Hadith Representative
Beliau menghadap kiblat dan terus berdoa hingga matahari terbenam
Imam Ibnu Majah : 3065حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَدَخَلْنَا عَلَى جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَيْهِ سَأَلَ عَنْ الْقَوْمِ حَتَّى انْتَهَى إِلَيَّ فَقُلْتُ أَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ فَأَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى رَأْسِي فَحَلَّ زِرِّي الْأَعْلَى ثُمَّ حَلَّ زِرِّي الْأَسْفَلَ ثُمَّ وَضَعَ كَفَّهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ غُلَامٌ شَابٌّ فَقَالَ مَرْحَبًا بِكَ سَلْ عَمَّا شِئْتَ فَسَأَلْتُهُ وَهُوَ أَعْمَى فَجَاءَ وَقْتُ الصَّلَاةِ فَقَامَ فِي نِسَاجَةٍ مُلْتَحِفًا بِهَا كُلَّمَا وَضَعَهَا عَلَى مَنْكِبَيْهِ رَجَعَ طَرَفَاهَا إِلَيْهِ مِنْ صِغَرِهَا وَرِدَاؤُهُ إِلَى جَانِبِهِ عَلَى الْمِشْجَبِ فَصَلَّى بِنَا فَقُلْتُ أَخْبِرْنَا عَنْ حَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِيَدِهِ فَعَقَدَ تِسْعًا وَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَثَ تِسْعَ سِنِينَ لَمْ يَحُجَّ فَأَذَّنَ فِي النَّاسِ فِي الْعَاشِرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَاجٌّ فَقَدِمَ الْمَدِينَةَ بَشَرٌ كَثِيرٌ كُلُّهُمْ يَلْتَمِسُ أَنْ يَأْتَمَّ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَعْمَلَ بِمِثْلِ عَمَلِهِ فَخَرَجَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ فَأَتَيْنَا ذَا الْحُلَيْفَةِ فَوَلَدَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْسَلَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ أَصْنَعُ قَالَ اغْتَسِلِي وَاسْتَثْفِرِي بِثَوْبٍ وَأَحْرِمِي فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى إِذَا اسْتَوَتْ بِهِ نَاقَتُهُ عَلَى الْبَيْدَاءِ قَالَ جَابِرٌ نَظَرْتُ إِلَى مَدِّ بَصَرِي مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ بَيْنَ رَاكِبٍ وَمَاشٍ وَعَنْ يَمِينِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَعَنْ يَسَارِهِ مِثْلُ ذَلِك وَمِنْ خَلْفِهِ مِثْلُ ذَلِكَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا وَعَلَيْهِ يَنْزِلُ الْقُرْآنُ وَهُوَ يَعْرِفُ تَأْوِيلَهُ مَا عَمِلَ بِهِ مِنْ شَيْءٍ عَمِلْنَا بِهِ فَأَهَلَّ بِالتَّوْحِيدِ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ لَبَّيْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهَذَا الَّذِي يُهِلُّونَ بِهِ فَلَمْ يَرُدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ شَيْئًا مِنْهُ وَلَزِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَلْبِيَتَهُ قَالَ جَابِرٌ لَسْنَا نَنْوِي إِلَّا الْحَجَّ لَسْنَا نَعْرِفُ الْعُمْرَةَ حَتَّى إِذَا أَتَيْنَا الْبَيْتَ مَعَهُ اسْتَلَمَ الرُّكْنَ فَرَمَلَ ثَلَاثًا وَمَشَى أَرْبَعًا ثُمَّ قَامَ إِلَى مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ فَقَالَ{ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى }فَجَعَلَ الْمَقَامَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَكَانَ أَبِي يَقُولُ وَلَا أَعْلَمُهُ إِلَّا ذَكَرَهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّهُ كَانَ يَقْرَأُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ وَ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْبَيْتِ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ ثُمَّ خَرَجَ مِنْ الْبَابِ إِلَى الصَّفَا حَتَّى إِذَا دَنَا مِنْ الصَّفَا قَرَأَ{ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ }نَبْدَأُ بِمَا بَدَأَ اللَّهُ بِهِ فَبَدَأَ بِالصَّفَا فَرَقِيَ عَلَيْهِ حَتَّى رَأَى الْبَيْتَ فَكَبَّرَ اللَّهَ وَهَلَّلَهُ وَحَمِدَهُ وَقَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَنَصَرَ عَبْدَهُ وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ ثُمَّ دَعَا بَيْنَ ذَلِكَ وَقَالَ مِثْلَ هَذَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ نَزَلَ إِلَى الْمَرْوَةِ فَمَشَى حَتَّى إِذَا انْصَبَّتْ قَدَمَاهُ رَمَلَ فِي بَطْنِ الْوَادِي حَتَّى إِذَا صَعِدَتَا يَعْنِي قَدَمَاهُ مَشَى حَتَّى أَتَى الْمَرْوَةَ فَفَعَلَ عَلَى الْمَرْوَةِ كَمَا فَعَلَ عَلَى الصَّفَا فَلَمَّا كَانَ آخِرُ طَوَافِهِ عَلَى الْمَرْوَةِ قَالَ لَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ لَمْ أَسُقْ الْهَدْيَ وَجَعَلْتُهَا عُمْرَةً فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ لَيْسَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلْيَحْلِلْ وَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً فَحَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْيُ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلِعَامِنَا هَذَا أَمْ لِأَبَدِ الْأَبَدِ قَالَ فَشَبَّكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْأُخْرَى وَقَالَ دَخَلَتْ الْعُمْرَةُ فِي الْحَجِّ هَكَذَا مَرَّتَيْنِ لَا بَلْ لِأَبَدِ الْأَبَدِ قَالَ وَقَدِمَ عَلِيٌّ بِبُدْنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَجَدَ فَاطِمَةَ مِمَّنْ حَلَّ وَلَبِسَتْ ثِيَابًا صَبِيغًا وَاكْتَحَلَتْ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهَا عَلِيٌّ فَقَالَتْ أَمَرَنِي أَبِي بِهَذَا فَكَانَ عَلِيٌّ يَقُولُ بِالْعِرَاقِ فَذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَرِّشًا عَلَى فَاطِمَةَ فِي الَّذِي صَنَعَتْهُ مُسْتَفْتِيًا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الَّذِي ذَكَرَتْ عَنْهُ وَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَ صَدَقَتْ صَدَقَتْ مَاذَا قُلْتُ حِينَ فَرَضْتَ الْحَجَّ قَالَ قُلْتُ اللَّهُمَّ إِنِّي أُهِلُّ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِنَّ مَعِي الْهَدْيَ فَلَا تَحِلَّ قَالَ فَكَانَ جَمَاعَةُ الْهَدْيِ الَّذِي جَاءَ بِهِ عَلِيٌّ مِنْ الْيَمَنِ وَالَّذِي أَتَى بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمَدِينَةِ مِائَةً ثُمَّ حَلَّ النَّاسُ كُلُّهُمْ وَقَصَّرُوا إِلَّا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ هَدْيٌ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ وَتَوَجَّهُوا إِلَى مِنًى أَهَلُّوا بِالْحَجِّ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِمِنًى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ وَالصُّبْحَ ثُمَّ مَكَثَ قَلِيلًا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ وَأَمَرَ بِقُبَّةٍ مِنْ شَعَرٍ فَضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةَ فَسَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَشُكُّ قُرَيْشٌ إِلَّا أَنَّهُ وَاقِفٌ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ أَوْ الْمُزْدَلِفَةِ كَمَا كَانَتْ قُرَيْشٌ تَصْنَعُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَأَجَازَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى عَرَفَةَ فَوَجَدَ الْقُبَّةَ قَدْ ضُرِبَتْ لَهُ بِنَمِرَةَ فَنَزَلَ بِهَا حَتَّى إِذَا زَاغَتْ الشَّمْسُ أَمَرَ بِالْقَصْوَاءِ فَرُحِلَتْ لَهُ فَرَكِبَ حَتَّى أَتَى بَطْنَ الْوَادِي فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا أَلَا وَإِنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ تَحْتَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَدِمَاءُ الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعَةٌ وَأَوَّلُ دَمٍ أَضَعُهُ دَمُ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ كَانَ مُسْتَرْضِعًا فِي بَنِي سَعْدٍ فَقَتَلَتْهُ هُذَيْلٌ وَرِبَا الْجَاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَأَوَّلُ رِبًا أَضَعُهُ رِبَانَا رِبَا الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَإِنَّهُ مَوْضُوعٌ كُلُّهُ فَاتَّقُوا اللَّهَ فِي النِّسَاءِ فَإِنَّكُمْ أَخَذْتُمُوهُنَّ بِأَمَانَةِ اللَّهِ وَاسْتَحْلَلْتُمْ فُرُوجَهُنَّ بِكَلِمَةِ اللَّهِ وَإِنَّ لَكُمْ عَلَيْهِنَّ أَنْ لَا يُوطِئْنَ فُرُشَكُمْ أَحَدًا تَكْرَهُونَهُ فَإِنْ فَعَلْنَ ذَلِكَ فَاضْرِبُوهُنَّ ضَرْبًا غَيْرَ مُبَرِّحٍ وَلَهُنَّ عَلَيْكُمْ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَقَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا لَمْ تَضِلُّوا إِنْ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ كِتَابَ اللَّهِ وَأَنْتُمْ مَسْئُولُونَ عَنِّي فَمَا أَنْتُمْ قَائِلُونَ قَالُوا نَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَأَدَّيْتَ وَنَصَحْتَ فَقَالَ بِإِصْبَعِهِ السَّبَّابَةِ إِلَى السَّمَاءِ وَيَنْكُبُهَا إِلَى النَّاسِ اللَّهُمَّ اشْهَدْ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ أَذَّنَ بِلَالٌ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ أَقَامَ فَصَلَّى الْعَصْرَ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ رَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَى الْمَوْقِفَ فَجَعَلَ بَطْنَ نَاقَتِهِ إِلَى الصَّخَرَاتِ وَجَعَلَ حَبْلَ الْمُشَاةِ بَيْنَ يَدَيْهِ وَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَذَهَبَتْ الصُّفْرَةُ قَلِيلًا حَتَّى غَابَ الْقُرْصُ وَأَرْدَفَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ خَلْفَهُ فَدَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ شَنَقَ الْقَصْوَاءَ بِالزِّمَامِ حَتَّى إِنَّ رَأْسَهَا لَيُصِيبُ مَوْرِكَ رَحْلِهِ وَيَقُولُ بِيَدِهِ الْيُمْنَى أَيُّهَا النَّاسُ السَّكِينَةَ السَّكِينَةَ كُلَّمَا أَتَى حَبْلًا مِنْ الْحِبَالِ أَرْخَى لَهَا قَلِيلًا حَتَّى تَصْعَدَ ثُمَّ أَتَى الْمُزْدَلِفَةَ فَصَلَّى بِهَا الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ بِأَذَانٍ وَاحِدٍ وَإِقَامَتَيْنِ وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا ثُمَّ اضْطَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى طَلَعَ الْفَجْرُ فَصَلَّى الْفَجْرَ حِينَ تَبَيَّنَ لَهُ الصُّبْحُ بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ ثُمَّ رَكِبَ الْقَصْوَاءَ حَتَّى أَتَى الْمَشْعَرَ الْحَرَامَ فَرَقِيَ عَلَيْهِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَكَبَّرَهُ وَهَلَّلَهُ فَلَمْ يَزَلْ وَاقِفًا حَتَّى أَسْفَرَ جِدًّا ثُمَّ دَفَعَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَأَرْدَفَ ال
Hevur sagt okkum [Hisyam bin Ammar]; hevur sagt okkum [Hatim bin Isma’il]; hevur sagt okkum [Ja'far bin Muhammed] frá [faðir sínum], segði hann; „Eg kom einaferð at vitja [Jabir bin Abdullah]. Tá vit hittu hann, spurdi hann, hvussu fólk vóru, til hann spurdi um meg. So svaraði eg; 'Eg eri Muhammed bin Áli bin Husain'. So legði hann hondina á høvdið á mær meðan hann knappaði mínar ovastu og niðaru knappar upp, legði síðani økslina millum bringuna á mær og tá var eg enn eitt barn sum hevði nátt vaksnamannaaldrinum. Hann mælti; 'Vælkomin, spyr hvat tú vilt'. Eg spurdi hann, tí hann var blindur. Til bønartíðin var, stóð hann á bønarmottuni, sum, um hann legði hælarnar á síðurnar á bønarmottuni, fór at draga orsakað av lítlu støddini á bønarmottuni, meðan sjalið hongdi yvir herðarnar og hann bað leiðandi okkum.