Hadith Representative
Rasulullah bersabar menghadapi kematian dan menjelaskan bahwa menangis karena kesedihan merupakan rahmat dari Allah
Imam Bukhari : 1204حَدَّثَنَا عَبْدَانُ وَمُحَمَّدٌ قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَأَرْسَلَتْ ابْنَةُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ إِنَّ ابْنًا لِي قُبِضَ فَأْتِنَا فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلَامَ وَيَقُولُ إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى وَكُلٌّ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ تُقْسِمُ عَلَيْهِ لَيَأْتِيَنَّهَا فَقَامَ وَمَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمَعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَرِجَالٌ فَرُفِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَتَقَعْقَعُ قَالَ حَسِبْتُهُ أَنَّهُ قَالَ كَأَنَّهَا شَنٌّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذَا فَقَالَ هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ
अस्मान् [अब्दान] तथा [मुहम्मद] उभौ अवदताम्, अस्मान् [अब्दुल्लाह] प्रति कथितं यत् ['असिम बिन् सुलेमान] [अबू उस्मान] इत्यस्मात् कथितं मम [उसामाह बिन जैद रडियाल्लाहु 'अन्हुमा] इत्यस्मै कथितं यत्: नबी सल्लल्लाहु अलैहिलल्लाम इत्यस्य पुत्री तस्य समीपम् आगत्य सूचितवती तं यत्; 'मम पुत्रः मृतः, अतः अस्माकं समीपम् आगच्छतु'। अतः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन तस्याः अभिवादनं प्रसारयितुं आदेशः दत्तः, उक्तं च यत् सः यत् गृह्णाति, यत् ददाति च तत् अल्लाहस्य एव अस्ति। सर्वं च तस्य अवधिनिर्धारितानन्तरं तस्य समीपे अस्ति, अतः तस्मिन् धैर्यं धारयन्तु, तस्मात् फलं याचयन्तु' इति। ततः सा पुनः तस्य समीपम् आगत्य आगन्तुं प्रार्थितवती। अतः सः प्रस्थितवान्, तस्य सह सद् बिन् उबादः, मुअध बिन् जबलः, उबाय बिन् काबः, जैद बिन् थाबिट् इत्यादयः केचन आसन् । ततः शिशुः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य हस्ते समर्पितः तस्य हृदयं कम्पितम् इव आसीत् - शोकात्-। अहं चिन्तितवान् यत् सः उक्तवान् यत् सः शून्यः जारः इव अस्ति। तदा तस्य अश्रुपातः प्रवहति स्म। स'दः अवदत्, "हे अल्लाहस्य दूत, त्वं किमर्थं रोदिषि?" सः अवदत् यत्, "एषा एव दया अल्लाहः स्वस्य सेवकानां हृदयेषु प्रदत्ता, ननु च अल्लाहः स्वस्य दासानाम् उपरि दयां करिष्यति ये परस्परं दयां कुर्वन्ति।