Hədis
Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam sujud di atas air dan lumpur hingga tampak sisa tanah becek pada dahi beliau
Imam Tirmidzi : 250حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ بُنْدَارٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ سَهْلٍ عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا سَجَدَ أَمْكَنَ أَنْفَهُ وَجَبْهَتَهُ مِنْ الْأَرْضِ وَنَحَّى يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَأَبِي سَعِيدٍ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي حُمَيْدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يَسْجُدَ الرَّجُلُ عَلَى جَبْهَتِهِ وَأَنْفِهِ فَإِنْ سَجَدَ عَلَى جَبْهَتِهِ دُونَ أَنْفِهِ فَقَدْ قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يُجْزِئُهُ وَقَالَ غَيْرُهُمْ لَا يُجْزِئُهُ حَتَّى يَسْجُدَ عَلَى الْجَبْهَةِ وَالْأَنْفِ
[Muhəmməd bin Bassyar Bundar] dedi; [Əbu Əmir Əl-Əqdi] dedi; [Füleyh bin Süleyman] dedi; [Abbas bin Səhl] dedi ki, [Əbu Humeid Əs-Səidi] dedi; “Peyğəmbər səcdə edərkən burnunu və alnını yerə basdı, iki əlini yanlarından uzaqlaşdırdı və iki ovucunu iki çiyninə paralel qoydu”. O dedi: “Bu fəsildə İbn Abbas, Vail bin Hucr və Əbu Səiddən də bir rəvayət var”. Əbu İsa dedi: “Əbu Humeydin hədisi həsən səhihdir. Alimlər bu hədisi, yəni insanın burnuna və alnına toxunması lazım olduğunu tətbiq edirlər. Əgər o, yalnız alnına toxunub burnuna toxunmasa, bəzi alimlər bunun kifayət olduğunu deyirlər. Digərləri isə burnuna və alnına səcdə edənə qədər bunun kifayət olmadığını deyirlər”.