“ Tá spurdi eg; 'Sig okkum frá, hvussu Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam framdi Hajj! ' So bendi hann við hondini og hann rætti út sínar níggju fingrar og segði; 'Ja, Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fór ikki á Hajj í níggju ár, so heitti hann á fólk um at fremja Hajj á tíggjunda ári. Rasulullah fór á hajj, so komu nógv fólk til Medina, tey vildu øll savnast saman við profetinum og gera tað, sum hann gjørdi. So fór hann, og vit fóru við honum. Tá vit komu til Dzul Hulaifah, føddi Asma' bint Umais Muhammed bin Abu Bakr, so hon varð send at spyrja; »Hvat skal eg gera? ' Síðan segði hann við Asmu: 'Tak bað og bind tað fast við einum klúti og far inn í ihram'. Síðani bað Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam í moskuni og reið síðani á Qashwa-kamelinum, og kamelin stóð upprættur og bar hann yvir Sahara-oyðimørkina.“ Jabir segði; 'Eg sá so vítt eg sá nógv fólk framman fyri honum, millum akfarsførarar og gongufólk, eisini til høgru, vinstru og aftanfyri hann - nógv fólk vóru sjónlig -. Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam var mitt ímillum okkum, meðan Koranin varð opinberað honum, og hann var sera tilvitaður um takwil hennara. Hvat hann so ger, so gera vit tað eisini. Hann lyfti røddina um einguddóm við at siga: 'Eg uppfylli Títt kall, o Allah. Eg uppfylli Títt kall, eg uppfylli Títt kall. Tað er eingin samstarvsfelagi fyri Teg, eg uppfylli Títt kall. Jú, lovsangur, njóting og ríki hoyra bert Tær til, Tú hevur ongar partnarar’. Fólk lyftu eisini røddina við tí lesnaði, tey søgdu, og hann sallallaahu alaihi wasallam segði einki um teirra gerðir. Hann helt fram at lesa sína talbiyah. Jabir Radliallahú Anhu segði aftur; — Vit hava ongar ætlanir uttan at fremja Hajj, og vit vita ikki um Umrah enn. Thegar vid komum til Baitullah med honum, gníggjadi hann strax -kyssti- Rukun -byrjanina a Tawaf-, rann svo thrju umferd og gekk vanlega hini fjorar umferdina. Síðani fór hann til Maqam Ibrahim, meðan hann las versið: 'Og ger Maqam Ibrahim til bønarstað'. Hann setti seg eisini millum Maqam Ibrahim og Baitullah -Kaaba-. -Pápi mín segði; - 'og eg veit ikki uttan so at hann nevndi tað frá profetinum, at profeturin las sururnar Al Kaafiruun og Al Iklaash í teimum báðum rak'ah bønunum -hjá Maqam Ibrahim-. Síðani fór hann aftur til Baitullah, gníggjaði síðani - kysti ella heilsaði - Rukun - byrjanina av Tawaf -, síðani fór hann út úr hurðini á - Kaaba - móti Safa-høllini. Og tá ið hann nærkaðist Shafa, las hann: 'Sanniliga eru Shafa og Marwa millum tekin hjá Allah, vit byrja -sa'i- við tí, sum Allah Subhanahu Wa hevur sagt.' Upphækking byrjar'. Hann byrjaði at fremja bønina frá Safa, fór síðani upp á fjallið til hann sá Kaaba, so segði hann takbir, tahlil og tahmid meðan hann segði: 'Tað er eingin gud uttan Allah einsamallur, sum ikki hevur nakran partnara. Honum er ríkið og honum er alt lov. -Hann- er hin alvaldi, sum gevur lív og hin alvaldi, sum drepur, og hann er alvaldur yvir øllum. Tað er eingin gud uttan Allah einsamallur, sum ikki hevur nakran partnara, sum uppfyllir lyfti síni, hjálpir tænarum sínum og sigur á øllum bólkum einsamallur’. Síðani bað hann millum lestrarnar, segði síðani lesturin tríggjar ferðir. Hann fór síðani niðan til Marwa, meðan hann gekk soleiðis, at tá føturnir vóru beinir, rann hann mitt í dalinum. Tá føturnir høvdu klintrað, gekk hann til hann kom til Marwa. Í Marwa gjørdi hann tað, sum hann gjørdi í Shafa. Og tá ið Tawaf hansara endaði í