Hadith Representative
Asma' binti Abu Bakar mengurus kuda dan keperluan Zubair, serta memikul biji kurma dari kebun sejauh tiga mil
Imam Muslim : 4050حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ أَبُو كُرَيْبٍ الْهَمْدَانِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامٍ أَخْبَرَنِي أَبِي عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ قَالَتْ تَزَوَّجَنِي الزُّبَيْرُ وَمَا لَهُ فِي الْأَرْضِ مِنْ مَالٍ وَلَا مَمْلُوكٍ وَلَا شَيْءٍ غَيْرَ فَرَسِهِ قَالَتْ فَكُنْتُ أَعْلِفُ فَرَسَهُ وَأَكْفِيهِ مَئُونَتَهُ وَأَسُوسُهُ وَأَدُقُّ النَّوَى لِنَاضِحِهِ وَأَعْلِفُهُ وَأَسْتَقِي الْمَاءَ وَأَخْرُزُ غَرْبَهُ وَأَعْجِنُ وَلَمْ أَكُنْ أُحْسِنُ أَخْبِزُ وَكَانَ يَخْبِزُ لِي جَارَاتٌ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكُنَّ نِسْوَةَ صِدْقٍ قَالَتْ وَكُنْتُ أَنْقُلُ النَّوَى مِنْ أَرْضِ الزُّبَيْرِ الَّتِي أَقْطَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَأْسِي وَهِيَ عَلَى ثُلُثَيْ فَرْسَخٍ قَالَتْ فَجِئْتُ يَوْمًا وَالنَّوَى عَلَى رَأْسِي فَلَقِيتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَدَعَانِي ثُمَّ قَالَ إِخْ إِخْ لِيَحْمِلَنِي خَلْفَهُ قَالَتْ فَاسْتَحْيَيْتُ وَعَرَفْتُ غَيْرَتَكَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَحَمْلُكِ النَّوَى عَلَى رَأْسِكِ أَشَدُّ مِنْ رُكُوبِكِ مَعَهُ قَالَتْ حَتَّى أَرْسَلَ إِلَيَّ أَبُو بَكْرٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِخَادِمٍ فَكَفَتْنِي سِيَاسَةَ الْفَرَسِ فَكَأَنَّمَا أَعْتَقَتْنِي
Беҙгә [Мөхәммәт бин Әл-Ғәлә Әбү Ҡурайб Әл-Мәхдәни]; Беҙгә [Әбү Усамаға] [Һишамдан] әйтте; Миңә [атайыма] [Әсмә бинт Әбү Бәкрҙән] хәбәр итеп, ул әйтте; — Мин Зөбәйергә кейәүгә сыҡтым, ә уның бер нәмәһе лә булманы. Бер генә аттан башҡа хеҙмәтселәре, мөлкәте һәм башҡалар булмауы. Шуға ла аттарҙы ашатыусы, уларҙы ҡараусы, тәрбиәләүсе – мин. Мин дә финикты ризыҡ өсөн ҡырҡып, аҙыҡ-түлек менән тәьмин итәм, шулай уҡ тегәм, бешерәм. Тик мин икмәк бешерергә оҫта түгелмен. Шуға ла беҙҙең икмәкте күршеләребеҙ ансарҙар бешерә. Яҡшы ҡатындар улар. Әсмәъ артабан әйтте; — Мин дә пәйғәмбәребеҙҙең Зөбәйергә бүлгән баҡсаһынан башыма финиктар күтәреп йөрөнөм, уларҙы ике фарсәх күтәреп йөрөнөм. Бер көндө башымда йөрөткән хөрмә емеше алып килдем. Юл уртаһында миңә Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм һәм уның бер нисә сәхәбәһе осраны: «Их! Юк! — тине ул, туҡтап, дөйәһенә тубыҡланырға, мине артынан күтәрергә ҡушты. Шунан һуң Әсмә -иренә әйткәндә-; — Әммә мин оялам, һинең көнләшеүеңде беләм. Зөбәйер яуап бирҙе; «Аллаһ менән ант итәм, ысынында һинең башыңа финик ташыу йөгөң миңә уның менән атланғанға ҡарағанда ла ауырыраҡ кеүек тойола». Әсмәъ артабан әйтте; Ниһайәт, шул ваҡиғанан һуң Әбү Бәкер, атайым, беҙгә хеҙмәтсе ебәрҙе. Минең урынға ат ҡарауҙы ул үҙ өҫтөнә алды. Ауыр йөктәрҙән, хеҙмәттән азат кеүек тойола».