Hadith Representative
Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan
Imam Bukhari : 2288حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَحَجَجْتُ مَعَه فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْ الْإِدَاوَةِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَقَالَ وَا عَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهِيَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنْ الْأَمْرِ وَغَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ليُرَاجِعْنَهُ وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَيْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِينَ لَا تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تُرَاجِعِيهِ فِي شَيْءٍ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكَ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَيَّ فَقَالَ لَا ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَذَكَرَهُ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلَاثَةٍ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ وَكَانَ قَدْ قَالَ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ فَقَالَ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا وَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ{ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِلَى قَوْلِهِ عَظِيمًا }قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ
D’inis Yahya bin Bukair dúinn, d’inis Al Laith dúinn ó Uqail ó Ibn Shihab a dúirt, D’inis Ubaidullah bin Abdullah bin Abu Thaur dom ó Abdullah bin Abbas go raibh Allah sásta leis, a dúirt: Bhí fonn orm Umar a cheistiú faoi bheirt bhan as measc mná an Fháidh, go mbeannaí Allah é agus go dtabhair sé síocháin dó, a dúirt Allah leis: Má dhéanann sibh beirt aithrí chuig Allah, ansin tá bhur gcroí claonta i dtreo na maitheasa Surah At-Tahrim 4. Mar sin chuaigh mé chun cuairt a thabhairt air ach sheachain sé mé agus lean mé é agus mála leathair lán d’uisce á iompar aige go dtí gur tháinig sé, ansin dhoirt mé uisce ón mála uisce ar a lámha go dtí gur rinne sé nigh. Ansin d'fhiafraigh mé: 'A Cheannfort na gCreidmheach, cé hiad an bheirt bhan ó mhná céile an Fháidh (síocháin agus beannachtaí Allah air) a ndúirt Allah leo - 'Má dhéanann sibh beirt aithrí chuig Allah, ansin tá bhur gcroíthe claonta - chun glacadh le maitheas -', agus mar sin d'fhreagair sé: 'Is ionadh liom tú, a Ibn 'Abbas!, is iad 'Aa'ishah agus Hafsa'. Ansin luaigh 'Umar an hadith, dúirt sé: 'Bhí mise agus mo chomharsa ó na Ansar i sráidbhaile Banu Umayyah bin Zaid, ceann de na treibheanna reiligiúnacha i Medina agus ghlacamar sealanna chun Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) a fheiceáil. Lá amháin d'fheicfinn é (síocháin agus beannachtaí Allah air), agus lá eile d'fheicfeadh seisean é (síocháin agus beannachtaí Allah air). Nuair a bheadh sé mo sheal é a fheiceáil, d'fhiafróinn de faoin nochtadh a tháinig anuas an lá sin agus nithe eile. Agus nuair a bheadh sé mo sheal mo chompánach a fheiceáil, dhéanfadh sé an rud céanna.' Is sinne na Quraysh ar féidir leo a mná céile a chur faoi chois, go dtí nuair a tháinig muid go dtí an Ansar, gur tharla sé gur pobal iad a bhí faoi smacht a mná céile. Ansin rinne ár mná céile aithris láithreach ar nósanna na mban Ansar. Lá amháin chomhairligh mé mo bhean chéile ach shéan sí mé agus chuir mé cosc uirthi mé a shéanadh ach dúirt sí: 'Cén fáth a dtoirmiscíonn tú dom tú