Hədis
Dahulu khawatir untuk menasehati dan memberi arahan pada isteri kami
Imam Bukhari : 4788حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَكُنَّا نَتَّقِي الْكَلَامَ وَالِانْبِسَاطَ إِلَى نِسَائِنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَيْبَةَ أَنْ يَنْزِلَ فِينَا شَيْءٌ فَلَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَكَلَّمْنَا وَانْبَسَطْنَا
Bizə [Əbu Nuaym] nəql etmişdir. Bizə [Sufyan] nəql etmişdir. [Abdullah bin Dinar] nəql etmişdir. [İbn Ömər] radiallahu anhuma o dedi: “Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) dövründə biz keçmişdə həyat yoldaşlarımıza nəsihət verməkdən və istiqamət verməkdən, eləcə də bizim haqqımızda vəhy nazil olub-olmamasından narahat idik. Buna görə də Peyğəmbər (sallallahu aleyhi və səlləm) vəfat etdikdə biz cəsarət edib onlara istiqamət verməyə başladıq.”