Hadith Representative
Seorang muhajir yang bunuh diri tetap mendapat ampunan karena hijrahnya
Imam Muslim : 167حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ سُلَيْمَانَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ حَجَّاجٍ الصَّوَّافِ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ أَنَّ الطُّفَيْلَ بْنَ عَمْرٍو الدَّوْسِيَّ أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي حِصْنٍ حَصِينٍ وَمَنْعَةٍ قَالَ حِصْنٌ كَانَ لِدَوْسٍ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَبَى ذَلِكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلَّذِي ذَخَرَ اللَّهُ لِلْأَنْصَارِ فَلَمَّا هَاجَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْمَدِينَةِ هَاجَرَ إِلَيْهِ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو وَهَاجَرَ مَعَهُ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ فَاجْتَوَوْا الْمَدِينَةَ فَمَرِضَ فَجَزِعَ فَأَخَذَ مَشَاقِصَ لَهُ فَقَطَعَ بِهَا بَرَاجِمَهُ فَشَخَبَتْ يَدَاهُ حَتَّى مَاتَ فَرَآهُ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فِي مَنَامِهِ فَرَآهُ وَهَيْئَتُهُ حَسَنَةٌ وَرَآهُ مُغَطِّيًا يَدَيْهِ فَقَالَ لَهُ مَا صَنَعَ بِكَ رَبُّكَ فَقَالَ غَفَرَ لِي بِهِجْرَتِي إِلَى نَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا لِي أَرَاكَ مُغَطِّيًا يَدَيْكَ قَالَ قِيلَ لِي لَنْ نُصْلِحَ مِنْكَ مَا أَفْسَدْتَ فَقَصَّهَا الطُّفَيْلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ وَلِيَدَيْهِ فَاغْفِرْ
[अबू बकर बिन् अबू शैबाह] तथा [इशक बिन् इब्राहिम] सर्वे अस्मान् [सुलेमान] तः अवदन्, [अबू बकर] अवदत्, [सुलेमान बिन हरब] अस्मान् अवदत् [हम्मद बिन जैद] अस्मान् [हज्जाज अश-शव्वाफ] तः [अबू अज्-जुबैर] [जबिर] तः अस्मान् अवदत् यत् अथ तुफैल बिन् अम्रु अदुसी दाउसी पैगम्बरस्य समीपम् आगतः सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इति उक्तवान्, 'हे अल्लाहस्य दूत, किं त्वं दृढे रक्षात्मके दुर्गे निवसितुं इच्छसि?' कथाकारः अवदत्-'तत् दुर्गं अज्ञानकाले दौस-जनानाम् आसीत्' इति। परन्तु अल्लाहस्य दूतः सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः अङ्गीकृतवान् यतः सः अल्लाहः अन्सारं प्रति यत् प्रतिज्ञातवान् तत् प्राधान्यं ददाति स्म । यदा नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः मदीनानगरं प्रवासं कृतवान् तदा अबू तुफैल बिन् अम्रुः स्वजनस्य एकेन पुरुषेण सह प्रवासं कृतवान् । परन्तु अबू तुफैलस्य मित्रं मदीना-जलवायुस्य कृते पर्याप्तं बलवान् नासीत्, अतः सः कैंचीं गृहीत्वा स्वस्य अङ्गुष्ठं यावत् तस्य हस्ताः रक्तेन आच्छादिताः न भवन्ति तावत् यावत् छिनत्ति स्म, अपि च मृतः परन्तु स्वप्ने अबु तुफैलः तस्य पुरुषस्य अतीव सुस्थितौ दृष्टवान्, यदा सः हस्तौ आच्छादितवान् । तदा अबु तुफैलः तं पुरुषं पृष्टवान् यत् भवतः प्रभुः भवतः किं कृतवान् ? ' सः पुरुषः अवदत्, 'सः मम प्रवासस्य कारणेन मां क्षमितवान्, नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम'। तदा अबु तुफैलः पुनः पृष्टवान् - किन्तु किमर्थं त्वां हस्तौ आच्छादयन्तं पश्यामि ? ' सः पुरुषः अवदत् - 'भवता क्षतिं न करिष्यामः' इति मया उक्तम् । ततः अबू तुफैलः अल्लाहस्य दूतस्य सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मै स्वप्नं अवदत्, अल्लाहस्य दूत सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम तदा अवदत् यत् हे अल्लाह तस्य हस्तान् क्षमस्व।