Hadith Representative
Rasulullah bersabar menghadapi kematian dan menjelaskan bahwa menangis karena kesedihan merupakan rahmat dari Allah
Imam Bukhari : 1204حَدَّثَنَا عَبْدَانُ وَمُحَمَّدٌ قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَأَرْسَلَتْ ابْنَةُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِ إِنَّ ابْنًا لِي قُبِضَ فَأْتِنَا فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلَامَ وَيَقُولُ إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى وَكُلٌّ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ تُقْسِمُ عَلَيْهِ لَيَأْتِيَنَّهَا فَقَامَ وَمَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمَعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَرِجَالٌ فَرُفِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَتَقَعْقَعُ قَالَ حَسِبْتُهُ أَنَّهُ قَالَ كَأَنَّهَا شَنٌّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذَا فَقَالَ هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ
आमकां सांगलां [अब्दान] आनी [मुहम्मद] दोगांयनी सांगलां, सांगलां ['अब्दुल्लान] आमकां सांगलां ['अशीम बिन सुलेमान] कडल्यान [अबू उस्मानान] म्हणलां, म्हाका सांगलां [उसामा बिन जैद रदलियाहु 'अनहुमा] म्हणालो; पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहिवसल्लम हाची धूव ताका मेळपाक आयली आनी ताका कळयली की; 'म्हजो पूत मेलो, म्हणून आमचे कडेन ये'. देखून पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहिवसल्लम हाणें ताका सलामी दिवपाचो आदेश दिलो आनी मागीर म्हणलें: ‘खरें म्हणल्यार तो जें घेता आनी कितें दिता तें अल्लाचें. आनी सगळें ताचो शेवट थारायल्या उपरांत ताचे कडेन आसता, देखून ताचेर धीर धरात आनी ताचे कडल्यान इनाम मागात'. मागीर तो परत ताचे कडेन येवन ताका येवपाची विनवणी केली. देखून तो गेलो, ताचे वांगडा सअद बिन उबादा, मुअदज बिन जबल, उबाय बिन काब, जायद बिन थाबीत आनी हेर जायते लोक आशिल्ले. मागीर भुरग्याक पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहिवसल्लम हाच्या हातांत दिलें आनी ताचें काळीज हालोवंक लागलें अशें दिसलें - कारण तो दुख्खी आशिल्लो -. ताणें म्हणलें असो म्हाका दुबाव आसा: तो रितो गेरिबा आशिल्ल्या भशेन. मागीर ताचीं दुकां व्हांवलीं. साआद म्हणालो: हे अल्लाचो दूत, तूं कित्याक रडटा? ताणें म्हणलें: ‘ही कृपा अल्ला आपल्या नोकरांच्या काळजाक दिता आनी खरेंच अल्ला आपल्या सेवकां मदल्या एकामेकांचो मोग करपी लोकांचेर दया करतलो’.