Hadith Representative
Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan
Imam Bukhari : 2288حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَحَجَجْتُ مَعَه فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْ الْإِدَاوَةِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَقَالَ وَا عَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهِيَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنْ الْأَمْرِ وَغَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ليُرَاجِعْنَهُ وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَيْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِينَ لَا تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تُرَاجِعِيهِ فِي شَيْءٍ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكَ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَيَّ فَقَالَ لَا ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَذَكَرَهُ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلَاثَةٍ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ وَكَانَ قَدْ قَالَ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ فَقَالَ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا وَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ{ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِلَى قَوْلِهِ عَظِيمًا }قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ
Hefur sagt okkur [Yahya bin Bukair] að hann hafi sagt okkur [Al Laits] frá ['Uqail] frá [Ibn Shihab] sagði, hefur sagt mér ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin Abu Tsaur] frá ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma] sagði: 'Ég var alltaf ákafur að spyrja ['Umar] um tvær konur meðal eiginkvenna spámannsins sallallaahu 'alaihi wasallam sem Allah sagði við þau bæði: - 'Ef þið iðrist bæði til Allah, þá munu hjörtu ykkar beggja vera hneigð -til að þiggja gæsku- QS At-Tahrim 4-. Svo ég heimsótti hann en hann forðaðist mig og ég fylgdi honum með leðurpoka fullan af vatni þar til hann kom, þá hellti ég vatninu úr vatnspokanum yfir báðar hendur hans þar til hann framkvæmdi þvott.' 'Ég er undrandi á þér, ó Ibn 'Abbas!, hann er 'Aisyah og Hafshah'. Þá minntist Umar á hadíth og sagði: „Nágranni minn frá Ansar og ég vorum í þorpinu Banu Umayyah bin Zaid, sem tilheyrir trúarættbálknum í Medínu, og við skiptumst á að hitta Rasul (friður sé með honum). Einn daginn hitti ég hann, sallallahu 'alaihi wasallam, annan dag hitti hann hann, sallallahu 'alaihi wasallam. Þegar það var komið að mér að hitta hann spurði ég um opinberunina sem kom þann dag og annað. Og þegar það var komið að nágranna mínum gerði hann það sama. Við erum Quraysh sem getum kúgað konur sínar, þangað til þegar við komum til Ansar kom í ljós að þau voru fólk sem var kúgað af konum sínum. Þá hermdu konur okkar strax eftir venjum Ansar-kvennanna. Einn daginn ráðlagði ég konu minni en hún neitaði mér og ég bannaði henni að rífast við mig en hún sagði: „Hvers vegna bannarðu mér að rífast við þig?“ Fyrir Allah, vissulega hafa eiginkonur spámannsins (friður sé með honum) í dag afneitað honum og ein þeirra talaði ekki einu sinni við hann fyrr en um kvöldið.“ Ég varð steinhissa að heyra þetta og sagði þá: „Vei þeim sem gera slíkt hið sama.“ Þá hljóp ég til fundar við Hafshah og spurði þá: „Ó Hafshah, hefur einhver ykkar í dag afneitað sendiboða Allahs (friður sé með honum) fyrr en um kvöldið?“ Hann svaraði: „Já.“ Ég sagði: „Vei og missir. Finnst þér þú öruggur fyrir reiði Allah vegna þess að sendiboði hans (friður sé með honum) var reiður og þú fórst? Ekki krefjast of mikils af Rasulullah (friður sé með honum) og ekki rífast við hann um neitt og forðastu ekki að tala við hann.“ Biddu mig um það sem þú þarft og vertu ekki öfundsjúkur ef það er til - eiginkona spámannsins (friður sé með honum) - elskan þín, sem er fallegri og elskaðri af spámanninum (friður sé með honum). Það sem hann átti við var „Aisyah radiallahu 'anha“. Dag einn vorum við að tala um Ghossanana sem skósmiði sem bjuggu til skósmiði sem bjuggu til stríðsskór okkar. Svo fór vinur minn - til að hitta sendiboða Allahs (friður sé með honum) - á komudegi hans og kom síðan aftur á 'Isha tíma með því að banka mjög hátt upp á húsið mitt og segja: „Er hann sofandi?“ Ég varð steinhissa og fór síðan út til að hitta hann. Hann sagði: „Það hefur komið upp stórt vandamál.“ Ég spurði: „Hvað er þetta vandamál? Eru Ghossanarnir komnir ennþá?“ Hann svaraði: „Nei, í raun er málið mikilvægara og lengra en þetta vandamál. Spámaðurinn (friður sé með honum) skildi við konur sínar.