حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ مُوسَى الْخُتَّلِيُّ وَزِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ وَحَدِيثُ عَبَّادٍ أَتَمُّ قَالَا حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ أَبِي بِشْرٍ قَالَ زِيَادٌ أَخْبَرَنَا أَبُو بِشْرٍ عَنْ أَبِي عُمَيْرِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ عُمُومَةٍ لَهُ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالَاهْتَمَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلصَّلَاةِ كَيْفَ يَجْمَعُ النَّاسَ لَهَا فَقِيلَ لَهُ انْصِبْ رَايَةً عِنْدَ حُضُورِ الصَّلَاةِ فَإِذَا رَأَوْهَا آذَنَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا فَلَمْ يُعْجِبْهُ ذَلِكَ قَالَ فَذُكِرَ لَهُ الْقُنْعُ يَعْنِي الشَّبُّورَ وَقَالَ زِيَادٌ شَبُّورُ الْيَهُودِ فَلَمْ يُعْجِبْهُ ذَلِكَ وَقَالَ هُوَ مِنْ أَمْرِ الْيَهُودِ قَالَ فَذُكِرَ لَهُ النَّاقُوسُ فَقَالَ هُوَ مِنْ أَمْرِ النَّصَارَى فَانْصَرَفَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ وَهُوَ مُهْتَمٌّ لِهَمِّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُرِيَ الْأَذَانَ فِي مَنَامِهِ قَالَ فَغَدَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَبَيْنَ نَائِمٍ وَيَقْظَانَ إِذْ أَتَانِي آتٍ فَأَرَانِي الْأَذَانَ قَالَ وَكَانَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَدْ رَآهُ قَبْلَ ذَلِكَ فَكَتَمَهُ عِشْرِينَ يَوْمًا قَالَ ثُمَّ أَخْبَرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَهُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُخْبِرَنِي فَقَالَ سَبَقَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدٍ فَاسْتَحْيَيْتُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا بِلَالُ قُمْ فَانْظُرْ مَا يَأْمُرُكَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدٍ فَافْعَلْهُ قَالَ فَأَذَّنَ بِلَالٌقَالَ أَبُو بِشْرٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو عُمَيْرٍ أَنَّ الْأَنْصَارَ تَزْعُمُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ زَيْدٍ لَوْلَا أَنَّهُ كَانَ يَوْمَئِذٍ مَرِيضًا لَجَعَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُؤَذِّنًا

[Abbad bin Musa Al-Khuttaliy] eta [Ziyad bin Ayyub]-ek kontatu digute, baina Abbadek kontatutako haditha perfektuagoa da. Biek esan zuten; [Husyaim]-ek [Abu Bisyr-engandik] esan zigun, esan zuen Ziyadek; Abu Bisyr-en berri eman digu [Abu Umair bin Anas-engandik] [bere osaba batzuengandik] Ansar-engandik, esan zuen; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek arreta handia jarri zion otoitzari, jende asko otoitz egiteko nola bildu. Beraz, esan zitzaion; Jarri bandera otoitz ordua iritsi denean. Ikusi zutenean, batzuek beste batzuei esan zieten. Hala ere, ez zitzaion proposamen hau gustatu. Orduan, tronpeta ere aipatu zioten, esan zuen Ziyadek; Juduen tronpeta, iritzi hau ere ez zitzaion gustatu, eta esan zuen: 'Hori juduen ekintzen artean dago'. Kanpaiak janzteko, esan zuen: 'Hori da kristauen egiten dutena'. Orduan Abdullah bin Zaid bin Abdi Rabbih etxera itzuli zen, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-en kezkak benetan axola zitzaizkion norbait zen, eta gero otoitzerako deiaren ametsa egin zuen, esan zuen; Beraz, hurrengo egunean Abdullah Profetarengana joan zen, sallallaahu 'alaihi wasallam, eta bere ametsa kontatu zion. Beraz, honek esan zion: O Ala-ren Mezularia, egia esan, loaren eta esna egotearen artean nengoen, bat-batean norbait etorri zitzaidan eta otoitzerako deia iragarri zidan. Esan zuen; Umar bin Al-Khaththab-ek ere amets hau izan zuen lehenago, baina hogei egunez ezkutatu zuen. Narratzaileak esan zuen; Orduan, Umarrek hau kontatu zion Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-i, eta honek esan zion: 'Zerk eragozten dizu hori niri helaraztea?' Hark erantzun zuen; Abdullah bin Zaid ni baino lehenagokoa zen, beraz, lotsatuta sentitu nintzen. Beraz, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'O Bilal, jaiki zaitez, eta gero Abdullah bin Zaidek agintzen dizuna, egin ezazu!' Beraz, Bilalek otoitzerako deia oihukatu zuen. Abu Bisyrrek esan zuen; Abu Umairek jakinarazi zidan Ansarrek uste zuela Abdullah bin Zaid egun hartan gaixorik egon ez balitz, Alaren Mezulariak (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela) muezzin bihurtuko zuela.