Hadith Representative
Rasulullah memerintahkan mengqadha shalat yang terlupa ketika telah ingat
Imam Malik : 22حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَفَلَ مِنْ خَيْبَرَ أَسْرَى حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ عَرَّسَ وَقَالَ لِبِلَالٍ اكْلَأْ لَنَا الصُّبْحَ وَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ وَكَلَأَ بِلَالٌ مَا قُدِّرَ لَهُ ثُمَّ اسْتَنَدَ إِلَى رَاحِلَتِهِ وَهُوَ مُقَابِلُ الْفَجْرِ فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا بِلَالٌ وَلَا أَحَدٌ مِنْ الرَّكْبِ حَتَّى ضَرَبَتْهُمْ الشَّمْسُ فَفَزِعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِلَالٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخَذَ بِنَفْسِي الَّذِي أَخَذَ بِنَفْسِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اقْتَادُوا فَبَعَثُوا رَوَاحِلَهُمْ وَاقْتَادُوا شَيْئًا ثُمَّ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلَالًا فَأَقَامَ الصَّلَاةَ فَصَلَّى بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصُّبْحَ ثُمَّ قَالَ حِينَ قَضَى الصَّلَاةَ مَنْ نَسِيَ الصَّلَاةَ فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَا فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ{ أَقِمْ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي }
Ба ман гуфтанд, ки Яҳё аз Молик аз [Ибни Шиҳоб] аз [Саъид ибни Мусайяб] ҳангоме ки Расули Худо (с) Хайбарро фатҳ кард, то охири шаб роҳ рафт, сипас барои истироҳат истод ва ба Билол гуфт; «Субҳад бедор шавед, то моро аз хоб бедор созед», пас Расули Худо (с) ва асҳобаш хобиданд ва Билол (р) қувват гирифта, посбонӣ мекарданд, вақте ки субҳ наздик мешуд, ба мошинаш такя кард ва ниҳоят хоб рафт. Расулуллох (с) Билол ва дигар сахобагон бедор нашуданд, то офтоб онхоро бедор кард, Расулуллох (с) дар хайрат монд ва Билол ба у гуфт; Эй Расули Худо (с), ба ман чизе шуд, чунон ки ба ту рӯй дод, Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) фармуд: «Савгонҳои худро пешбарӣ кун!» Пас бархостанд ва саворҳои худро роҳнамоӣ карданд ва Расули Худо (с) ба Билол (р) фармуд, ки иқомат бихонад. намозашро тамом кард, гуфт: «Касе, ки намоз хонданро фаромўш карда бошад, ваќте ба ёдаш меояд, намоз мехонад. Чунки Аллоҳ таоло Ўз китобида: “Мени зикр қилиш учун намозни тўкис адо этинг. ''