- Allah Asma’ul husnaa Al Hamid

Al Hamid

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ الْمَعْنَى وَاحِدٌ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ هَمَسَ وَالْهَمْسُ فِي قَوْلِ بَعْضِهِمْ تَحَرُّكُ شَفَتَيْهِ كَأَنَّهُ يَتَكَلَّمُ فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا صَلَّيْتَ الْعَصْرَ هَمَسْتَ قَالَ إِنَّ نَبِيًّا مِنْ الْأَنْبِيَاءِ كَانَ أُعْجِبَ بِأُمَّتِهِ فَقَالَ مَنْ يَقُومُ لِهَؤُلَاءِ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ أَنْ خَيِّرْهُمْ بَيْنَ أَنْ أَنْتَقِمَ مِنْهُمْ وَبَيْنَ أَنْ أُسَلِّطَ عَلَيْهِمْ عَدُوَّهُمْ فَاخْتَارُوا النِّقْمَةَ فَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ الْمَوْتَ فَمَاتَ مِنْهُمْ فِي يَوْمٍ سَبْعُونَ أَلْفًا قَالَ وَكَانَ إِذَا حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ الْآخَرِ قَالَ كَانَ مَلِكٌ مِنْ الْمُلُوكِ وَكَانَ لِذَلِكَ الْمَلِكِ كَاهِنٌ يَكْهَنُ لَهُ فَقَالَ الْكَاهِنُ انْظُرُوا لِي غُلَامًا فَهِمًا أَوْ قَالَ فَطِنًا لَقِنًا فَأُعَلِّمَهُ عِلْمِي هَذَا فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ أَمُوتَ فَيَنْقَطِعَ مِنْكُمْ هَذَا الْعِلْمُ وَلَا يَكُونَ فِيكُمْ مَنْ يَعْلَمُهُ قَالَ فَنَظَرُوا لَهُ عَلَى مَا وَصَفَ فَأَمَرُوهُ أَنْ يَحْضُرَ ذَلِكَ الْكَاهِنَ وَأَنْ يَخْتَلِفَ إِلَيْهِ فَجَعَلَ يَخْتَلِفُ إِلَيْهِ وَكَانَ عَلَى طَرِيقِ الْغُلَامِ رَاهِبٌ فِي صَوْمَعَةٍ قَالَ مَعْمَرٌ أَحْسِبُ أَنَّ أَصْحَابَ الصَّوَامِعِ كَانُوا يَوْمَئِذٍ مُسْلِمِينَ قَالَ فَجَعَلَ الْغُلَامُ يَسْأَلُ ذَلِكَ الرَّاهِبَ كُلَّمَا مَرَّ بِهِ فَلَمْ يَزَلْ بِهِ حَتَّى أَخْبَرَهُ فَقَالَ إِنَّمَا أَعْبُدُ اللَّهَ قَالَ فَجَعَلَ الْغُلَامُ يَمْكُثُ عِنْدَ الرَّاهِبِ وَيُبْطِئُ عَنْ الْكَاهِنِ فَأَرْسَلَ الْكَاهِنُ إِلَى أَهْلِ الْغُلَامِ إِنَّهُ لَا يَكَادُ يَحْضُرُنِي فَأَخْبَرَ الْغُلَامُ الرَّاهِبَ بِذَلِكَ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ إِذَا قَالَ لَكَ الْكَاهِنُ أَيْنَ كُنْتَ فَقُلْ عِنْدَ أَهْلِي وَإِذَا قَالَ لَكَ أَهْلُكَ أَيْنَ كُنْتَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّكَ كُنْتَ عِنْدَ الْكَاهِنِ قَالَ فَبَيْنَمَا الْغُلَامُ عَلَى ذَلِكَ إِذْ مَرَّ بِجَمَاعَةٍ مِنْ النَّاسِ كَثِيرٍ قَدْ حَبَسَتْهُمْ دَابَّةٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّ تِلْكَ الدَّابَّةَ كَانَتْ أَسَدًا قَالَ فَأَخَذَ الْغُلَامُ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ مَا يَقُولُ الرَّاهِبُ حَقًّا فَأَسْأَلُكَ أَنْ أَقْتُلَهَا قَالَ ثُمَّ رَمَى فَقَتَلَ الدَّابَّةَ فَقَالَ النَّاسُ مَنْ قَتَلَهَا قَالُوا الْغُلَامُ فَفَزِعَ النَّاسُ وَقَالُوا لَقَدْ عَلِمَ هَذَا الْغُلَامُ عِلْمًا لَمْ يَعْلَمْهُ أَحَدٌ قَالَ فَسَمِعَ بِهِ أَعْمَى فَقَالَ لَهُ إِنْ أَنْتَ رَدَدْتَ بَصَرِي فَلَكَ كَذَا وَكَذَا قَالَ لَهُ لَا أُرِيدُ مِنْكَ هَذَا وَلَكِنْ أَرَأَيْتَ إِنْ رَجَعَ إِلَيْكَ بَصَرُكَ أَتُؤْمِنُ بِالَّذِي رَدَّهُ عَلَيْكَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَدَعَا اللَّهَ فَرَدَّ عَلَيْهِ بَصَرَهُ فَآمَنَ الْأَعْمَى فَبَلَغَ الْمَلِكَ أَمْرُهُمْ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ فَقَالَ لَأَقْتُلَنَّ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ قِتْلَةً لَا أَقْتُلُ بِهَا صَاحِبَهُ فَأَمَرَ بِالرَّاهِبِ وَالرَّجُلِ الَّذِي كَانَ أَعْمَى فَوَضَعَ الْمِنْشَارَ عَلَى مَفْرِقِ أَحَدِهِمَا فَقَتَلَهُ وَقَتَلَ الْآخَرَ بِقِتْلَةٍ أُخْرَى ثُمَّ أَمَرَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ انْطَلِقُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَأَلْقُوهُ مِنْ رَأْسِهِ فَانْطَلَقُوا بِهِ إِلَى ذَلِكَ الْجَبَلِ فَلَمَّا انْتَهَوْا بِهِ إِلَى ذَلِكَ الْمَكَانِ الَّذِي أَرَادُوا أَنْ يُلْقُوهُ مِنْهُ جَعَلُوا يَتَهَافَتُونَ مِنْ ذَلِكَ الْجَبَلِ وَيَتَرَدَّوْنَ حَتَّى لَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ إِلَّا الْغُلَامُ قَالَ ثُمَّ رَجَعَ فَأَمَرَ بِهِ الْمَلِكُ أَنْ يَنْطَلِقُوا بِهِ إِلَى الْبَحْرِ فَيُلْقُونَهُ فِيهِ فَانْطُلِقَ بِهِ إِلَى الْبَحْرِ فَغَرَّقَ اللَّهُ الَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ وَأَنْجَاهُ فَقَالَ الْغُلَامُ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَا تَقْتُلُنِي حَتَّى تَصْلُبَنِي وَتَرْمِيَنِي وَتَقُولَ إِذَا رَمَيْتَنِي بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَأَمَرَ بِهِ فَصُلِبَ ثُمَّ رَمَاهُ فَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ رَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَوَضَعَ الْغُلَامُ يَدَهُ عَلَى صُدْغِهِ حِينَ رُمِيَ ثُمَّ مَاتَ فَقَالَ أُنَاسٌ لَقَدْ عَلِمَ هَذَا الْغُلَامُ عِلْمًا مَا عَلِمَهُ أَحَدٌ فَإِنَّا نُؤْمِنُ بِرَبِّ هَذَا الْغُلَامِ قَالَ فَقِيلَ لِلْمَلِكِ أَجَزِعْتَ أَنْ خَالَفَكَ ثَلَاثَةٌ فَهَذَا الْعَالَمُ كُلُّهُمْ قَدْ خَالَفُوكَ قَالَ فَخَدَّ أُخْدُودًا ثُمَّ أَلْقَى فِيهَا الْحَطَبَ وَالنَّارَ ثُمَّ جَمَعَ النَّاسَ فَقَالَ مَنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ تَرَكْنَاهُ وَمَنْ لَمْ يَرْجِعْ أَلْقَيْنَاهُ فِي هَذِهِ النَّارِ فَجَعَلَ يُلْقِيهِمْ فِي تِلْكَ الْأُخْدُودِ قَالَ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِيهِ{ قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ حَتَّى بَلَغَ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ }قَالَ فَأَمَّا الْغُلَامُ فَإِنَّهُ دُفِنَ فَيُذْكَرُ أَنَّهُ أُخْرِجَ فِي زَمَنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَأُصْبُعُهُ عَلَى صُدْغِهِ كَمَا وَضَعَهَا حِينَ قُتِلَقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ

[Mahmud bin Ghailan] og [Abdu bin Humaid] hafa sagt okkur sömu merkingu, sögðu þeir; [Abdur Razzaq] sagði okkur frá [Ma'mar] frá [Thabit Al Bunani] frá [Abdur Rahman bin Abu Laila] frá [Suhaib], hann sagði; Það var hefð sendiboða Allahs (friður og blessun Allahs sé yfir honum) að þegar hann framkvæmdi 'Asr bænina myndi hann hvísla, og hugtakið hvísl samkvæmt sumum þeirra er að hreyfa varirnar eins og hann sé að tala. Þá var hann spurður; Ó Sendiboði Allahs, þegar þú framkvæmir 'Asr bænina þá hvíslarðu. Hann sagði: 'Það var spámaður sem var gerður til að undra fólk sitt, þá sagði hann; hver getur borið sig saman við þá? Þá opinberaði Allah honum: 'Gefðu þeim val á milli tveggja hluta, það er að segja að ég refsi þeim eða ég gef óvinum þeirra vald yfir þeim?' Þá völdu þeir refsingu, svo Allah gaf dauðanum vald yfir þeim, þar til á einum degi dóu sjötíu þúsund manns.' Suhaib sagði; og þegar hann sagði frá þessari hadít, sagði hann frá annarri hadít, hann sagði: „Það var konungur sem átti sjamana sem framkvæmdi sjamanisma fyrir hann, þá sagði sjamanarinn: Finnið mér barn sem er fljótt að skilja, eða hann sagði; greindur. Ég mun kenna honum þessa þekkingu mína, því ég óttast að ég muni deyja og þessi þekking verði afskorin frá ykkur, og enginn ykkar mun vita það.“ Hann sagði: „Þá fundu þeir ungan mann fyrir hann samkvæmt þeim eiginleikum sem hann hafði nefnt, þeir skipuðu unga manninum að koma og fara til sjamana. Ungi maðurinn fór til hans, á meðan á miðri ferð barnsins var munkur á tilbeiðslustað.“ Ma'mar sagði: „Ég er viss um að íbúar tilbeiðslustaða á þeim tíma voru múslimar.“ Hann sagði: „Þá spurði barnið munkinn, í hvert skipti sem barnið gekk fram hjá hélt hann áfram að spyrja hann, þar til munkurinn sagði honum, hann sagði: „Ég tilbið Allah.“ Hann sagði: „Barnið byrjaði að dvelja hjá munknum og var oft seint að fara til sjamana.“ Svo sendi sjámaðurinn sendiboða til fjölskyldu drengsins, en kjarninn í því var að hann hefði næstum því komið til mín. Þá sagði drengurinn munknum frá því. Munkurinn sagði við hann: „Ef sjámaðurinn segir þér, hvar ertu þá? Segðu bara: hjá fjölskyldu minni, og ef fjölskylda þín segir við þig, hvar ertu þá? Segðu honum þá að þú sért hjá sjámanninum.“ Hann sagði: „Meðan drengurinn var í þessu ástandi gekk hann skyndilega fram hjá hópi fólks sem hafði verið haldið af dýri. Sumir þeirra sögðu að dýrið væri ljón.“ Hann sagði: „Þá tók drengurinn stein og sagði: „Ó Allah, ef það sem munkurinn sagði er satt þá bið ég þig að leyfa mér að drepa dýrið.“ Hann sagði: „Þá kastaði hann honum og drap dýrið. Þá spurði fólkið: „Hver drap það?“ Þeir sögðu: „Drengurinn.“ Fólkið varð undrandi og sagði: „Þessi drengur hefur sannarlega lært þekkingu sem enginn veit.“ Hann sagði: „Þá heyrði blindur maður þetta og sagði við drenginn: „Ef þú getur endurheimt sjón mína, þá færðu slíkan og slíkan bónus.