Marwa, segði hann: 'Ef eg var frammi fyri tí, sum eg var aftanfyri, so vildi eg ikki leiða slaktaða dýrið -al hadyu-, og eg vildi gjørt tað til Umrah. Hvør av tykkum ikki kemur við einum offurdjóri, skal taka ímóti tí og gera tað til tilbiðjan’. So vóru øll tahallul og styttu hárið uttan profeturin sallallaahu alaihi wasallam og fólkið sum kom við teimum slaktaðu djórunum. Síðan reistist Suraqah bin Málik bin Ju’syum og segði; ”Ó sendiboð Allahs, er hetta galdandi fyri hetta árið, ella um allar ævir?” -Frásøgumaðurin- segði; 'Profeturin sallallaahu alaihi wasallam flættaði fingrarnar saman við fingrunum og svaraði: 'Umrah er við í hajj - hajj tamattu' - soleiðis verður tað gjørt'. Hann segði tað tvær ferðir og segði so: 'Nei - hetta er bara galdandi fyri í ár - men um allar ævir''. -Frásøgumaðurin- segði; 'Ali Radliallahu Anhu kom við einum kameli -al hadyu- av profetinum, so hann fann Fatima, eitt av fólkunum, sum stóð mitt í litum klæðum og í eygnabindi. Ali gav henni skyldina, so segði Fatimah; 'Pápi mín - profeturin - hevur sagt mær at gera hetta'. Ali Radliallahu Anhu segði tað, meðan eg var í Irak: 'Síðani fór eg at biðja sendiboð Allahs um ráð og klagaði um gerðir Fatimahs, sum eg noktaði. So svaraði hann: »Hon - Fatimah - hevur rætt, hon hevur rætt. Hvat segði eg, tá tú vildi fremja Hajj fyrst? » Ali svaraði; »Eg segði; 'O Allah, eg lyfti røddina, sum sendiboð tín lyfti'. Hann segði: 'Ja, eg kom við einum offurdjóri, so luttakið ikki í tahallul'. -Frásøgumaðurin- segði; 'Offurdjórini, sum Ali hevði við sær úr Jemen og tey, sum Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam hevði við sær úr Medina, vóru tilsamans hundrað. Síðani gjørdu øll tahallul og styttu hárið uttan profeturin sallallaahu alaihi Wasallam og fólkið, sum kom við offurdjórunum. Thegar Tarwiyah dagurinn kom foru teir allir til Mina og hrodu ætlan sina til Hajj. Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fór inn í eitt akfar, og har framdi hann middags-, Asr-, Maghrib-, Isha'- og Fajr-bønirnar. Bíða síðani eina løtu til sólin rísur, so skipa fyri, at kuplið verður reist í Mash'aril, tað er haram, so tað er plantað í Namirah. Rasulullah Sallallahu Aleyhi Wasallam gekk síðani sum Quraysh plagdu at gera, men hann steðgaði á við Mash'aril Haram ella Muzdalifah. Rasulullah Sallallahu Aleyhi Wasallam loyvdi honum at koma til Arafat. Og tá ið hann nærkaðist kuplinum, sum var reist við Namirah, steðgaði hann har. Tá sólin setti, bað hann koma við kamelinum - Qashwa -, síðani reið hann á honum, til hann kom niður á dalin. Síðan prædikaði hann fyri fjøldini: »Ja, blóð títt, ríkidømi, heiður og eydna - tín dýrd - er haram sum haram er á hesum degi tínum, í hesum mánaði og á landi tínum, minnist til tað, sesun Sannleikin um øll jahiliyyah mál er eyðmýktur undir fótum mínum, blóðið av jahiliyyah hevur verið eyðmýkt og blóðið sum eg fyrst forrættaði var blóðið av Rabi'ah bin Harith - sum áður bað um uppihald frá Bani Sa'ad og so varð hann dripin av Hudzail -, rentu av I avtikið var okkara rentu, nevniliga rentu, sum Abbas bin Abdul Muthallib framdi, alt er avtikið. So óttast Allah frá kvinnum, tí tú hevur gjørt tær til konur við Allahs mandati og tú hevur gjørt farji lógligt við Allahs orðum. Faktiskt er tín rættur yvir teimum, at tey ikki lata onnur fólk, sum tú hatar, sova í songini hjá tær. Ger konur tykkara hetta, so