“ Umar sagði: „Hvílík hörmung og missir fyrir Hafshah. Ég hélt að þetta myndi ekki gerast. Svo ég brjótaði saman fötin mín og bað Fajr bænina með spámanninum sallallaahu 'alaihi wasallam, síðan gekk hann inn í hátt herbergi og einangraði sig þar. Svo hitti ég Hafshah sem var að gráta og ég spurði: „Hvað fékk þig til að gráta, varaði ég þig ekki við? Hefur Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam skilið við þig?“ Hann svaraði: „Ég veit það ekki, nú er hann í útlegð.“ Svo ég fór út og upp í prédikunarstólinn og sá að í kringum hann var fjöldi fólks - færri en tíu - sem var saman kominn, sumir hverjir grétu. Svo ég sat með þeim um stund og þá langaði mig virkilega að fara á útlegðarstaðinn þar sem hann bjó.“ Ég sagði við Aswad, litla drenginn sem þjónaði honum: „Biðjið um leyfi fyrir 'Umar?'“ Hann fór inn og talaði við spámanninn (friður og blessun Allahs sé yfir honum), kom síðan út og sagði: „Ég hef miðlað ásetningi þínum, en hann þegir.“ Þá sneri ég aftur og safnaðist saman við fólkið nálægt prédikunarstólnum. Augnabliki síðar vaknaði löngun mín aftur, svo ég fór til litla drengsins og miðlaði ásetningi mínum eins og áður, og hann svaraði eins og áður. Þá settist ég aftur með fólkinu nálægt prédikunarstólnum. Þá vaknaði löngun mín aftur, svo ég fór aftur til litla drengsins og sagði: „Biðjið um leyfi fyrir 'Umar?'“ Hann svaraði eins og áður. Þegar ég ætlaði að fara til baka kallaði litli drengurinn á mig og sagði: „Sendiboði Allahs, friður og blessun Allahs sé yfir honum, leyfir þér að koma inn.“ Svo ég fór inn til að hitta hann, sem lá á sandinum sem rúm hans, og það var ekkert rúm á milli hans og sandsins, svo sandurinn skildi eftir sig merki á hliðum hans. Hann hallaði sér að kodda úr leðri fylltum með kókosþráðum. Ég heilsaði honum og sagði síðan standandi: „Hefurðu skilið við konur þínar?“ Hann horfði á mig og sagði: „Nei.“ Þá sagði ég: „Líður þér illa af því að þú sást mig?“ Við erum Quraish-fólk sem er vant því að kúga konur okkar. Þegar við komum hingað hittum við fólk sem var kúgað af konum sínum. Umar sagði það. Þá brosti spámaðurinn (friður sé með honum). Þá sagði ég: „Hvað ef þú sæir mig hitta Hafshah og ég segi við hann: „Vertu ekki öfundsjúkur ef það er - eiginkona spámannsins (friður sé með honum) - elskan þín, sem er fallegri og elskaðri af spámanninum (friður sé með honum)“. Það sem Umar átti við var „Aisyah radiallahu 'anha“. Hann brosti aftur. Þá settist ég niður og sá hann brosa og horfði á hús hans. Fyrir Allah, ég sá ekkert þar, því augu mín litu fram og til baka ekki sjaldnar en þrisvar sinnum.“ Þá sagði ég: „Biðjið Allah að stækka heiminn fyrir ummah ykkar því jafnvel Persar og Ramawi voru stækkaðir og gefinn heimur þótt þeir tilbiðjuðu ekki Allah.“ Á þeim tíma lá hann niður og sagði: „Efast þú, ó Ibn Al Khaththob? Þeir eru fólk sem hefur hraðað gæsku sinni í lífi þessa heims.“ Ég sagði: „Ó sendiboði Allahs, biddu fyrirgefningar fyrir mig.“ Það kom í ljós að það var vegna dóms míns eins og þessi að Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam einangraði sig þegar Hafshah flutti hann til 'Aisyah radiallahu 'anha. Áður hafði hann sagt: Ég mun ekki vera hjá þeim í einn mánuð því hann var pirraður á þeim eftir að Allah ávítaði hann. Þegar tuttugu og níu dagar voru liðnir var sá fyrsti sem hann kom til 'Aisyah. Þá sagði 'Aisha við hann: 'Þú hefur svarið að koma ekki til okkar í einn mánuð, en í dag höfum við aðeins liðið tuttugustu og níundu nóttina, ég hef talið hana.'“ Spámaðurinn sallallaahu 'alaihi wasallam sagði: „Þessi mánuður hefur tuttugu og níu daga.“ Það eru tuttugu og níu dagar í þeim mánuði. Þá sagði 'Aisyah radiallahu 'anha: „Þá kom versið takhyiir -val- niður. Svo hann byrjaði á mér sem fyrstu eiginkonu sinnar. Hann sagði: „Sannarlega minni ég ykkur á eitthvað, nefnilega, ekki flýta ykkur fyrr en þið spyrjið foreldra ykkar um álit.“ Aisyah radiallahu 'anha sagði: „Ég veit nú þegar að foreldrar mínir skipuðu mér ekki að skilja við ykkur.“ Þá sagði hún: „Sannarlega hefur Allah sagt: - „Ó spámaður, talaðu við eiginkonur ykkar þar til þið komist að orði hans mikilli umbun- QS Al Ahzab: 28-29-. Aisyah, megi Allah vera ánægður með hana, sagði: „Er það það sem foreldrar mínir skipuðu? Sannarlega kýs ég Allah, sendiboða hans og lífið eftir dauðann.“ Þá völdu eiginkonur hans það sama og síðan sögðu þær, eins og sagði 'Aisyah radiallahu 'anha.