Hadith Representative
Doa dalam tahiyyat - 6: ALLAHUMMA INNI A'UDZU BIKA MIN 'ADZABIL QABRI WA FITNATIL QABRI
Imam Abu Dawud : 4126حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْأَنْبَارِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ الْخَفَّافُ أَبُو نَصْرٍ عَنْ سَعِيدٍ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَإِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ نَخْلًا لِبَنِي النَّجَّارِ فَسَمِعَ صَوْتًا فَفَزِعَ فَقَالَ مَنْ أَصْحَابُ هَذِهِ الْقُبُورِ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَاسٌ مَاتُوا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَالَ تَعَوَّذُوا بِاللَّهِ مِنْ عَذَابِ النَّارِ وَمِنْ فِتْنَةِ الدَّجَّالِ قَالُوا وَمِمَّ ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا وُضِعَ فِي قَبْرِهِ أَتَاهُ مَلَكٌ فَيَقُولُ لَهُ مَا كُنْتَ تَعْبُدُ فَإِنْ اللَّهُ هَدَاهُ قَالَ كُنْتُ أَعْبُدُ اللَّهَ فَيُقَالُ لَهُ مَا كُنْتَ تَقُولُ فِي هَذَا الرَّجُلِ فَيَقُولُ هُوَ عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ فَمَا يُسْأَلُ عَنْ شَيْءٍ غَيْرِهَا فَيُنْطَلَقُ بِهِ إِلَى بَيْتٍ كَانَ لَهُ فِي النَّارِ فَيُقَالُ لَهُ هَذَا بَيْتُكَ كَانَ لَكَ فِي النَّارِ وَلَكِنَّ اللَّهَ عَصَمَكَ وَرَحِمَكَ فَأَبْدَلَكَ بِهِ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ فَيَقُولُ دَعُونِي حَتَّى أَذْهَبَ فَأُبَشِّرَ أَهْلِي فَيُقَالُ لَهُ اسْكُنْ وَإِنَّ الْكَافِرَ إِذَا وُضِعَ فِي قَبْرِهِ أَتَاهُ مَلَكٌ فَيَنْتَهِرُهُ فَيَقُولُ لَهُ مَا كُنْتَ تَعْبُدُ فَيَقُولُ لَا أَدْرِي فَيُقَالُ لَهُ لَا دَرَيْتَ وَلَا تَلَيْتَ فَيُقَالُ لَهُ فَمَا كُنْتَ تَقُولُ فِي هَذَا الرَّجُلِ فَيَقُولُ كُنْتُ أَقُولُ مَا يَقُولُ النَّاسُ فَيَضْرِبُهُ بِمِطْرَاقٍ مِنْ حَدِيدٍ بَيْنَ أُذُنَيْهِ فَيَصِيحُ صَيْحَةً يَسْمَعُهَا الْخَلْقُ غَيْرُ الثَّقَلَيْنِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بِمِثْلِ هَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَهُ قَالَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا وُضِعَ فِي قَبْرِهِ وَتَوَلَّى عَنْهُ أَصْحَابُهُ إِنَّهُ لَيَسْمَعُ قَرْعَ نِعَالِهِمْ فَيَأْتِيهِ مَلَكَانِ فَيَقُولَانِ لَهُ فَذَكَرَ قَرِيبًا مِنْ حَدِيثِ الْأَوَّلِ قَالَ فِيهِ وَأَمَّا الْكَافِرُ وَالْمُنَافِقُ فَيَقُولَانِ لَهُ زَادَ الْمُنَافِقَ وَقَالَ يَسْمَعُهَا مَنْ وَلِيَهُ غَيْرُ الثَّقَلَيْنِ
Hevur sagt okkum [Muhammed bin Suleiman Al Anbari] segði, hevur sagt okkum [Abdul Wahhab bin Atha Al Khaffaf Abu Nashr] frá [Said] frá [Qatadah] frá [Anas bin Malik] hann segði; 'Profeturin sallallaahu alaihi wasallam fór einaferð inn í ein garð, sum hoyrdi til Najjar-fólkið, tá hoyrdi hann eitt ljóð, sum fekk hann at stúra.' Hann spurdi: 'Hverr er pessi grafinn?' Felagarnir svaraðu: 'Ó Allahs sendiboð, tey, sum doyðu í Jahilliyah-tíðini'. Hann segði: 'Tak skjól hjá Allah frá helvitis pínu og ærumeiðing Dajjals'. Vinirnir søgdu; »Ó sendiboð Allahs, so hvat?« Hann svarar: »þa er truandi er settr i grft sina, þa mun eingil koma til hans ok segja; »Hvat tilbiður tú?« Um Allah gevur honum vegleiðing, so svarar hann: 'Eg tilbiði Allah'. Síðani varð hann spurdur: 'Hvat sigur tú um hendan mannin -Muhammed-?' Síðani svaraði hann: 'Hann er tænari hjá Allah og sendiboð Hansara'. Og hann varð ikki spurdur annað enn tann spurningin. Síðani varð hann fluttur til húsið, sum var fyrireikað honum í helviti, hann fekk at vita, 'Hetta er húsið, sum upprunaliga varð fyrireikað tær í helviti, men Allah hevur vart og givið tær miskunn og so skifti Allah tað út við eitt hús í himlinum'. Mannligi trúgvandi segði; „Lat meg siga familjuni hesi góðu tíðindini“. Tá varð sagt við hann: 'Tøgg'. , Og um ein vantrúgvandi er settur í grøv hansara, kemur ein eingil til hansara og átala hann, tá spyr eingilin: ’Hvønn tilbiður tú?’ Maðurin svaraði: 'Eg veit ikki'. Tá varð sagt við hann: 'Tú veitst ikki men tú vilt ikki lesa!' Síðan var sagt við hann: 'Hvat sigur tú um hetta -Muhammed-?' Maðurin svaraði: 'Eg sigi sum menniskju siga'. Eingilin sló hann síðani við einum jarnhamari millum oyruni, til hann hvølpti og skriðaði av pínu við einum skriði, sum allar verur hoyrdu uttan jinn og menniskju. Hevur sagt okkum Muhammed bin Suleiman segði, hevur sagt okkum Abdul Wahhab við sama sanad; sum hadisin. Hann segði: ’Um ein tænari verður lagdur í grøv sína, og fólkið, sum bjargaði honum, er komið aftur, tá kann hann hoyra ljóðið av sandalum teirra. Eptir {)at komu tveir englar til hans ok spurdu hann. ...síðani nevndi hann eitt ritstjórnarrit, sum var næstan tað sama sum fyrsta hadith, hann nevndi -í síni søgu-; 'Hvat vantrúgvandi og hyklaran viðvíkur, so siga teir báðir einglarnir við hann', - legði hann setningin afturat, 'hyklari', og hann nevndi eisini í frásøgn síni; 'verður førur fyri at verða hoyrdur av øðrum verum rundan um enn jinn og menniskju'.