a shéanadh? Dar Allah, inniu tá mná céile an Fháidh sallallaahu 'alaihiwasallam tar éis é a shéanadh agus níor labhair aon duine acu leis go dtí an tráthnóna.' Bhí ionadh orm é sin a chloisteáil agus dúirt mé: 'Is mairg duit a dhéanann a leithéid de rud.' Ansin rith mé go Hafsa agus d'fhiafraigh mé: 'A Hafsa, an ndearna aon duine agaibh inniu cur i gcoinne Theachta Allah sallallaahu 'alaihiwasallam go dtí an tráthnóna?' D'fhreagair sí: 'Sea'. Dúirt mé: 'Is mairg duit agus bí caillte. An mbraitheann tú sábháilte ó fhearg Allah mar go bhfuil a Theachta sallallaahu 'alaihiwasallam feargach agus go bhfuil tú scriosta? Ná héiligh an iomarca ó Theachta Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) agus ná déan argóint leis faoi rud ar bith agus ná seachain labhairt leis. Iarr orm an rud atá uait agus ná bíodh éad ort má tá - bean chéile an Fháidh (síocháin agus beannachtaí Allah air), do ghrá geal, atá níos áille agus níos mó gean ag Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air). Is é a bhí i gceist aige ná 'Aisha (go raibh Allah sásta léi). Lá amháin bhíomar ag caint faoi threibh Ghossan mar ghréasaithe a bhíodh ag ullmhú ár mbróga don chogadh. Mar sin chuaigh mo chompánach - chun bualadh le Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) - ar lá a sheala agus d'fhill sé ag am 'Isha' ag bualadh ar mo theach go han-ard agus ag rá: 'An bhfuil sé ina chodladh?' Bhí iontas orm agus chuaigh mé amach chun bualadh leis. Dúirt sé: 'Tá fadhb mhór tagtha chun cinn'. D'fhiafraigh mé: 'Cad é an fhadhb? An bhfuil treibh Ghassan tagtha?' D'fhreagair sé: 'Níl, ach tá an t-ábhar níos tábhachtaí agus níos faide ná sin.' Scar Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) óna mhná céile. Dúirt Umar: 'Is mairg daoibh agus caillteanas do Hafsa. Shíl mé nach dtarlódh sé seo. Mar sin, d'fhill mé mo chuid éadaí agus ghuigh mé Fajr leis an bhFáidh (síocháin agus beannachtaí Allah air) agus chuaigh sé isteach i seomra ard agus d'imigh sé ann. Mar sin fuair mé Hafsa ag caoineadh agus d'fhiafraigh mé: 'Cad a chuireann ort caoineadh? Nach ndearna mé rabhadh duit? An ndearna Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) scaradh leat?' D'fhreagair sí: 'Níl a fhios agam, tá sé ina uaigneas anois.' Mar sin chuaigh mé amach agus chuaigh mé go dtí an pulpit agus fuair mé amach go raibh roinnt daoine - níos lú ná deichniúr - bailithe timpeall air, cuid acu ag caoineadh. Mar sin shuigh mé leo ar feadh tamaill agus bhí fonn mór orm dul go dtí an uaigneas ina raibh sé ag fanacht. Dúirt mé le Aswad, mac óg a shearbhónta: 'Iarr cead ó Umar?' Mar sin chuaigh sé isteach agus labhair sé leis an bhFáidh, go mbeannaí Dia é agus go dtuga Dia síocháin dó, ansin tháinig sé amach agus dúirt sé: 'Dúirt mé leat cad atá i gceist agat, ach d'fhan sé ina thost'. Ansin d'fhill mé agus bhailigh mé leis na daoine a bhí in aice leis an pulpit. Nóiméad ina dhiaidh sin, tháinig mo mhian chun cinn arís, mar sin bhuail mé leis an mbuachaill beag agus dúirt mé leis cad a bhí i gceist agam, agus d'fhreagair sé ar an mbealach céanna. Mar sin chuaigh mé ar ais chun suí leis na daoine a bhí in aice leis an pulpit. Tharla sé gur tháinig mo mhian chun cinn arís, mar sin tháinig mé chuig an mbuachaill beag arís agus dúirt mé: 'Iarr cead ar 'Umar?' Mar sin d'fhreagair sé mar a bhí roimhe. Nuair a bhí