Hadith Representative
Asy Syahid
Imam Tirmidzi : 3091حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ وَأَبُو دَاوُدَ قَالُوا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْمَوْعِظَةِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ إِلَى اللَّهِ عُرَاةً غُرْلًا ثُمَّ قَرَأَ{ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا }إِلَى آخِرِ الْآيَةِ قَالَ أَوَّلُ مَنْ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ وَإِنَّهُ سَيُؤْتَى بِرِجَالٍ مِنْ أُمَّتِي فَيُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ فَأَقُولُ رَبِّ أَصْحَابِي فَيُقَالُ إِنَّكَ لَا تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ{ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ }إِلَى آخِرِ الْآيَةِ فَيُقَالُ هَؤُلَاءِ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ مُنْذُ فَارَقْتَهُمْحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ نَحْوَهُ قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ نَحْوَهُ قَالَ أَبُو عِيسَى كَأَنَّهُ تَأَوَّلَهُ عَلَى أَهْلِ الرِّدَّةِ
Моро [Маҳмуд ибни Ғайлон] ба мо [Вакиъ], [Ваҳоб ибни Ҷарир] ва [Абу Довуд] нақл кардааст, ки гуфтанд: Ба мо [Суъба] аз [Муғира ибни Ани Нуъмон] аз [Саъид ибни Ҷубайр] аз [Ибни Аббос] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) фармуд: «Саломуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам». Эй мардум, ба сӯи Худо бараҳна ва номахтуне гирд оварда мешавед, пас хонд: «Чун офариниши нахустинро оғоз кардаем, боз ҳам такрор мекунем, ин ваъдаест, ки Мо вафо мекунем». -Ал-Анбиёъ: 105- Аввалин шахсе, ки дар он рӯз либос мепӯшид, Иброҳим буд ва гурӯҳе аз уммати ман оварда мешуданд, ба гурӯҳи чап - мутахасисони дӯзах шомил мешуданд, пас дуъо кардам: Парвардигоро, онҳо ҳама дӯстони мананд, пас ҷавоб додам: Албатта, ту намедонӣ, ки пас аз ту чӣ коре кардаанд. Пас дуъо кардам, ончунон ки бандаи солеҳ гуфт: Ман дар ҳоле, ки бо онҳо будам шоҳидӣ бар онҳо будам, вале чун аз ман бигузаштӣ, Ту нигаҳбони онҳо будӣ ва Ту шоҳиди ҳама чиз ҳастӣ. Агар онҳоро азоб диҳӣ, ба дурустӣ ки онҳо бандагони Ту ҳастанд. -Моида: 117-118- пас посух дод: Пас аз марги ту хамеша муртад шуданд». Абу Исо гуфтааст, ки ин ҳадис саҳеҳ аст. Ба мо гуфтааст [Муҳаммад ибни Басёр] ба мо гуфтааст [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] ба мо [Сюъбаро] аз [Муғира ибни Ани Нуъмон] гуфтааст. Абӯисо гуфт: Ин ҳадис саҳеҳ аст. [Суфён Атс Саврӣ] онро аз [Муғира ибни Нӯъмон] ривоят кардааст. Абӯисо гуфт: Гӯё онро бар муртад тафсир кардааст.