Hadith Representative
Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih
Imam Bukhari : 3577حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ أَنَّ سَالِمًا حَدَّثَهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ مَا سَمِعْتُ عُمَرَلِشَيْءٍ قَطُّ يَقُولُ إِنِّي لَأَظُنُّهُ كَذَا إِلَّا كَانَ كَمَا يَظُنُّ بَيْنَمَا عُمَرُ جَالِسٌ إِذْ مَرَّ بِهِ رَجُلٌ جَمِيلٌ فَقَالَ لَقَدْ أَخْطَأَ ظَنِّي أَوْ إِنَّ هَذَا عَلَى دِينِهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَوْ لَقَدْ كَانَ كَاهِنَهُمْ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَدُعِيَ لَهُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ اسْتُقْبِلَ بِهِ رَجُلٌ مُسْلِمٌ قَالَ فَإِنِّي أَعْزِمُ عَلَيْكَ إِلَّا مَا أَخْبَرْتَنِي قَالَ كُنْتُ كَاهِنَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَمَا أَعْجَبُ مَا جَاءَتْكَ بِهِ جِنِّيَّتُكَ قَالَ بَيْنَمَا أَنَا يَوْمًا فِي السُّوقِ جَاءَتْنِي أَعْرِفُ فِيهَا الْفَزَعَ فَقَالَتْ أَلَمْ تَرَ الْجِنَّ وَإِبْلَاسَهَا وَيَأْسَهَا مِنْ بَعْدِ إِنْكَاسِهَا وَلُحُوقَهَا بِالْقِلَاصِ وَأَحْلَاسِهَا قَالَ عُمَرُ صَدَقَ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ عِنْدَ آلِهَتِهِمْ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ بِعِجْلٍ فَذَبَحَهُ فَصَرَخَ بِهِ صَارِخٌ لَمْ أَسْمَعْ صَارِخًا قَطُّ أَشَدَّ صَوْتًا مِنْهُ يَقُولُ يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَوَثَبَ الْقَوْمُ قُلْتُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَعْلَمَ مَا وَرَاءَ هَذَا ثُمَّ نَادَى يَا جَلِيحْ أَمْرٌ نَجِيحْ رَجُلٌ فَصِيحْ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَقُمْتُ فَمَا نَشِبْنَا أَنْ قِيلَ هَذَا نَبِيٌّ
Беҙгә [Яхъя бин Сөләймән] әйтте, миңә [Ибнү Вахб] әйтте, миңә [Ғүмәргә] әйтте, тип [Сәлим] уға [Ғабдуллаһ бин Ғүмәр] радлиаллаһу әнһүмә әйтте; Мин бер ҡасан да [Ғүмәрҙең] ни өсөндөр; — Мин шулай көткәйнем, — әммә ысынбарлыҡ ул көткәнсә булыр ине. Бер көндө Ғүмәр ултыра ине, ҡапыл эргәһенән бер сибәр ир үтеп китте. Ғүмәр әйтте; «Минең фаразым дөрөҫ булмаған» йәки «Был кеше йәһилиә дәүерендә лә үҙ диненә тоғро ҡала» йәки «Ул уларҙы шаманы». Ирҙе бында алып кил». Шулай итеп, был кешене Ғүмәргә саҡыралар һәм ул үҙенең шиктәрен еткерә һәм әйтә; — Мин бөгөнгө кеүек нәмәне күргәнем юҡ, унда мосолман әңгәмә менән осраша. Ғүмәр тағы ла әйтте; — Мин һиңә ышанам, әгәр ҙә һин миңә башҡа нәмә әйтмәһәң. Ир әйтте; — Мин уларҙы йәһилиә дәүерендә шаманы итеп йөрөгәнмен. Ғүмәр һораны; — Һинең джиндың һиңә иң иҫ киткес нәмәһе ниндәй? Ир яуап бирҙе; — Бер көндө баҙарҙа йөрөгәндә яныма джин килде. Мин уның ҡурҡҡанын белдем. Джин әйтте; — Белмәйһеңме, ендәр эйәрендәге йәш дөйәләрҙе күреп, йөҙ сөйөргәндән һуң, аптырап, өмөтһөҙлөккә бирелгәнен? Ғүмәр әйтте; — Джин дөрөҫ әйтә. Мин уларҙың боттары янында йоҡлап ятҡанда, - төшөмдә - ҡапыл бер кеше быҙау алып килде лә, ул уны һуйҙы. Шул саҡ кемдер ул кешенең тауышы кеүек көслө ишетмәгән ҡысҡырыу менән ҡысҡырып ебәрҙе. Ул әйтте; — Эй йәлих — дошман менән көрәштә етди булған кеше — ысынлап та, нажих мәсьәләһе — уңыш — һүҙгә оҫта кешелә ята, кем әйтә; 'Ләә иләһә илләллаһ''. Шулай итеп, халыҡ аптырап һикерҙе. Мин әйттем; — Мин уны ташлап китмәйем, былар барыһының да артында нимә ятҡанын асыҡламайынса. Шул саҡ ир тағы ҡысҡырып ебәрҙе; — Эй, аҡыл эйәһе, ысынлап та, нәжәһ эше һүҙгә оҫта кешелә, ул әйтә; «Ләә иләһә илләллаһ». Шулай итеп, мин торҙом һәм күп тә үтмәне, тип әйттеләр; — Был кеше — Пәйғәмбәр.