- Allah Asma’ul husnaa Al Hamid

Al Hamid

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ الْمَعْنَى وَاحِدٌ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ هَمَسَ وَالْهَمْسُ فِي قَوْلِ بَعْضِهِمْ تَحَرُّكُ شَفَتَيْهِ كَأَنَّهُ يَتَكَلَّمُ فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا صَلَّيْتَ الْعَصْرَ هَمَسْتَ قَالَ إِنَّ نَبِيًّا مِنْ الْأَنْبِيَاءِ كَانَ أُعْجِبَ بِأُمَّتِهِ فَقَالَ مَنْ يَقُومُ لِهَؤُلَاءِ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ أَنْ خَيِّرْهُمْ بَيْنَ أَنْ أَنْتَقِمَ مِنْهُمْ وَبَيْنَ أَنْ أُسَلِّطَ عَلَيْهِمْ عَدُوَّهُمْ فَاخْتَارُوا النِّقْمَةَ فَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ الْمَوْتَ فَمَاتَ مِنْهُمْ فِي يَوْمٍ سَبْعُونَ أَلْفًا قَالَ وَكَانَ إِذَا حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ الْآخَرِ قَالَ كَانَ مَلِكٌ مِنْ الْمُلُوكِ وَكَانَ لِذَلِكَ الْمَلِكِ كَاهِنٌ يَكْهَنُ لَهُ فَقَالَ الْكَاهِنُ انْظُرُوا لِي غُلَامًا فَهِمًا أَوْ قَالَ فَطِنًا لَقِنًا فَأُعَلِّمَهُ عِلْمِي هَذَا فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ أَمُوتَ فَيَنْقَطِعَ مِنْكُمْ هَذَا الْعِلْمُ وَلَا يَكُونَ فِيكُمْ مَنْ يَعْلَمُهُ قَالَ فَنَظَرُوا لَهُ عَلَى مَا وَصَفَ فَأَمَرُوهُ أَنْ يَحْضُرَ ذَلِكَ الْكَاهِنَ وَأَنْ يَخْتَلِفَ إِلَيْهِ فَجَعَلَ يَخْتَلِفُ إِلَيْهِ وَكَانَ عَلَى طَرِيقِ الْغُلَامِ رَاهِبٌ فِي صَوْمَعَةٍ قَالَ مَعْمَرٌ أَحْسِبُ أَنَّ أَصْحَابَ الصَّوَامِعِ كَانُوا يَوْمَئِذٍ مُسْلِمِينَ قَالَ فَجَعَلَ الْغُلَامُ يَسْأَلُ ذَلِكَ الرَّاهِبَ كُلَّمَا مَرَّ بِهِ فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى أَخْبَرَهُ فَقَالَ إِنَّمَا أَعْبُدُ اللَّهَ قَالَ فَجَعَلَ الْغُلَامُ يَمْكُثُ عِنْدَ الرَّاهِبِ وَيُبْطِئُ عَنْ الْكَاهِنِ فَأَرْسَلَ الْكَاهِنُ إِلَى أَهْلِ الْغُلَامِ إِنَّهُ لَا يَكَادُ يَحْضُرُنِي فَأَخْبَرَ الْغُلَامُ الرَّاهِبَ بِذَلِكَ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ إِذَا قَالَ لَكَ الْكَاهِنُ أَيْنَ كُنْتَ فَقُلْ عِنْدَ أَهْلِي وَإِذَا قَالَ لَكَ أَهْلُكَ أَيْنَ كُنْتَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّكَ كُنْتَ عِنْدَ الْكَاهِنِ قَالَ فَبَيْنَمَا الْغُلَامُ عَلَى ذَلِكَ إِذْ مَرَّ بِجَمَاعَةٍ مِنْ النَّاسِ كَثِيرٍ قَدْ حَبَسَتْهُمْ دَابَّةٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّ تِلْكَ الدَّابَّةَ كَانَتْ أَسَدًا قَالَ فَأَخَذَ الْغُلَامُ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ مَا يَقُولُ الرَّاهِبُ حَقًّا فَأَسْأَلُكَ أَنْ أَقْتُلَهَا قَالَ ثُمَّ رَمَى فَقَتَلَ الدَّابَّةَ فَقَالَ النَّاسُ مَنْ قَتَلَهَا قَالُوا الْغُلَامُ فَفَزِعَ النَّاسُ وَقَالُوا لَقَدْ عَلِمَ هَذَا الْغُلَامُ عِلْمًا لَمْ يَعْلَمْهُ أَحَدٌ قَالَ فَسَمِعَ بِهِ أَعْمَى فَقَالَ لَهُ إِنْ أَنْتَ رَدَدْتَ بَصَرِي فَلَكَ كَذَا وَكَذَا قَالَ لَهُ لَا أُرِيدُ مِنْكَ هَذَا وَلَكِنْ أَرَأَيْتَ إِنْ رَجَعَ إِلَيْكَ بَصَرُكَ أَتُؤْمِنُ بِالَّذِي رَدَّهُ عَلَيْكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَدَعَا اللَّهَ فَرَدَّ عَلَيْهِ بَصَرَهُ فَآمَنَ الْأَعْمَى فَبَلَغَ الْمَلِكَ أَمْرُهُمْ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ فَقَالَ لَأَقْتُلَنَّ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ قِتْلَةً لَا أَقْتُلُ بِهَا صَاحِبَهُ فَأَمَرَ بِالرَّاهِبِ وَالرَّجُلِ الَّذِي كَانَ أَعْمَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ عَلَى مَفْرِقِ أَحَدِهِمَا فَقَتَلَهُ وَقَتَلَ الْآخَرَ بِقِتْلَةٍ أُخْرَى ثُمَّ أَمَرَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ انْطَلِقُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَأَلْقُوهُ مِنْ رَأْسِهِ فَانْطَلَقُوا بِهِ إِلَى ذَلِكَ الْجَبَلِ فَلَمَّا انْتَهَوْا بِهِ إِلَى ذَلِكَ الْمَكَانِ الَّذِي أَرَادُوا أَنْ يُلْقُوهُ مِنْهُ جَعَلُوا يَتَهَافَتُونَ مِنْ ذَلِكَ الْجَبَلِ وَيَتَرَدَّوْنَ حَتَّى لَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ إِلَّا الْغُلَامُ قَالَ ثُمَّ رَجَعَ فَأَمَرَ بِهِ الْمَلِكُ أَنْ يَنْطَلِقُوا بِهِ إِلَى الْبَحْرِ فَيُلْقُونَهُ فِيهِ فَانْطُلِقَ بِهِ إِلَى الْبَحْرِ فَغَرَّقَ اللَّهُ الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ وَأَنْجَاهُ فَقَالَ الْغُلَامُ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَا تَقْتُلُنِي حَتَّى تَصْلُبَنِي وَتَرْمِيَنِي وَتَقُولَ إِذَا رَمَيْتَنِي بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَأَمَرَ بِهِ فَصُلِبَ ثُمَّ رَمَاهُ فَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَوَضَعَ الْغُلَامُ يَدَهُ عَلَى صُدْغِهِ حِينَ رُمِيَ ثُمَّ مَاتَ فَقَالَ أُنَاسٌ لَقَدْ عَلِمَ هَذَا الْغُلَامُ عِلْمًا مَا عَلِمَهُ أَحَدٌ فَإِنَّا نُؤْمِنُ بِرَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَقِيلَ لِلْمَلِكِ أَجَزِعْتَ أَنْ خَالَفَكَ ثَلَاثَةٌ فَهَذَا الْعَالَمُ كُلُّهُمْ قَدْ خَالَفُوكَ قَالَ فَخَدَّ أُخْدُودًا ثُمَّ أَلْقَى فِيهَا الْحَطَبَ وَالنَّارَ ثُمَّ جَمَعَ النَّاسَ فَقَالَ مَنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ تَرَكْنَاهُ وَمَنْ لَمْ يَرْجِعْ أَلْقَيْنَاهُ فِي هَذِهِ النَّارِ فَجَعَلَ يُلْقِيهِمْ فِي تِلْكَ الْأُخْدُودِ قَالَ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِيهِ{ قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ حَتَّى بَلَغَ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ }قَالَ فَأَمَّا الْغُلَامُ فَإِنَّهُ دُفِنَ فَيُذْكَرُ أَنَّهُ أُخْرِجَ فِي زَمَنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَأُصْبُعُهُ عَلَى صُدْغِهِ كَمَا وَضَعَهَا حِينَ قُتِلَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ

Откако ни кажа на [Махмуд бин Гајлан] и [Абду бин Хумаид] дека значењето е едно, рекоа тие; ни кажа [Абдур Резак] од [Ма'мар] од [Сабит Ал Бунани] од [Абдур Рахман бин Абу Лаила] од [Шухаиб], тој рече: „Тоа беше традиција на Пратеникот саллаллаху алејхи ве селлем дека кога ќе ја изведеше молитвата 'Аср, тој шепотеше, а терминот шепотење според некои од нив е движење на двете усни како да зборуваат.“ Потоа го прашаа: „О, Пратениче на Аллах, кога ја извршуваш молитвата 'Аср, шепоти.“ Тој рече: „Имаше еден Пратеник кој го воодушеви својот народ, па рече: „Кој може да се натпреварува со нив?“ Потоа Аллах му даде откровение: „Дај им избор помеѓу две работи, имено ќе ги казнам или ќе ги овластам нивните непријатели над нив?“ потоа тие избраа казна, а потоа Аллах пресуди смрт над нив, сè додека во еден ден не умреа седумдесет илјади луѓе.“ Шухаиб рече: и кога го раскажа овој хадис, раскажа уште еден хадис, тој рече: „Еднаш си бил еден крал кој имал шаман кој му вршел шаманизам, тогаш шаманот рекол; најди ми дете кое брзо разбира, или рекол; паметното. Ќе го научам на моето знаење, бидејќи се плашам да умрам, така што ова знаење ќе биде отсечено од тебе, и никој од вас нема да го знае“. Тој рече: „Потоа му најдоа еден млад човек според карактеристиките што ги спомена, му наредија на младиот човек да дојде и да оди кај шаманот. Младиот човек отиде кај него, додека на патот имаше еден монах на место за богослужба.“ Ма'мар рече; Сигурен сум дека жителите на местата за богослужба во тоа време биле муслимани. Тој рече: „Потоа детето го праша монахот, секој пат кога детето ќе поминеше покрај него, тој постојано го прашуваше, сè додека монахот не му рече, тој рече; Навистина, јас го обожавам Аллах“. Тој рече: „Детето почна да живее кај монахот и често доцнеше во одењето до шаманот.