slá tær við einum slagi, sum ikki ger mein. Og fyri at tey skulu syrgja fyri tær og klæða teg á ein góðan hátt. Eg lati tykkum tvey ting, sum, um tit halda tykkum til tey, tit ikki fara av vegnum, nevniliga Allahs bók. Og tú hevur ábyrgd mótvegis mær. Hvat vilt tú so siga? ' Teir svaraðu; 'Vit vitna um, at tit hava miðlað, røkt uppgávur og givið ráð. So segði hann og peikaði fingurin á himmalin: »O Allah, hygg! O Allah, vitni'. Hann segði tað tríggjar ferðir. Síðani segði Bilal bønarkallið, síðani iqamat, síðani bað hann Zhuhur bønina. -Eftir tad- kom Bilal aftur til qamat, sidan baud hann Asr bænina og framdi enga bæn milli teir tveggja. Síðani koyrdi Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam akfarið til hann kom til wukuf staðin. Síðani setti hann kamelin - soleiðis at búkurin á kamelinum rakti vøllin - og setti eitt gonguband framman fyri sær, síðani vendi hann sær móti Qibla. Hann helt fram at gera wukuf til sólin setti og gulbrúna ljósið spreiddi seg eitt sindur og sólarbólturin sakk. Síðani svínaði hann Usamah bin Said og fór avstað. Hann bant eisini Qashwa við tyngdum, soleiðis at høvdið næstan rakti botnin á fótunum á akfarinum, hann reið á. Meðan hann vísti við høgru hond, segði hann: ’O fólk, verið rólig, verið rólig! » Hvørja ferð hann rætti tyngdina á kamelinum, slappaði hann eitt sindur av, soleiðis at kamelurin reisti seg eitt sindur. Síðani kom hann til Muzdalifah, framdi síðani Maghrib og Isha' bønirnar har við einum kalli og tveimum iqamat. Og hann framdi ongar bønir millum teir báðar. Síðani legði hann seg niður til morgunin. Hann bað morgunbønina, tá tað gjørdist honum greitt, at tað var morgun, við einum bønarkalli og einum iqamat. Síðani reið hann Qashwa til hann kom til Mash’aril Haram, síðani gekk hann upp á fjallið og lovaði Allah -bertahmid-, æraði hann -bertakbir- og staðfesti hann -bertahlil-. Hann helt fram at fremja Wukuf til sólin var heilt bjørt, fór síðani avstað áðrenn sólin reis. Hann bar Fadl bin Abbas - ein mann við góðum hári, hvítari húð og vøkrum - á bakinum. Tá Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fór avstað, fór hann framvið kvinnum, sum runnu, so hann hugdi at teimum og legði síðani hondina til hina síðuna. Meðan vendi Fadl andlitinum hinumegin. Komnir til Muhassar, flutti hann seg eitt sindur síðani tók snarveg til Kubra -Aqabah- Jumrah, og kom beinanvegin til Jumrah sum var við síðuna av trænum. Síðani kastaði hann sjey smásteinar við takbiri á hvørjum kasti, -við- smásteinum, sum vóru so stórir sum smásteinar úr slingru. Og hann kastaði tað úr búkinum á dalinum. Síðani fór hann til staðið, har offurdýrini vórðu slaktað. Har slaktaði hann sjálvur 63 offurdýr, og lat Ali restina saman við offurdjórunum. Síðan gav hann boð um, at av hvørjum offurdjóri, hann slaktaði, skuldi eitt petti av kjøtinum setast til viks og síðani leggjast set tað í eina steikipannu, og steik tað síðani. Rasulullah og Ali ótu eisini og sopaðu sósina. Síðani fór Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam til Kaaba - at fremja Tawaf Ifadhah -, síðani framdi hann Middagsbønina í Makkah og kom til Bani Abdul Muththalib sum vóru og savnaðu Zamzam vatn. Hann segði: »Tak tað, o Báni Muttalib. Hevði fólkið ikki verið fram um teg við at givið tær tín drekkamunn, hevði eg stríðst um tað við teg'. Síðani góvu teir honum eina spann, og hann drakk av henni.