“ Drengurinn sagði: „Ég vil þetta ekki frá þér, en hvað heldurðu að ef sjónin þín verður endurheimt, munt þú þá trúa á þann sem endurheimti hana?“ Hann sagði: „Já.“ Hann sagði: „Þá bað hann til Allah þar til Allah gaf manninum sjónina aftur. Þá trúði blindi maðurinn og mál þeirra barst konunginum. Þá sendi hann sendiboða til þeirra og þeir voru leiddir. Konungurinn sagði: „Ég mun drepa ykkur öll með morði sem ég hef aldrei framið gegn gerandanum.“ Þá skipaði hann að leiða munkinn og blinda manninn, síðan setti hann sög í miðju höfuð annars þeirra og drap hann og drap hinn með öðru morði. Þá skipaði hann að leiða unga manninn og síðan sagði hann: „Færið hann á það og það fjall og kastaið honum síðan af tindinum.“ Þá fluttu þeir hann á það fjall. Þegar þeir komu á staðinn til að kasta drengnum af því féllu þeir af fjallinu þar til enginn þeirra var eftir nema drengurinn.“ Hann sagði: „Þá sneri drengurinn aftur og þá skipaði konungurinn að þeir skyldu fara með hann til sjávar og kasta honum síðan í sjóinn.“ Drengurinn var tekinn til sjávar, síðan drekkti Allah þeim sem voru með honum og bjargaði honum. Þá sagði drengurinn við konunginn: „Þú getur ekki drepið mig fyrr en þú krossfestir mig og skýtur mig með ör, og þegar þú skýtur mig með ör, segðu: Í nafni Allahs, Drottins þessa drengs.“ Þá skipaði hann að drengurinn skyldi krossfestur, svo drengurinn var krossfestur, síðan skaut hann hann með ör og sagði: „BISMILLAH, ROBBU HAADZAL GHULAAM“ í nafni Allahs, Drottins þessa drengs. Hann sagði: „Þá lagði drengurinn höndina á ennið eftir að hafa verið skotinn, síðan dó hann. Þá sagði fólkið: „Sannarlega hefur þessi drengur lært þekkingu sem enginn veit, svo við trúum á Drottin þessa drengs.“ Hann sagði: „Þá var sagt við konunginn: Ert þú ekki þolinmóður þegar þrír eru ósammála þér? Allt fólkið hefur verið ósammála þér.“ Hann sagði: „Þá var stór skurður gerður, síðan var eldiviði og eldi kastað í hann, síðan safnaði hann fólkinu saman og sagði: Hver sem snýr aftur frá trú sinni, við munum láta fara, og hver sem ekki snýr aftur, við munum kasta í þennan eld. Þá byrjaði hann að kasta þeim í skurðina.“ Hann sagði: „Allah tabaraka wa ta'ala sagði, skrásettandi söguna: Farinn og bölvaður er fólkið sem gjörði skotgrafir, sem voru í loga - kveiktir með eldiviði - þegar þeir sátu hjá, á meðan þeir urðu vitni að því sem þeir gerðu hinum trúuðu. Og þeir pyntuðu ekki þessa trúuðu nema vegna þess að þessir trúuðu trúðu á Allah, hinn máttuga og lofsverðan. -QS. Alburuj 4-8-. Hann sagði: „Hvað varðar barnið hefur verið grafið.“ Og það er getið að það var fjarlægt - úr kirkjugarðinum - á tímum Umar bin Al Khattab meðan fingur hans voru á augabrúnum hans, eins og hann setti þá þegar hann var drepinn. Abu Isa sagði, þetta er hasan gharib hadith.