-

بَاب حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدَبٍ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا صَلَّى صَلَاةً أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَقَالَ مَنْ رَأَى مِنْكُمْ اللَّيْلَةَ رُؤْيَا قَالَ فَإِنْ رَأَى أَحَدٌ قَصَّهَا فَيَقُولُ مَا شَاءَ اللَّهُ فَسَأَلَنَا يَوْمًا فَقَالَ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رُؤْيَا قُلْنَا لَا قَالَ لَكِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ رَجُلَيْنِ أَتَيَانِي فَأَخَذَا بِيَدِي فَأَخْرَجَانِي إِلَى الْأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ فَإِذَا رَجُلٌ جَالِسٌ وَرَجُلٌ قَائِمٌ بِيَدِهِ كَلُّوبٌ مِنْ حَدِيدٍ قَالَ بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ مُوسَى إِنَّهُ يُدْخِلُ ذَلِكَ الْكَلُّوبَ فِي شِدْقِهِ حَتَّى يَبْلُغَ قَفَاهُ ثُمَّ يَفْعَلُ بِشِدْقِهِ الْآخَرِ مِثْلَ ذَلِكَ وَيَلْتَئِمُ شِدْقُهُ هَذَا فَيَعُودُ فَيَصْنَعُ مِثْلَهُ قُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ مُضْطَجِعٍ عَلَى قَفَاهُ وَرَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِهِ بِفِهْرٍ أَوْ صَخْرَةٍ فَيَشْدَخُ بِهِ رَأْسَهُ فَإِذَا ضَرَبَهُ تَدَهْدَهَ الْحَجَرُ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِ لِيَأْخُذَهُ فَلَا يَرْجِعُ إِلَى هَذَا حَتَّى يَلْتَئِمَ رَأْسُهُ وَعَادَ رَأْسُهُ كَمَا هُوَ فَعَادَ إِلَيْهِ فَضَرَبَهُ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا إِلَى ثَقْبٍ مِثْلِ التَّنُّورِ أَعْلَاهُ ضَيِّقٌ وَأَسْفَلُهُ وَاسِعٌ يَتَوَقَّدُ تَحْتَهُ نَارًا فَإِذَا اقْتَرَبَ ارْتَفَعُوا حَتَّى كَادَ أَنْ يَخْرُجُوا فَإِذَا خَمَدَتْ رَجَعُوا فِيهَا وَفِيهَا رِجَالٌ وَنِسَاءٌ عُرَاةٌ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى نَهَرٍ مِنْ دَمٍ فِيهِ رَجُلٌ قَائِمٌ عَلَى وَسَطِ النَّهَرِقَالَ يَزِيدُ وَوَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ وَعَلَى شَطِّ النَّهَرِ رَجُلٌ بَيْنَ يَدَيْهِ حِجَارَةٌ فَأَقْبَلَ الرَّجُلُ الَّذِي فِي النَّهَرِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ رَمَى الرَّجُلُ بِحَجَرٍ فِي فِيهِ فَرَدَّهُ حَيْثُ كَانَ فَجَعَلَ كُلَّمَا جَاءَ لِيَخْرُجَ رَمَى فِي فِيهِ بِحَجَرٍ فَيَرْجِعُ كَمَا كَانَ فَقُلْتُ مَا هَذَا قَالَا انْطَلِقْ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى رَوْضَةٍ خَضْرَاءَ فِيهَا شَجَرَةٌ عَظِيمَةٌ وَفِي أَصْلِهَا شَيْخٌ وَصِبْيَانٌ وَإِذَا رَجُلٌ قَرِيبٌ مِنْ الشَّجَرَةِ بَيْنَ يَدَيْهِ نَارٌ يُوقِدُهَا فَصَعِدَا بِي فِي الشَّجَرَةِ وَأَدْخَلَانِي دَارًا لَمْ أَرَ قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهَا فِيهَا رِجَالٌ شُيُوخٌ وَشَبَابٌ وَنِسَاءٌ وَصِبْيَانٌ ثُمَّ أَخْرَجَانِي مِنْهَا فَصَعِدَا بِي الشَّجَرَةَ فَأَدْخَلَانِي دَارًا هِيَ أَحْسَنُ وَأَفْضَلُ فِيهَا شُيُوخٌ وَشَبَابٌ قُلْتُ طَوَّفْتُمَانِي اللَّيْلَةَ فَأَخْبِرَانِي عَمَّا رَأَيْتُ قَالَا نَعَمْ أَمَّا الَّذِي رَأَيْتَهُ يُشَقُّ شِدْقُهُ فَكَذَّابٌ يُحَدِّثُ بِالْكَذْبَةِ فَتُحْمَلُ عَنْهُ حَتَّى تَبْلُغَ الْآفَاقَ فَيُصْنَعُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ يُشْدَخُ رَأْسُهُ فَرَجُلٌ عَلَّمَهُ اللَّهُ الْقُرْآنَ فَنَامَ عَنْهُ بِاللَّيْلِ وَلَمْ يَعْمَلْ فِيهِ بِالنَّهَارِ يُفْعَلُ بِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي الثَّقْبِ فَهُمْ الزُّنَاةُ وَالَّذِي رَأَيْتَهُ فِي النَّهَرِ آكِلُوا الرِّبَا وَالشَّيْخُ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَام وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهُ فَأَوْلَادُ النَّاسِ وَالَّذِي يُوقِدُ النَّارَ مَالِكٌ خَازِنُ النَّارِ وَالدَّارُ الْأُولَى الَّتِي دَخَلْتَ دَارُ عَامَّةِ الْمُؤْمِنِينَ وَأَمَّا هَذِهِ الدَّارُ فَدَارُ الشُّهَدَاءِ وَأَنَا جِبْرِيلُ وَهَذَا مِيكَائِيلُ فَارْفَعْ رَأْسَكَ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فَإِذَا فَوْقِي مِثْلُ السَّحَابِ قَالَا ذَاكَ مَنْزِلُكَ قُلْتُ دَعَانِي أَدْخُلْ مَنْزِلِي قَالَا إِنَّهُ بَقِيَ لَكَ عُمُرٌ لَمْ تَسْتَكْمِلْهُ فَلَوْ اسْتَكْمَلْتَ أَتَيْتَ مَنْزِلَكَ

Powiedział nam [Musa bin Isma'il] powiedział nam [Jarir bin Hazim] powiedział nam [Abu Raja'] z [Samrah bin Dżundab] powiedział: Zwyczajem Proroka, sallallaahu'alaihiwasallam, było, że kiedy kończył modlitwę, zwracał twarz w naszą stronę i pytał: „Kto z was miał sen ostatniej nocy?” On (Samrah bin Dżundab) powiedział: „Jeśli ktoś ma sen, to on go opowiada, wtedy mówi: „Maa sya-allah” (z woli Allaha)”. Pewnego dnia zapytał nas: „Czy ktoś z was śnił?” Odpowiedzieliśmy: „Nic”. Powiedział: „Ale zeszłej nocy miałem sen, w którym przyszło do mnie dwóch mężczyzn, wzięli mnie za rękę i zaprowadzili do Ziemi Świętej (Al-Muqaddasah). Stał tam mężczyzna, a drugi siedział, trzymając zakrzywiony żelazny pręt (zwykle używany do wieszania rzeczy). Niektórzy z naszych towarzyszy powiedzieli Mojżeszowi: żelazny pręt włożono z jednej strony ust mężczyzny (od zębów trzonowych), aż przebił kark. Następnie to samo zrobiono z drugą stroną ust, po czym pręt wyjęto z ust i włożono z powrotem i tak dalej. Zapytałem: „Co to znaczy?”. Dwaj mężczyźni, którzy mnie przyprowadzili, odpowiedzieli: „Idź”. Poszliśmy więc w inne miejsce i spotkaliśmy mężczyznę leżącego na karku, podczas gdy inny mężczyzna stał na głowie i trzymał kamień lub duży głaz, aby roztrzaskać mu głowę. Kiedy go uderzył, kamień roztrzaskał mu głowę. Mężczyzna podszedł więc do niego, aby go zabrać, i nie przestawał tego robić, dopóki jego głowa nie odzyskała pełnej sprawności, jak poprzednio, po czym uderzył go ponownie kamieniem, aż Zostało zmiażdżone. Zapytałem: „Kim jest ta osoba?”. Obaj odpowiedzieli: „Idź”. Ruszyliśmy więc, aż dotarliśmy do dołu przypominającego palenisko, gdzie góra była wąska, a dół szeroki, a na dole rozpalano ogień, który, jeśli ogień był przyniesiony blisko, oni (mieszkańcy) podnosili się, a kiedy zgasł, mieszkańcy wracali do niego, mieszkańcy składali się z mężczyzn i kobiet. Zapytałem: „Kim oni są?”. Obaj odpowiedzieli: „Idź”. Ruszyliśmy więc, aż dotarliśmy do rzeki, której woda była krwią, a na środku rzeki stał mężczyzna”. Powiedział [Jazid] i [Wahb bin Jarir] z [Jarira bin Hazima]: „A na brzegu rzeki był mężczyzna trzymający kamień. Kiedy osoba znajdująca się na środku rzeki zwróciła się do niego i chciała wyjść, mężczyzna trzymający kamień rzucał nim w jego ujście, aż ten wrócił na swoje pierwotne miejsce na środku rzeki. I tak się działo – za każdym razem, gdy chciał wyjść z rzeki, rzucałem w niego kamieniami, żeby wrócił na swoje pierwotne miejsce. Zapytałem: „Co to znaczy?”. Obaj odpowiedzieli: „Idź”. Szliśmy więc, aż dotarliśmy do zielonego ogrodu, w którym rosły wielkie drzewa, a pod nimi siedział starzec z dziećmi. Przy drzewie stał mężczyzna trzymający ogień. Kiedy rozpalił ogień, dwaj mężczyźni, którzy mnie zaprowadzili na drzewo, zabrali mnie i umieścili w domu (wiosce) jakiego nigdy wcześniej nie widziałem, w którym mieszkali mężczyźni, starzy, młodzi, kobiety i dzieci. Następnie wynieśli mnie stamtąd i zanieśli z powrotem na szczyt drzewa, a następnie umieścili mnie w lepszym i piękniejszym domu, w którym mieszkali starzy i młodzi. Powiedziałem: „Oprowadź mnie dziś wieczorem i opowiedz mi, co widziałem”. Więc obaj powiedzieli: „Dobrze. Ten, którego usta widziałeś przebite żelazem, to osoba, która lubi kłamać, a kiedy mówi, zawsze kłamie, więc zostanie zabrany na horyzont i tak będzie traktowany aż do Dnia Zmartwychwstania. Ten, którego głowę widziałeś złamaną, to osoba, której Allah nauczył Koranu, a potem spała jedną noc, ale nie praktykowała Koranu w ciągu dnia, więc będzie tak traktowany aż do Dnia Zmartwychwstania. A ci, których widziałeś w piecu ognistym, to ci, którzy dopuścili się cudzołóstwa, ci, których widziałeś na środku rzeki, to ci, którzy brali lichwę, a starzec pod drzewem to prorok Ibrahim, niech pokój będzie z nim, a dzieci wokół niego to małe dzieci ludzkości. Ten, który rozpalił ogień, to anioł strzegący piekła, a pierwszy dom, do którego wszedłeś, to dom wszystkich wierzących, a ten dom to wioska męczenników, a ja jestem Gabriel, a to jest Mika’il, więc podnieś Twoja głowa. Uniosłem więc głowę i zobaczyłem coś w rodzaju chmury nad moją głową. Oboje powiedzieli: „To twoje miejsce”. Odpowiedziałem: „Pozwól mi wejść do mojego domu”. Oboje powiedzieli: „Twoje życie jeszcze trwa i jeszcze się nie skończyło, a kiedy się skończy, z pewnością wejdziesz do swojego domu”.