Hadith Representative
Barangsiapa mengambil harta dengan haknya ia diberkahi, dan yang tidak sesuai haknya seperti orang makan yang tidak pernah kenyang
Imam Bukhari : 1372حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ هِلَالِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ يَسَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يُحَدِّثُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَلَسَ ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ إِنِّي مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يُكَلِّمُكَ فَرَأَيْنَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ قَالَ فَمَسَحَ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ فَقَالَ أَيْنَ السَّائِلُ وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ فَقَالَ إِنَّهُ لَا يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلَّا آكِلَةَ الْخَضْرَاءِ أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَدَّتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ وَرَتَعَتْ وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ فَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ مَا أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلِ أَوْ كَمَا قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلَا يَشْبَعُ وَيَكُونُ شَهِيدًا عَلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
[मुअद् बिन् फदल्लाह] अस्मान् [हिशाम] [याह्या] तः [हिलाल बिन् अबू मैमुनाह] तः अस्मान् अवदत् ['अथा' बिन् यासर] यत् सः [अबू सैद अल खुदरी रदलियाहु 'अन्हु] इत्यस्य वचनं श्रुतवान् यत् नबी सल्लल्लाहुअलैहिवासल्लम एकस्मिन् दिने मञ्चे उपविष्टः आसीत् तथा च वयं तस्य समीपे उपविष्टाः आसन् तथा च सः अवदत्, 'अवश्यं, मध्ये मम पश्चात् भवतः कृते यत् किमपि भयम् अस्ति तत् अस्ति यत् लौकिकं सौन्दर्यं तस्य अलङ्कारं च भवतः कृते उद्घाटितं भविष्यति।' सहसा एकः पुरुषः अवदत् - हे अल्लाहस्य दूत, किं भद्रं दुष्टं आनेतुं शक्नोति? अतः नबी सल्लाह सल्लल्लाहु अलैहिवसल्लम मौनम् अभवत्। पूर्वं पृष्टं व्यक्तिं प्रति उक्तम्; 'भवता किं कृतम्, भवता नबी सल्लल्लाहुअलैहिवसल्लम इत्यस्मै वक्तुं आमन्त्रितं यत् सः भवतः समीपे न वदिष्यति।' अतः वयं दृष्टवन्तः यत् प्रकाशनं तस्य उपरि अवतरति स्म। अबू सैइदः अवदत् यत् सः स्वस्य प्रचुरं स्वेदं मार्जयित्वा अवदत् यत् पूर्वं यः पृष्टवान् सः कुत्र अस्ति?’ इति। ततः सः अल्लाहस्य स्तुतिं कुर्वन् दृष्टः आसीत् यत् - भद्रं दुष्टं न आनयिष्यति। ननु वसन्तऋतौ यत् वर्धते तत् मृत्युं नाशयितुं वा समीपं आनेतुं वा शक्नोति व्यतिरिक्तं यथा -पशुपाल- हरितपत्राणि खादन्ति यत् पूर्णे सति सूर्यं पश्यति ततः शौचं करिष्यति ततः मूत्रं करिष्यति ततः पुनः चरनं गच्छति - पुनः खादति-। ननु च धनं मधुरं हरितपत्रवत्। एतावत् सफलः मुसलमानः यः स्वधनेन निर्धनानाम्, अनाथानाम्, इब्न-सबिलस्य च - यात्रिकाणां कृते ददाति येषां भोजनं समाप्तं जातम्-' इति। अथवा यथा नबी सल्लल्लाहुअलैहिवसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् - 'ननु च यः कोऽपि अस्य जगतः धनं अधिकारहीनं गृह्णाति सः खादति किन्तु कदापि न तृप्तः इव अस्ति तथा च धनं न्यायदिने तत् याचयन् साक्षी भविष्यति' इति।