Hadith Representative
Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan
Imam Bukhari : 2288حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَحَجَجْتُ مَعَه فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْ الْإِدَاوَةِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَقَالَ وَا عَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهِيَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنْ الْأَمْرِ وَغَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ليُرَاجِعْنَهُ وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَيْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِينَ لَا تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تُرَاجِعِيهِ فِي شَيْءٍ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكَ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَيَّ فَقَالَ لَا ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَذَكَرَهُ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلَاثَةٍ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ وَكَانَ قَدْ قَالَ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ فَقَالَ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا وَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ{ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِلَى قَوْلِهِ عَظِيمًا }قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ
Hevur sagt okkum [Yahya bin Bukair] hevur sagt okkum [Al Laits] frá ['Uqail] frá [Ibn Shihab] sagt, hevur sagt mær [Ubaidullah bin Abdullah bin Abu Tsaur] frá [Abdullah bin Abbas Radliallahu Anhuma] sagt: 'Eg var sum altíð eldhugaður um tveir kvinnurnar av at] Profeturin sallallaahu alaihi Wasallam sum Allah segði við teir báðar: -'Um tit báðir umvenda tykkum til Allah, so eru sanniliga bæði hjørtu tykkara hellað -at taka ímóti góðsku- ...QS At-Tahrim 4-. So vitjaði eg hann men hann slepti mær undan og eg fylgdi honum við einum leðurpoka fyltum við vatni til hann kom, so helt eg vatnið úr vatnpokanum yvir tvær hendur hansara til hann framdi ablutión' so spurdi eg: 'O emirul mu'minin, hvørjar eru tær báðar kvinnurnar frá konunum hjá profetinum Wasallahum sum sagdi Allah you' umvendið tykkum til Allah, so verða sanniliga hjørtu tykkara bæði hellað -at taka ímóti góðsku-...-, so svaraði hann: 'Eg undrist á tykkum, o Ibn Abbas! , hon er Áisja og Hafsja'. Síðani nevndi Umar eina hadith, hann segði: 'Grannar mínir frá Ansar og eg vóru í bygdini Banu Umayyah bin Zaid, sum hoyrdi til trúarættina í Medina og vit skiftust um at hitta profetin sallallaahu alaihi Wasallam. Ein dagin møti eg honum, ein annan dag møtir hann honum. Tá tað var mín túrur at hitta hann, spurdi eg um opinberingina, sum kom niður hendan dagin og annað. Og tá ið tað er mín túrur hjá grannanum, ger hann tað sama. Vit eru Quraysh sum kunnu leggja konur sínar undir seg, til tá vit komu til Ansar, vísti tað seg at teir vóru eitt fólk sum varð lagt undir seg av konunum. Tá hermdu konur okkara beinanvegin eftir vanum hjá Ansar-kvinnunum. Ein dagin ráddi eg konu míni men hon noktaði mær og eg bannaði henni at kjakast við meg men hon segði: 'Hví bannaði tú mær at kjakast við teg? Við Allah, sanniliga hava konur profetsins sallallaahu alaihi wasallam í dag noktað honum og ein teirra tosaði ikki eingongd við hann fyrr enn um kvøldið.“ Eg var skelkadur ad heyra thad og svo sagdi eg: 'Sera vei ykkur sem gera svona hluti'. Síðani skundaði eg mær at hitta Hafshah og so spurdi eg: 'Ó Hafshah, hevur nakar av tykkum í dag noktað Allahs sendiboði til kvøldið?' Hann svaraði: »Ja'. Eg segði: »Vei og tap. Kennir tú teg tryggan fyri vreiði Allahs, tí sendiboð Hansara Shallallahu Alaihi Wasallam var reiður og tú fórst til grundar? Spyr ikki ov nógv av Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam og kjakast ikki við hann um nakað og slepp ikki undan at tosa við hann. Bið meg um tað, sum tú hevur brúk fyri og ver ikki øvundsjúkur, um tað er - kona profetsins -, tín hunang, sum er penari og meira elskað av Allahs sendiboði Shallallahu Alaihi Wasallam'. Tað, sum hann meinti við, var Aisyah Radliallahu Anha. Ein dagin tosaðu vit um Ghossans sum skómenn, sum plagdu at fyrireika okkara skógvar til kríggj. So fór vinmaður mín - at hitta Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam - á sínum túri og so kom hann aftur á 'Isha tíð við at banka sera hart á húsið hjá mær og siga: 'Svevur hann?' Eg var skelkadur for svo ut ad hitta hann. Hann segði: 'Tað hevur verið ein stórur trupulleiki'. Eg spurdi: ’Hvør er tann trupulleikin? Eru Ghassanarnir komnir enn?