mé ar tí filleadh, ghlaoigh an buachaill beag orm agus dúirt sé: 'Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ligeann duit dul isteach'. Mar sin chuaigh mé isteach chun é a fheiceáil a bhí ag an am sin ina luí ar an ngaineamh mar a thocht, agus ní raibh aon thocht idir an ngaineamh agus é ionas gur fhág an gaineamh marc ar thaobh a choirp, bhí sé ag leanacht ar chluasán déanta as leathar le coir ann. Chuir mé fáilte roimhe agus ansin dúirt mé i seasamh: 'An bhfuil colscaradh déanta agat le do mhná céile?' D'fhéach sé orm agus dúirt sé: 'Níl'. Ansin dúirt mé: 'An bhfuil drochíde ort mé a fheiceáil?' Is muintir Quraysh muid a bhíodh ag cur a mná céile faoi chois. Nuair a tháinig muid anseo, bhuail muid le muintir a bhí faoi chois ag a mná céile'. Ansin d'inis 'Umar. Ansin aoibh an Fáidh (síocháin agus beannachtaí Allah air). Ansin dúirt mé: 'Cad a tharlódh dá bhfeicfeá mé ag bualadh le Hafsa agus dá ndéarfainn léi: 'Ná bíodh éad ort má tá - bean chéile an Fháidh (síocháin agus beannachtaí Allah air) - ann, do ghrá geal, atá níos áille agus níos geanúla ag Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air)'. Ba é a bhí i gceist ag Umar ná 'Aa'ishah (go raibh Allah sásta léi). Ansin aoibh sé arís. Ansin shuigh mé síos nuair a chonaic mé é ag miongháire agus d'fhéach mé ar a theach. Dar Allah, ní fhaca mé aon rud ann, mar d’fhéach mo shúile siar agus aniar trí huaire ar a laghad. Ansin dúirt mé: 'Iarr ar Allah an domhan a leathnú do d'ummah mar gur leathnaíodh na Peirsigh agus na Ramaawis agus gur tugadh an domhan dóibh agus nár adhradh siad Allah'. Ag an am sin bhí sé ina luí agus dúirt sé: 'An bhfuil amhras ort, a Ibn Al Khattab? Is iadsan na daoine a bhfuil a ndea-ghníomhartha deifir déanta orthu sa saol seo'. Dúirt mé: 'A Theachtaire Allah, iarr maithiúnas ar mo shon'. Tharla sé gur mar gheall ar mo chuid focal mar sin a d'imigh Teachtaire Allah (síocháin agus beannachtaí Allah air) as féin nuair a chuir Hafshah in iúl do 'Aisha (go raibh Allah sásta léi). Roimhe sin dúirt sé: Ní fhanfaidh mé leo ar feadh míosa mar gheall ar a mhíshuaimhneas leo tar éis do Allah é a cháineadh. Nuair a bhí naoi lá is fiche caite, ba í 'Aisha' an chéad duine a tháinig sé chuige. Mar sin dúirt Aisha leis: 'Mhionnaigh tú gan teacht chugainn ar feadh míosa, agus níl ach an naoú oíche is fiche caite againn inniu, tá sé curtha san áireamh agam'. Mar sin dúirt an Fáidh (síocháin agus beannachtaí Allah air): 'Tá naoi lá is fiche sa mhí seo'. Sa mhí sin bhí naoi lá is fiche ann. Ansin dúirt Aisha (go raibh Allah sásta léi): 'Ansin nochtadh véarsa takhyiir (rogha). Mar sin thosaigh sé liomsa mar an chéad cheann dá mhná céile. Dúirt sé: 'Go deimhin, meabhraím duit rud amháin, nár cheart duit a bheith deifir go dtí go dtéann tú i gcomhairle le do thuismitheoirí'. Dúirt Aisha (go raibh Allah sásta léi): 'Tá a fhios agam nár ordaigh mo thuismitheoirí dom colscaradh a thabhairt duit' Ansin dúirt sé: 'Go deimhin, dúirt Allah: -'A Fháidh, inis do do mhná céile go dtí go sroichfidh tú a bhriathar luach saothair mór- QS Al Ahzab: 28 -29-. Dúirt Aisha (go raibh Allah sásta léi): 'An é sin a d'ordaigh mo thuismitheoirí? Go deimhin, is fearr liom Allah, a Theachtaire agus an saol eile’. Ansin roghnaigh a mhná céile an rud céanna agus dúirt siad, mar a dúirt ‘Aisha (go raibh Allah sásta léi).