-

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَخْبَرَهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَكِبَ عَلَى حِمَارٍ عَلَى قَطِيفَةٍ فَدَكِيَّةٍ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ وَرَاءَهُ يَعُودُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ فِي بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ قَالَ حَتَّى مَرَّ بِمَجْلِسٍ فِيهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ فَإِذَا فِي الْمَجْلِسِ أَخْلَاطٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُشْرِكِينَ عَبَدَةِ الْأَوْثَانِ وَالْيَهُودِ وَالْمُسْلِمِينَ وَفِي الْمَجْلِسِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ فَلَمَّا غَشِيَتْ الْمَجْلِسَ عَجَاجَةُ الدَّابَّةِ خَمَّرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ أَنْفَهُ بِرِدَائِهِ ثُمَّ قَالَ لَا تُغَبِّرُوا عَلَيْنَا فَسَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ ثُمَّ وَقَفَ فَنَزَلَ فَدَعَاهُمْ إِلَى اللَّهِ وَقَرَأَ عَلَيْهِمْ الْقُرْآنَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ أَيُّهَا الْمَرْءُ إِنَّهُ لَا أَحْسَنَ مِمَّا تَقُولُ إِنْ كَانَ حَقًّا فَلَا تُؤْذِنَا بِهِ فِي مَجْلِسِنَا ارْجِعْ إِلَى رَحْلِكَ فَمَنْ جَاءَكَ فَاقْصُصْ عَلَيْهِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاغْشَنَا بِهِ فِي مَجَالِسِنَا فَإِنَّا نُحِبُّ ذَلِكَ فَاسْتَبَّ الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْرِكُونَ وَالْيَهُودُ حَتَّى كَادُوا يَتَثَاوَرُونَ فَلَمْ يَزَلْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَنُوا ثُمَّ رَكِبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَابَّتَهُ فَسَارَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا سَعْدُ أَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالَ أَبُو حُبَابٍ يُرِيدُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ قَالَ كَذَا وَكَذَا قَالَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اعْفُ عَنْهُ وَاصْفَحْ عَنْهُ فَوَالَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ لَقَدْ جَاءَ اللَّهُ بِالْحَقِّ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ لَقَدْ اصْطَلَحَ أَهْلُ هَذِهِ الْبُحَيْرَةِ عَلَى أَنْ يُتَوِّجُوهُ فَيُعَصِّبُوهُ بِالْعِصَابَةِ فَلَمَّا أَبَى اللَّهُ ذَلِكَ بِالْحَقِّ الَّذِي أَعْطَاكَ اللَّهُ شَرِقَ بِذَلِكَ فَذَلِكَ فَعَلَ بِهِ مَا رَأَيْتَ فَعَفَا عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ يَعْفُونَ عَنْ الْمُشْرِكِينَ وَأَهْلِ الْكِتَابِ كَمَا أَمَرَهُمْ اللَّهُ وَيَصْبِرُونَ عَلَى الْأَذَى قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ{ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنْ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَمِنْ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا }الْآيَةَ وَقَالَ اللَّهُ{ وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ }إِلَى آخِرِ الْآيَةِ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَأَوَّلُ الْعَفْوَ مَا أَمَرَهُ اللَّهُ بِهِ حَتَّى أَذِنَ اللَّهُ فِيهِمْ فَلَمَّا غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَدْرًا فَقَتَلَ اللَّهُ بِهِ صَنَادِيدَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ ابْنُ أُبَيٍّ ابْنُ سَلُولَ وَمَنْ مَعَهُ مِنْ الْمُشْرِكِينَ وَعَبَدَةِ الْأَوْثَانِ هَذَا أَمْرٌ قَدْ تَوَجَّهَ فَبَايَعُوا الرَّسُولَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْإِسْلَامِ فَأَسْلَمُوا

Powiedział nam [Abu Al Yaman] Powiedział nam [Syu'aib] z [Az Zuhri] powiedział; Powiedział mi ['Urwah bin Az Zubair], że [Usamah bin Zaid radillallahu 'anhu] powiedział mu, że Posłaniec Allaha sallallaahu 'alaihi wasallam kiedyś jechał na ośle, wyposażonym w pokrowiec na buty wykonany w Fadak, a ja byłem za nim. Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam udał się do Sa'da bin 'Ubadah w Bani Al Harith bin Al Khazraj; incydent ten miał miejsce przed bitwą pod Badr. Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam, minął grupę ludzi, wśród których był 'Abdullah bin 'Ubay bin Salul. A to wydarzyło się zanim 'Abdullah bin 'Ubayy bin Salul przyjął Islam. W tłumie zgromadzili się wyznawcy różnych religii, a mianowicie: muzułmanie, niewierni, bożkowie i Żydzi. Widziano tam również Abdullaha bin Rawahah. Kiedy kurz wzbił się z osła (na którym jechał Prorok (sallallaahu alajhi wa sallam)) i uderzył w tłum, Abdullah bin Ubay zakrył nos koszulą i powiedział: „Nie zasypujcie nas kurzem”. Wtedy Prorok Allaha (sallallaahu alajhi wa sallam) powitał ich, a następnie zszedł na dół i zaprosił ich do Allaha (do przyjęcia islamu) i przeczytał im szlachetny Koran. Słysząc to, Abdullah bin Ubay powiedział: „O bracie! Nie ma nic lepszego niż to, co powiedzieliście, jeśli to prawda, to nie przeszkadzajcie nam w spotkaniu. Idźcie do domu. Po prostu przeczytajcie ludziom, którzy do was przyjdą”. Słysząc to, Abdullah bin Rawahah powiedział: „O Wysłanniku Allaha!” Przynieś (to, co chcesz przekazać) nam na naszym spotkaniu, ponieważ to lubimy.' Więc muzułmanie, niewierni i Żydzi obrażali się nawzajem, aż chcieli walczyć. Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam uspokoił ich i wszyscy znowu się uspokoili. Wtedy Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam wsiadł z powrotem na swojego osła i kontynuował podróż, aż dotarł do rezydencji Sa'ada bin 'Ubadah. Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam powiedział do Sa'ada: 'Czy słyszałeś, co powiedział Hubab?' To, co Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam miał na myśli, to 'Abdullah bin 'Ubay. 'Powiedział to i tamto.' Słysząc to, Sa'ad bin 'Ubadah powiedział; 'O Wysłanniku Allaha! Przebacz i przebacz mu, ponieważ przez Allaha, który dał ci Księgę, Allah dał ci Prawdę (Koran) w czasie, gdy mieszkańcy tego miasta (Medyny) szukali kogoś, kto by ich poprowadził. Ale kiedy Allah sprzeciwił się (decyzji) poprzez Prawdę (Koran) daną tobie, wtedy (Abdullah bin Ubay) był o ciebie zazdrosny, gdy widziałeś jego zachowanie wobec ciebie. Więc Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam przebaczył mu, ponieważ Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam i jego towarzysze przebaczyli niewiernym i Ludziom Księgi, jak Allah nakazał, i byli cierpliwi wobec nieporozumień. A Prorok sallallaahu 'alaihi wasallam podkreślił zasadę przebaczania im tak długo, jak Allah nakazał mu to czynić, dopóki Allah nie dał pozwolenia na walkę z nimi. Kiedy więc Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam walczył w bitwie pod Badr i Allah zniszczył przywódców Kurajszytów, Ibn Ubay bin Salul oraz niewierni i czciciele bożków, którzy się z nim zjednoczyli, powiedzieli: „Islam się pojawił”. Następnie złożyli przysięgę wierności (przyjęli islam) Prorokowi sallallaahu 'alaihi wasallam i stali się muzułmanami.