-

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عُلَيَّةَ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزَا خَيْبَرَ فَصَلَّيْنَا عِنْدَهَا صَلَاةَ الْغَدَاةِ بِغَلَسٍ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَكِبَ أَبُو طَلْحَةَ وَأَنَا رَدِيفُ أَبِي طَلْحَةَ فَأَجْرَى نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي زُقَاقِ خَيْبَرَ وَإِنَّ رُكْبَتِي لَتَمَسُّ فَخِذَ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ حَسَرَ الْإِزَارَ عَنْ فَخِذِهِ حَتَّى إِنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِ فَخِذِ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا دَخَلَ الْقَرْيَةَ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ{ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ }قَالَهَا ثَلَاثًا قَالَ وَخَرَجَ الْقَوْمُ إِلَى أَعْمَالِهِمْ فَقَالُوا مُحَمَّدٌ قَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ وَقَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا وَالْخَمِيسُ يَعْنِي الْجَيْشَ قَالَ فَأَصَبْنَاهَا عَنْوَةً فَجُمِعَ السَّبْيُ فَجَاءَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطِنِي جَارِيَةً مِنْ السَّبْيِ قَالَ اذْهَبْ فَخُذْ جَارِيَةً فَأَخَذَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيٍّ فَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَعْطَيْتَ دِحْيَةَ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيٍّ سَيِّدَةَ قُرَيْظَةَ وَالنَّضِيرِ لَا تَصْلُحُ إِلَّا لَكَ قَالَ ادْعُوهُ بِهَا فَجَاءَ بِهَا فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيْهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ خُذْ جَارِيَةً مِنْ السَّبْيِ غَيْرَهَا قَالَ فَأَعْتَقَهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَتَزَوَّجَهَا فَقَالَ لَهُ ثَابِتٌ يَا أَبَا حَمْزَةَ مَا أَصْدَقَهَا قَالَ نَفْسَهَا أَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا حَتَّى إِذَا كَانَ بِالطَّرِيقِ جَهَّزَتْهَا لَهُ أُمُّ سُلَيْمٍ فَأَهْدَتْهَا لَهُ مِنْ اللَّيْلِ فَأَصْبَحَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَرُوسًا فَقَالَ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ شَيْءٌ فَلْيَجِئْ بِهِ وَبَسَطَ نِطَعًا فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالتَّمْرِ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَجِيءُ بِالسَّمْنِ قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَدْ ذَكَرَ السَّوِيقَ قَالَ فَحَاسُوا حَيْسًا فَكَانَتْ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Powiedziano nam [Jakub bin Ibrahim] powiedział, powiedziano nam [Imail bin 'Ulayyah] powiedział, powiedziano nam [Abdul 'Aziz bin Shuhaib] od [Anas bin Malik], że Posłaniec Allaha (sallallaahu 'alaihi wasallam) walczył w Chajbarze. Odprawiliśmy tam modlitwę poranną w bardzo ciemny dzień, a następnie Prorok (sallallaahu 'alaihi wasallam) i Abu Talha jechali na swoich koniach, podczas gdy ja jechałem na Abu Talsze na barana. Prorok (sallallaahu 'alaihi wasallam) przejechał następnie wąską drogą w Chajbarze i w tym momencie moje kolano faktycznie dotknęło uda Proroka (sallallaahu 'alaihi wasallam). Następnie zdjął sarong z uda, abym mógł zobaczyć białe uda Proroka sallallaahu 'alaihi wasallam. Kiedy wszedł do wioski, powiedział: „Allahu Akbar, niechaj zginie Chajbar i jego mieszkańcy! Zaprawdę, jeśli wejdziemy na dziedziniec ludu, to (poranek, którego doświadczą ci, którzy zostali ostrzeżeni) będzie bardzo zły” (Qs. Asf Shaffaat: 177). Powtórzył ten werset trzy razy”. Anas bin Malik kontynuował: „(W tym czasie) ludzie wyszli do pracy, a potem powiedzieli: 'Mahomet nadchodzi!' 'Abdul 'Aziz powiedział: „Kilku naszych przyjaciół powiedziało: 'Wojska (nadchodzą)!' 'Idź i weź kobietę do niewoli”. Dihyah następnie wziął Szafiję bint Huyai. Nagle ktoś przyszedł do Proroka (sallallahu alejhi ła sallam) i powiedział: „O Proroku Allaha, Mistrz oddał Szafiję bint Hujai Dihji! Chociaż była ona szanowaną kobietą z plemienia Kuraji i plemienia Nadlit, nie jest godna niczego oprócz ciebie”. Następnie rzekł: „Zawołajcie Dihję i tę kobietę”. Dihja przyszła więc z Szafią. Kiedy Prorok (sallallahu alejhi ła sallam) zobaczył Szafię, powiedział: „Weźcie jeszcze jedną niewolnicę oprócz niej”. Następnie Prorok (sallallaahu alaihi wa sallam) uwolnił kobietę i poślubił ją”. Thabit zapytał Anasa bin Malika: „Jaki będzie posag?”. Anas odpowiedział: „Posag to wolność kobiety, uwolnił ją i poślubił”. Podczas podróży Umm Sulaim przygotowała szafiję, a następnie o zmierzchu przekazała ją Prorokowi (sallaahu alaihi wa sallam), aby została żoną. Następnie powiedział: „Ktokolwiek z was coś ma, niech to tutaj przyniesie”. Następnie rozłożył nakrycie ze skóry, a potem przyszli ludzie, przynosząc to, co mieli. Niektórzy przynieśli daktyle, a inni ser/tłuszcz”. Anas powiedział: „Myślę, że wspomniał też o sawiq (jedzeniu z ziaren pszenicy i ciasta z mąki pszennej). Następnie Prorok (sallaahu alaihi wa sallam) zmieszał jedzenie. Oto walimahan Proroka (sallaahu alaihi wa sallam).