লাহ, হে আমাৰ ৰাব, সকলো প্ৰশংসা আপোনাৰ বাবে। মুছলমানে কয় -উচ্চাৰণেৰে-; ৱালাকালহামডু। যেতিয়া তেওঁ প্ৰণাম কৰে তেতিয়া তোমালোক সকলোৱে প্ৰণাম কৰে আৰু তেওঁ প্ৰণাম নকৰালৈকে প্ৰণাম নকৰিব, যদি তেওঁ থিয় হৈ নামাজ কৰে তেন্তে থিয় হৈ নামাজ পঢ়ে, আৰু যদি তেওঁ বহি নামাজ কৰে তেন্তে তোমালোক সকলোৱে বহি নামাজ পঢ়ক।' আবু দাউদে ক’লে; আল্লাহম্মা ৰাব্বানা লাকালহামদুই, মোক আমাৰ কিছুমান বন্ধু বুজি পাইছে, [চুলাইমান]ৰ পৰা আমাক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন আদম আল-মিছছিছিয়ে] আমাক [আবু খালিদ] [ইবনু আজলানৰ] পৰা [জাইদ বিন আছলামৰ] পৰা [আবু ছালিহৰ] পৰা [আবু হুৰাইৰা]ৰ পৰা হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছল্লামৰ পৰা কৈছে, তেওঁ কৈছে: ‘ইমামক মই ভাল পাইছিলোঁ এই হাদীছৰ সৈতে কেৱল অনুসৰণ কৰাৰ বাবেহে সৃষ্টি কৰা হৈছিল, আৰু তেওঁ লগতে কয়; আৰু যদি তেওঁ - ইমামে - পঢ়ে - কোৰাণ - তেন্তে আপুনি মুখ বন্ধ কৰক। আবু দাউদে ক’লে; এই সংযোজন, অৰ্থাৎ ‘আৰু যদি তেওঁ - ইমাম - পঢ়ে - কোৰাণ - তেন্তে মনে মনে থাকক’, মুখস্থ নহয়, আৰু আমাৰ ফালৰ পৰা আবু খালিদৰ পৰা হোৱা ভুল।