“ Па шаманот испрати гласник до семејството на детето со суштината на пораката; всушност, речиси и да не дојде кај мене. Потоа детето му го кажа ова на монахот. Монахот му рече: ако шаманот ти каже: каде си? Само кажи го; со моето семејство, а ако твоето семејство ти каже: каде си? Па кажи му дека си со шаманот“. Тој рече: „Кога детето беше во оваа состојба, одеднаш помина покрај група луѓе кои беа задржани од животно. Некои од нив рекоа дека животното е лав“. Тој рече: „Потоа детето зеде камен и рече: О, Алах, ако она што го кажа монахот е вистина, тогаш Те молам да ми дозволиш да го убијам животното“. Тој рече: „Потоа го фрли и го уби животното. Потоа луѓето рекоа: кој го уби? Тие рекоа: детето“. Па луѓето беа изненадени и рекоа: Навистина, ова дете научи знаење што никој не го знае“. Тој рече: „Потоа еден слеп човек го слушна ова, па му рече на детето: Ако успееш да ми го вратиш видот, ќе добиеш таков и таков бонус. Детето рече: „Не го сакам ова од тебе, но што мислиш дека ако ти се врати видот, ќе веруваш ли во Оној Кој го вратил?“ Тој рече: „Да“. Тој рече: „Потоа му се молеше на Аллах сè додека Аллах не му го врати видот на човекот. Потоа слепиот поверува, а нивниот случај стигна до кралот. Потоа тој испрати гласници кај нив и беа претставени. Кралот рече: „Навистина, ќе ве убијам сите вас со убиство што никогаш не сум го извршил против сторителот“. Потоа нареди да доведат еден монах и еден слеп човек, потоа стави пила во средината на главата на едниот од нив и го уби, а другиот го уби со друго убиство. Потоа нареди да го доведат младиот човек, а потоа рече: „Однесете го на таа и таа планина и фрлете го од врвот“. Потоа го однесоа на планината. Кога стигнаа на тоа место за да го фрлат детето оттаму, паднаа од планината сè додека меѓу нив не остана ништо освен детето“. Тој рече: „Потоа детето се врати, а кралот им нареди да го однесат до морето, а потоа да го фрлат во морето. Детето беше однесено во морето, а потоа Аллах ги удави луѓето со него и го спаси. Потоа детето му рече на кралот: „Не можете да ме убиете додека не ме распнете и не ме застрелате, кога ќе ме застрелате, кажете: „Во името на Аллах, Господарот на ова дете“. Потоа нареди детето да биде распнато, па детето беше распнато, потоа го застрела и рече: „БИСМИЛА РОБУ ХАЏАЛ ГУЛААМ“ во името на Аллах, Господарот на ова дете“. Тој рече: „Потоа детето ја стави раката на челото откако беше застрелано со стрела, а потоа умре. Потоа луѓето рекоа: „Навистина, ова дете научи знаење што никој не го знае, па затоа веруваме во Бога, ова дете“. Тој рече: „Потоа на кралот му беше кажано: „Дали си нетрпелив да не се согласуваат тројца луѓе со тебе? Целото човештво се сврте против тебе“. Тој рече: „Потоа направи голем ров, потоа фрли дрва за огрев и оган во него, потоа ги собра луѓето и рече: Кој се врати од својата религија, ќе го оставиме на мира, а кој не се врати, ќе го фрлиме во овој оган.“ Потоа почна да ги фрла во рововите.“ Тој рече: „Аллах табарака ве та’ала рече документирајќи ја оваа историја: Да загинат и да бидат проклети оние што прават ровови, кои се палат со дрва за огрев, додека седат околу нив, додека сведочат што им прават на верниците. И тие не ги мачат верниците освен затоа што верниците веруваат во Аллах, Семоќниот, Најпофалниот.“ - КС. Албуруџ 4-8-. Тој рече: „Детето е погребано.“ И се вели дека било изнесено од гробиштата во времето на Умар ибн Ал-Хатаб со прстите на челото, како што ги ставил кога бил убиен. Абу Иса рече, ова е хасид хасан гариб.