Hadith Representative
Mu'adz bin Jabal mendengar kabar Rasulullah bahwa jika berumur panjang, Ia akan melihat Air Tabuk memenuhi taman
Imam Muslim : 4229حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلَاةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلَاةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلَا يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلَانِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَيْءٍ مِنْ مَاءٍ قَالَ فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا قَالَا نَعَمْ فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ قَالَ ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنْ الْعَيْنِ قَلِيلًا قَلِيلًا حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَيْءٍ قَالَ وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتْ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَاهُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا
आमकां सांगलां [अब्दुल्ला बिन अब्दुररहमान अद दरीमी] आमकां सांगलां [अबू अली अल हनाफी] आमकां सांगलां [मलिक] म्हळ्यार इब्न अनस [अबू जुबैर अल मक्की] कडल्यान की [अबू थुफैल अमीर बिन वत्सिला] ताका सांगलां [मुअदज बिन जबल] ताका सांगलां; तो म्हणटा; 'आमी तबुक झुजाच्या वर्सा रसुलुल्ला सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम हांचे वांगडा भोंवडी केल्ली. त्या प्रवासांत तो अस्रा वांगडा ज़ुहूर नमाज आनी ईशा वांगडा मघरीब नमाजांत सामील जालो, देखून एक दीस ताणें त'खीर मनयलो. तो ‘अस्र’ घेवन मध्यान्ह नमाज करपाक गेलो. मागीर तो परतलो. मागीर तो परत इशा वांगडा मगरीब नमाजांत सामील जावपाक भायर सरलो. ते उपरांत ताणें म्हणलें: ‘देवाची इत्सा जाल्यार फाल्यां तबूकांतल्या एका झऱ्याक पावतले. आनी तुमी दनपारां पयलीं थंय पावचे नात. देखून कोण पयलीं पावता, हांव थंय पावचे पयलीं केन्नाच उदकाक हात लावचो न्हय. निमाणे आमी झऱ्याक पावले, पूण ताचे आदीं आमच्या मुखार दोन मनीस आशिल्ले आनी झऱ्यांतल्यान दोरयेच्या आकाराचें उदक सामकें उणें सोडटा अशें आमकां दिसलें. मुअद्ज म्हणालो; मागीर रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम हांणी दोगांय लोकांक विचारलें: ‘तुमी उदकाक हात लायला?’. तांणी जाप दिली; ‘बरें तें मागीर!’. रसुलुल्ला सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम हांणी तांच्या कृतीचेर गाळी घाली आनी टिका केली आनी अल्लाचे इत्से प्रमाण दोगांय लोकांक कितें सांगपाक जाय आशिल्लें तें सांगलें. मुअद्ज म्हणालो; मागीर इश्टांनी हातान झऱ्यांतल्यान उदक ल्हव ल्हव उखलून घेतलें, अशें तरेन तें एके आयदनांत एकठांय केलें. पैगंबरान उदकान आपलें तोंड आनी हात धुवन घेतले, मागीर तें झऱ्याक परतून दिलें. देखून थंय एक हुंवाराचो झरो उदेलो. -म्हळ्यार वेगवान- ह्या उतराखातीर ‘मुनहमीर’ वा ‘गजीर’ हें उतर वापरचें काय ना हाचो दुबाव अबू अली हाका आशिल्लो. देखून थंयच्या सगळ्यांक पियेवंक मेळटा. मागीर ताणें म्हणलें: ‘हाय, मुअद्ज! चड काळ न्हय, चड जियेल्यार फुडें बागांनी भरिल्ली ही सुवात दिसतली'.