“ Hann svaraði: »Nei, faktiskt er málið týdningarmiklari og longri enn tann trupulleikin. Rasulullah Sallallahu Aleyhi Wasallam skiltist frá konum sínum. Umar segði: »Hvat fyri vanlukka og tap fyri Hafshah. Eg helt, at hetta fór ikki at henda. So eg legði klæðini saman, so bað eg Fajr bøn saman við profetinum. u Hann fór inn í eitt høgt kamar og trekti seg aftur har. So eg hitti Hafshah sum græt og eg spurdi: 'Hvat fekk teg at gráta, ávaraði eg teg ikki? Hevur Rasulullah Sallallahu Aleyhi Vasallam skilt teg?“ Hann svarar: 'Eigi veit ek, nu er hann i utlegd'. So fór eg út og fór á prædikustólin og fann útav, at rundan um hann vóru ein røð av fólki - minni enn tíggju - sum vóru savnað, sum græt. So eg sat hjá teimum eina løtu og so hevði eg ordiliga hug at fara til útlegdarstaðin, har Hann búði. Eg segði við Aswad, lítla tænaradrong hansara: »Bið Umar um loyvi?« So fór hann inn og talaði við profetin sallallaahu alaihi wasallam kom síðani út og segði: 'Eg havi sagt tær hvat tú meinar men hann tagdi'. So fór eg aftur og savnaðist saman við fólkunum, sum vóru nærhendis prædikustólinum. Sløtu seinni reis lyst mitt upp aftur svo eg hitti litla stranginn svo sagdi eg honum hvad eg meinti eins og adur og hann svaradi eins og adur lika. So eg setti meg aftur saman við fólkunum, sum vóru nærhendis prædikustólinum. Eftir øllum at døma kom ynskið upp aftur, so eg fór til lítla drongin aftur og eg segði: 'Bið um loyvi frá Umar?' So svaraði hann sum áður eisini. Tá eg skuldi fara aftur, ringdi lítli drongurin til mín og segði: 'Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam loyvdi tær at koma inn'. So fór eg inn at hitta hann, sum tá lá á sandinum sum madrassa, og har var eingin madrassa millum sandin og hann so sandurin var prentaður á síðuna á kroppinum. Hann styðjaði seg á ein kodda úr leðri, sum var fyltur við kokori. Eg heilsaði honum so segði eg meðan eg enn stóð: 'Hevur tú skilt frá konum tínum'. So hugdi hann at mær og segði: 'Nei'. Tá segði eg: »Følir tú teg illa, tí tú sást meg?« Vit eru Quraish fólk, sum eru von við at leggja okkara konur undir okkum. Thegar vid komum hingad hittum vid folks sem var undirlagt af konum sinum. So segði Umar við hann. Tá brosti profeturin. Síðani segði eg: 'Hvat um tú sást meg møta Hafshah og eg segði við hann: 'Ver ikki øvundsjúkur, um tað er -kona profetsins Sallallahu Alaihi Wasallam-, tín hunang, sum er penari og meira elskað av Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam'. Tað, sum Umar meinti við, var Aisyah Radliallahu Anha. So smíltist hann aftur. Svo settist eg nidur thegar eg sa hann brosa svo horfdi eg a hus hans. Við Allah sá eg einki har, tí eyguni hugdu aftur og fram ikki minni enn tríggjar ferðir. Síðani segði eg: 'Bið Allah um at víðka heimin fyri tína ummah tí sjálvt persararnir og Ramawi vóru víðkaðir og fingu heimin hóast teir ikki tilbóðu Allah'. Um tað mundið var hann liggjandi og mælti: »Ivast tú, o Ibn Al Khaththob? Tey eru eitt fólk, sum hevur skundað undir sína góðsku í hesum heimsins lívi.“ Eg segði: 'Ó Allahs sendiboð, bið um fyrigeving fyri mær'. Tað vísti seg, at tað var orsakað av mínum setningi sum tí, at Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam isoleraði seg, tá Hafshah miðlaði tað til Aisyah Radliallahu Anha. Áður hevði Hann sagt: Eg skal ikki vera hjá teimum í ein mánað, tí Hann var irriteraður av teimum, eftir at Allah átalaði Hann. Tá ið 29 dagar vóru farnir, var tann fyrsti, hann kom til, Aisyah. So segði Aisyah við hann: »Tú hevur svorið ikki at koma til okkara í ein mánað, meðan vit í dag bert hava gingið 29. nátt, eg havi talt tað'. So segði profeturin: 'Hesin mánaðurin hevur 29 dagar'. Í tí mánaðinum vóru sanniliga tjúgu s níggju dagar. Tá segði Aisyah Radliallahu Anha: »Síðani kom versið takhyiir -val- niður. So byrjaði Hann við mær sum tann fyrsta av konum sínum. Hann segði: »Ja, eg minni teg á okkurt, nevniliga ikki skunda tær, fyrr enn tú spyrt foreldrini um meiningina«. Aisyah Radliallahu Anha segði: 'Eg veit longu, at foreldur míni søgdu ikki við meg at skilja teg' Síðani segði hon: 'Sanniliga hevur Allah sagt: -'Ó profetur, tosa við konur tínar...til tú kemur til hansara orð...ein stór løn- QS Al Ahzab: 28 -29-. Aisyah Radliallahu Anha segði: 'Er tað tað, sum foreldur míni skipaðu fyri? Sanniliga vil eg helst hava Allah, Hansara sendiboð og eftirlívið'. Síðani valdu konur Hansara tað sama og so søgdu tær, sum Aisyah Radliallahu Anha segði.